Bez nazwisk kandydatów, bo te nazwiska nawet mi, Goliniakowi od 25 lat, poza nazwiskiem obecnego burmistrza niewiele mówią. Ruszyła kampania. Pojawiły się plakaty, plakaciki oraz plakaty wielkoformatowe. Pełno tego badziewia. Badziewia z którego nic nie wynika.
Próżno szukać jakichkolwiek konceptów, poza tymi żywcem ściągniętymi z wielkiej polityki.
Ba, żeby to były koncepty, ale to tylko marne, przeżute hasła.
Obecny burmistrz, władca trzech kadencji startuje pod oczywistym hasłem:
„ZAUFAJ DOŚWIADCZENIU!”
Na plakatach gęba jaką znam, tyle że wbrew zasadom „sztuki” osobliwie pogrubiona wobec oryginału. Poza hasłem, w tym przypadku jako jakiś tam stempel zostają chociaż te przeżyte pod jego jakim takim panowaniem lata. W sumie, jako mieszkaniec za to co było, mogę dać słabą trójkę. Dopuszczający.
Najaktywniejsza pod względem autoreklamy kontrkandydatka obecnego burmistrza ogłasza się pod równie oczywistym hasłem:
„CZAS NA ZMIANY”
Poza tym, że na plakatach zamiast nalanej buzi obecnego burmistrza widzę sympatyczną kobietę w okularach nie otrzymuję najmarniejszej nawet informacji o tych projektowanych zmianach. Można przecież przyjąć, że to co akurat dobre, kandydatka po swoim ewentualnym zwycięstwie, z uporem godnym lepszej sprawy, będzie zmieniała na gorsze? Na plakacie to jakbym Tusia w spódnicy widział!
Trzecim kandydatem jest facet, który zawsze występuje w wyborach i regularnie przegrywa z obecnym burmistrzem. Nim się pokłócili bywał jego zastępcą. Ten z kolei ma jakichś „pijarczyków” bo nawet wyprodukował swoją stronę internetową, gdzie zamiast programu można przeczytać jego szczegółowy życiorys. Nic osobliwego, poza tym, że na skutek jakiejś osobliwej amnezji zapomniał, że w czasach zdychającej komuny był milicjantem ( he he ) obywatelskim.
Jego hasło to:
„BLISKI LUDZKICH SPRAW, SKUTECZNY DLA GMINY!”
Raz, dwa, trzy i więcej nic! Tylko hasełka a ja się pytam, skąd to się wzięło? Czy nie można przyporządkować tych hasełek partiom politycznym, na których hucpę, lokalne wybory miały być odtrutką?
Gęby oklejające słupy.
Rozwieszone niczym przedwczorajsze pranie na kamienicach, wożone na przyczepach niczym reklamy sklepów z telewizorami.
Ani słowa wyjaśnienia więcej na czym maja polegać zmiany, co dobrego w doświadczeniu chaosu a co z kolei w tym, ze jakiś ananas ma być mi bliski?
Brakuje tylko by kandydat na burmistrza zaczął ględzić o miłości.
do wyborów jeszcze trzy tygodnie. Czy liczę na zmianę, na jakąś lokalna debatę?
Nie, na nic nie liczę!
Czy któryś z kandydatów może liczyć na mnie?
Odpowiedź jest chyba oczywista, na razie!
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą wybory samorządowe 2010. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą wybory samorządowe 2010. Pokaż wszystkie posty
niedziela, 31 października 2010
piątek, 8 października 2010
Czym Donald Tusk różni się od słonia?
- A ty Januszku dlaczego podnosisz rękę nim zadałem pytanie?
- Bo ja znam odpowiedź, proszę pana!
- A jak to jest możliwe mój drogi?
- Bo wiem i już!
- Jak jesteś taki sprytny to odpowiedz przy wszystkich, a ja tu na kartce zapiszę pytanie jakie chciałem zadać. Zobaczymy
- Bo nie ma trąby!
- No tak… niby racja. Trąby to on nie ma, ale – no tak – to było pytanie na rozgrzewkę. Małgosiu?
- Proszę pana, czy premier Tusk kocha dzieci?
- Tak Małgosiu, pan premier podobnie jak wszyscy członkowie rządu kocha dzieci. Jeden członek, dawno temu wyraził wątpliwość w takim sensie, że dzieci śmierdzą i zaraz pan premier postawił go do konta, tfu, do kąta! Coś jeszcze Małgosiu?
- A czy pan premier kocha mojego tatę?
- A kim jest twój tata?
- Laryngologiem
- Chyba tak, ale nie mam pewności. Tak Jasiu?
- A jakby pan premier Tusk bił się na karaty z Kaczyńskim, kto by wygrał?
- Cóż to za pytanie! Jasne, że pan premier, ponieważ jest młodszy, silniejszy i bardziej usportowiony! Słucham Grzesiu?
- A ja myślę, że najsilniejszy jest pan Schetyna bo jest Gormitem i ma oczy smoka!
- Jasiu, coś jeszcze?
- A jakby Kaczyński miał taką wielka cynkowa łapę to też by przegrał? Albo jakby miał brzuch z kamienia i takie wypustki, o tutaj?
- Monisiu?
- A Dawidek mnie szczypie!
- Dawid, uspokój się i nie szczyp Monisi! Dobra, dość tych pytań, trzeba się wreszcie wziąć za robotę! Najpierw przedstawię listę kandydatów do Sejmików a potem poukładamy listy radnych w waszym okręgu.
- Tak, Monisiu?
- Dawidek mnie nie szczypie ale usiadł koło tego Roberta, który jest przechrztą z LPR! A w ogóle to mam zasadnicze pytanie, znaczy się, czy będą w naszej PO prawybory?
- Przecież są!
- Gdzie?
- Tu!
- Jasiu! Nie wiem co widzisz śmiesznego w tym, że „tu” już tu nie lata? Za karę zostajesz przesunięty na pozycję numer pięć! Co? Jako niezależny chcesz startować? Chyba niezależny od rozumu jak ten twój Palikot, he he…
- A czy jak tu pisze na kartce „zakreśl” to co mam robić, w kółko wziąć?
- Słuchajcie, za pół godziny będzie tu ważny gość z Centrali więc proszę się skoncentrować! I jak przyjdzie do tego, że młodzi demokraci mają powstać, to łysi i zapuszczeni nie wstają!
To ma być z biglem! Nie, żeby się drzeć rozdzierająco jak to było ostatnio, bo wrażenie jest takie jakby ktoś kogoś ze skóry tu obdzierał, słyszysz Grzesiu?
Z biglem czyli równo, dziarsko i tak no… i żeby mi się nikt nie wyrwał z czymś głupim! Pamiętacie kto jest prezydentem?
Jasiu? …..Dobrze! A jak ma na imię? Nie, nie Gromek! Jeszcze raz, powtarzajcie za mną:
Prezydentem jest Pan Bronisław Komorowski!
Premierem jest Pan Donald Tusk!
Marszałkiem sejmu jest Pan Grzegorz Schetyna! – Grzesiu nie krzycz, wszyscy to wiemy!
A kto jest naszym największym wrogiem?
Jeszcze raz!
Jeszcze raz!
Jeszcze!
… ( na stronie )
- Nieźle poszło. Swoją droga warto się przyjrzeć temu Januszkowi, skąd wiedział cwaniaczek że na początku zapytam czym się Donald Tusk różni od słonia?
- Bo ja znam odpowiedź, proszę pana!
- A jak to jest możliwe mój drogi?
- Bo wiem i już!
- Jak jesteś taki sprytny to odpowiedz przy wszystkich, a ja tu na kartce zapiszę pytanie jakie chciałem zadać. Zobaczymy
- Bo nie ma trąby!
- No tak… niby racja. Trąby to on nie ma, ale – no tak – to było pytanie na rozgrzewkę. Małgosiu?
- Proszę pana, czy premier Tusk kocha dzieci?
- Tak Małgosiu, pan premier podobnie jak wszyscy członkowie rządu kocha dzieci. Jeden członek, dawno temu wyraził wątpliwość w takim sensie, że dzieci śmierdzą i zaraz pan premier postawił go do konta, tfu, do kąta! Coś jeszcze Małgosiu?
- A czy pan premier kocha mojego tatę?
- A kim jest twój tata?
- Laryngologiem
- Chyba tak, ale nie mam pewności. Tak Jasiu?
- A jakby pan premier Tusk bił się na karaty z Kaczyńskim, kto by wygrał?
- Cóż to za pytanie! Jasne, że pan premier, ponieważ jest młodszy, silniejszy i bardziej usportowiony! Słucham Grzesiu?
- A ja myślę, że najsilniejszy jest pan Schetyna bo jest Gormitem i ma oczy smoka!
- Jasiu, coś jeszcze?
- A jakby Kaczyński miał taką wielka cynkowa łapę to też by przegrał? Albo jakby miał brzuch z kamienia i takie wypustki, o tutaj?
- Monisiu?
- A Dawidek mnie szczypie!
- Dawid, uspokój się i nie szczyp Monisi! Dobra, dość tych pytań, trzeba się wreszcie wziąć za robotę! Najpierw przedstawię listę kandydatów do Sejmików a potem poukładamy listy radnych w waszym okręgu.
- Tak, Monisiu?
- Dawidek mnie nie szczypie ale usiadł koło tego Roberta, który jest przechrztą z LPR! A w ogóle to mam zasadnicze pytanie, znaczy się, czy będą w naszej PO prawybory?
- Przecież są!
- Gdzie?
- Tu!
- Jasiu! Nie wiem co widzisz śmiesznego w tym, że „tu” już tu nie lata? Za karę zostajesz przesunięty na pozycję numer pięć! Co? Jako niezależny chcesz startować? Chyba niezależny od rozumu jak ten twój Palikot, he he…
- A czy jak tu pisze na kartce „zakreśl” to co mam robić, w kółko wziąć?
- Słuchajcie, za pół godziny będzie tu ważny gość z Centrali więc proszę się skoncentrować! I jak przyjdzie do tego, że młodzi demokraci mają powstać, to łysi i zapuszczeni nie wstają!
To ma być z biglem! Nie, żeby się drzeć rozdzierająco jak to było ostatnio, bo wrażenie jest takie jakby ktoś kogoś ze skóry tu obdzierał, słyszysz Grzesiu?
Z biglem czyli równo, dziarsko i tak no… i żeby mi się nikt nie wyrwał z czymś głupim! Pamiętacie kto jest prezydentem?
Jasiu? …..Dobrze! A jak ma na imię? Nie, nie Gromek! Jeszcze raz, powtarzajcie za mną:
Prezydentem jest Pan Bronisław Komorowski!
Premierem jest Pan Donald Tusk!
Marszałkiem sejmu jest Pan Grzegorz Schetyna! – Grzesiu nie krzycz, wszyscy to wiemy!
A kto jest naszym największym wrogiem?
Jeszcze raz!
Jeszcze raz!
Jeszcze!
… ( na stronie )
- Nieźle poszło. Swoją droga warto się przyjrzeć temu Januszkowi, skąd wiedział cwaniaczek że na początku zapytam czym się Donald Tusk różni od słonia?
czwartek, 21 stycznia 2010
rzeka styczniowa - tekst tropikalny
Siadam na różowym murku. Wkładam sandały, które brodząc w piasku niosłem w dłoni. Na zbrązowiały grzbiet koszulkę w palemki z dumnym, choć dziwnym napisem „ Nie siadam!”
O, tropikalna zadymko! O, wietrze ciepły jak sen pod pierzyną!
Dość taplania się w oceanie, dość zadbanych pośladków dziewcząt odzianych we wstążki, dość bladych, skandynawskich torsów, dość muzyki, palm i smakowitych dań wprost z koszyka.
Czas zwiedzić świat prawdziwy. Idę. Księżyc południa jest mężny. Gasi blade głowy elektrycznych lamp.
Oto księgarnia. Wchodzę. W kantorku sprzedawcy stos ludzkich kości. Puste oczodoły czaszki leżącej na blacie stolika patrzą na mnie wyzywająco. Mrówki. Wszędzie czerwone mrówki!
Odwracam wzrok, bo widok nie jest zbyt przyjemny. Przeglądam książki, ukradkiem spoglądając na czaszkę sprzedawcy. Niestety. Książki są w tutejszym języku. Aby nie wyjść na gbura wybieram w końcu przewodnik po mieście z roku 1937. Cena 40 centów.
Kładę dolara na ladzie i chcąc być w porządku, pytam czaszki:
- Dolar wystarczy?
Zza zasłony, na której jakiś dobrodziej namalował lwa wychyla się niespodziewanie nieprzyjemna głowa w krymce.
- Idźże stąd człowieku! To jest plan filmowy, tu niczego nie wolno ruszać!
- O rodak! – Cieszę się naiwnie
- Żaden tam rodak. Jestem scenografem w Hollywoodzie.
No dobra. Scenograf nie scenograf, ale żeby tak zaraz po chamsku do Polaka z pyskiem?
Idę dalej. Zmierzch nie przynosi ukojenia. Koszulka się lepi. Pić się chce.
Na ulicy hałas. Oto dwie ekipy telewizyjne zajęte udzielaniem sobie wzajemnie wywiadów. Nic osobliwego. Zupełnie jak u nas.
Mijam ich, ale jeden taki gruby łapie mnie za rękaw i ciągnie przed kamerę. Zdyszana blondynka z mikrofonem ( zupełnie jak u nas) zasypuje mnie gradem pytań. Jakiś dobrodziej zdobny w sumiaste wąsy całkiem niepotrzebnie tłumaczy pytania na niemiecki. Z tego chaosu rozumiem tylko słowo „mortadela”
- Mortadela, si, si! – Mówię i wszyscy obecni wpadają w coś w rodzaju ekstazy. Czterech parobków wnosi na plan ogromną mortadelę. Uciekam czym prędzej, sprytnie myląc pogoń.
Ulica, na której się teraz znalazłem jest ciemna, nieprzyjemna i biegnie pod górę. Są tu nawet puste na szczęście rynsztoki. Wszystkie okna na parterach domów zamknięte drewnianymi okiennicami. Znaczy się, wesoło nie jest!
Na spękanych, brudnych ścianach domów białe płachty plakatów.
Las wyboras! Las samorządowas 2010 – Czytam na tych z zieloną palemką w rogu..
Las wyboras! Las prezydentas! – Na innych z ptakiem.
Zupełnie jak u nas!
Wyżej o cztery bramy zaczyna się bulwar. Oddycham głęboko widząc policjantów. Ale za chwilę mój entuzjazm gaśnie, bo widzę, że policjanci aresztują się wzajemnie. Jeden drugiego aresztuje, zakuwa w kajdany i prowadzi do suk rozstawionych tu i ówdzie. Wszyscy mają nakazy. Suki nie ruszają z miejsca, ponieważ ich kierowcy też zostali aresztowani i skromnie siedzą przykuci do kierownic.
Zupełnie jak u nas!
Idę dalej i trafiam na uliczkę, jak początkowo sądzę, ladacznic i ladaczników. Tu dopiero orgia przekwitłych wdzięków. Wąsaty a w kusej sukience. Baba z pupą jak szafa gdańska. Karły. Siostry syjamskie. Niby dziewczyny a niby faceci. Niby faceci a jakby dziewki dworskie. Młodości brak.
Młodzieniaszkowatość pokazuje niezgrabne nogi, a pokazując nogi maże się w pudrach, zmieszaniach, zmarszczkach.
Obleśny, ale naprawdę obleśny staruch zabawia się z porcelanową lalą. Wytrzeszczony onanista szczeka prowadzony na smyczy przez faceta w ciemnych okularach. Nawet nie pytajcie, skąd wiem, że onanista?
Jakim cudem takie obrzydliwe kreatury zarabiają na życie wystawiając swe wątpliwe wdzięki na seksualnej giełdzie, w mieście gdzie aż roi się od zgrabnych ciał płci wszelkich?
Przemykam między szpalerami pokrak nie reagując na zaczepki w obcym języku i gwizdy w języku międzynarodowym.
Coś mi nie pasuje! Przełamując wrodzony wstyd i naturalne obrzydzenie zbliżam się do lewego krawężnika. Tłusta kokota, która niewątpliwie nabyła zamiłowania do kurestwa w starodawnych latach pięćdziesiątych zaczyna do mnie coś mówić po obcemu.
Teraz dopiero widzę, że za jej plecami na murze wiszą plakaty; La socjalizmo, La lewizno….
Przebiegam ulice by sprawdzić gwałtownie zrodzone podejrzenie. Tam wąsacz w damskiej bieliźnie próbuje wcisnąć mi jakieś ulotki – La liberalismo! – Krzyczą błękitne plakaty.
Dalej La konserwatismo! La agralizmo!
Do trzech ponurych typków przebranych za zakonnice nawet nie podchodzę!
Uciekam. Biegnę. Wspinam się po kocich łbach tej ponurej ulicy żegnany szyderczym śmiechem cudacznych, śmiesznych i przerażających postaci.
Teraz rozumiem swoją omyłkę. Zamiast na ulice rozpusty trafiłem na początek kampanii wyborczej. Oparty czołem o mur obojętnego, obcego zaułku odpoczywam, oddychając ciężko.
- Zupełnie jak u nas! Zupełnie jak u nas!
Ścieżką, koło ruin kolonialnego fortu zbiegłem w dół, z powrotem na plażę. Nad ocean. Bezwzględna lampa księżyca. Jeszcze ciepły piasek i w mroku głosy ludzi. Usiadłem na różowym murku.
Jestem tylko turystą – Pomyślałem zdejmując sandały.
O, tropikalna zadymko! O, wietrze ciepły jak sen pod pierzyną!
Dość taplania się w oceanie, dość zadbanych pośladków dziewcząt odzianych we wstążki, dość bladych, skandynawskich torsów, dość muzyki, palm i smakowitych dań wprost z koszyka.
Czas zwiedzić świat prawdziwy. Idę. Księżyc południa jest mężny. Gasi blade głowy elektrycznych lamp.
Oto księgarnia. Wchodzę. W kantorku sprzedawcy stos ludzkich kości. Puste oczodoły czaszki leżącej na blacie stolika patrzą na mnie wyzywająco. Mrówki. Wszędzie czerwone mrówki!
Odwracam wzrok, bo widok nie jest zbyt przyjemny. Przeglądam książki, ukradkiem spoglądając na czaszkę sprzedawcy. Niestety. Książki są w tutejszym języku. Aby nie wyjść na gbura wybieram w końcu przewodnik po mieście z roku 1937. Cena 40 centów.
Kładę dolara na ladzie i chcąc być w porządku, pytam czaszki:
- Dolar wystarczy?
Zza zasłony, na której jakiś dobrodziej namalował lwa wychyla się niespodziewanie nieprzyjemna głowa w krymce.
- Idźże stąd człowieku! To jest plan filmowy, tu niczego nie wolno ruszać!
- O rodak! – Cieszę się naiwnie
- Żaden tam rodak. Jestem scenografem w Hollywoodzie.
No dobra. Scenograf nie scenograf, ale żeby tak zaraz po chamsku do Polaka z pyskiem?
Idę dalej. Zmierzch nie przynosi ukojenia. Koszulka się lepi. Pić się chce.
Na ulicy hałas. Oto dwie ekipy telewizyjne zajęte udzielaniem sobie wzajemnie wywiadów. Nic osobliwego. Zupełnie jak u nas.
Mijam ich, ale jeden taki gruby łapie mnie za rękaw i ciągnie przed kamerę. Zdyszana blondynka z mikrofonem ( zupełnie jak u nas) zasypuje mnie gradem pytań. Jakiś dobrodziej zdobny w sumiaste wąsy całkiem niepotrzebnie tłumaczy pytania na niemiecki. Z tego chaosu rozumiem tylko słowo „mortadela”
- Mortadela, si, si! – Mówię i wszyscy obecni wpadają w coś w rodzaju ekstazy. Czterech parobków wnosi na plan ogromną mortadelę. Uciekam czym prędzej, sprytnie myląc pogoń.
Ulica, na której się teraz znalazłem jest ciemna, nieprzyjemna i biegnie pod górę. Są tu nawet puste na szczęście rynsztoki. Wszystkie okna na parterach domów zamknięte drewnianymi okiennicami. Znaczy się, wesoło nie jest!
Na spękanych, brudnych ścianach domów białe płachty plakatów.
Las wyboras! Las samorządowas 2010 – Czytam na tych z zieloną palemką w rogu..
Las wyboras! Las prezydentas! – Na innych z ptakiem.
Zupełnie jak u nas!
Wyżej o cztery bramy zaczyna się bulwar. Oddycham głęboko widząc policjantów. Ale za chwilę mój entuzjazm gaśnie, bo widzę, że policjanci aresztują się wzajemnie. Jeden drugiego aresztuje, zakuwa w kajdany i prowadzi do suk rozstawionych tu i ówdzie. Wszyscy mają nakazy. Suki nie ruszają z miejsca, ponieważ ich kierowcy też zostali aresztowani i skromnie siedzą przykuci do kierownic.
Zupełnie jak u nas!
Idę dalej i trafiam na uliczkę, jak początkowo sądzę, ladacznic i ladaczników. Tu dopiero orgia przekwitłych wdzięków. Wąsaty a w kusej sukience. Baba z pupą jak szafa gdańska. Karły. Siostry syjamskie. Niby dziewczyny a niby faceci. Niby faceci a jakby dziewki dworskie. Młodości brak.
Młodzieniaszkowatość pokazuje niezgrabne nogi, a pokazując nogi maże się w pudrach, zmieszaniach, zmarszczkach.
Obleśny, ale naprawdę obleśny staruch zabawia się z porcelanową lalą. Wytrzeszczony onanista szczeka prowadzony na smyczy przez faceta w ciemnych okularach. Nawet nie pytajcie, skąd wiem, że onanista?
Jakim cudem takie obrzydliwe kreatury zarabiają na życie wystawiając swe wątpliwe wdzięki na seksualnej giełdzie, w mieście gdzie aż roi się od zgrabnych ciał płci wszelkich?
Przemykam między szpalerami pokrak nie reagując na zaczepki w obcym języku i gwizdy w języku międzynarodowym.
Coś mi nie pasuje! Przełamując wrodzony wstyd i naturalne obrzydzenie zbliżam się do lewego krawężnika. Tłusta kokota, która niewątpliwie nabyła zamiłowania do kurestwa w starodawnych latach pięćdziesiątych zaczyna do mnie coś mówić po obcemu.
Teraz dopiero widzę, że za jej plecami na murze wiszą plakaty; La socjalizmo, La lewizno….
Przebiegam ulice by sprawdzić gwałtownie zrodzone podejrzenie. Tam wąsacz w damskiej bieliźnie próbuje wcisnąć mi jakieś ulotki – La liberalismo! – Krzyczą błękitne plakaty.
Dalej La konserwatismo! La agralizmo!
Do trzech ponurych typków przebranych za zakonnice nawet nie podchodzę!
Uciekam. Biegnę. Wspinam się po kocich łbach tej ponurej ulicy żegnany szyderczym śmiechem cudacznych, śmiesznych i przerażających postaci.
Teraz rozumiem swoją omyłkę. Zamiast na ulice rozpusty trafiłem na początek kampanii wyborczej. Oparty czołem o mur obojętnego, obcego zaułku odpoczywam, oddychając ciężko.
- Zupełnie jak u nas! Zupełnie jak u nas!
Ścieżką, koło ruin kolonialnego fortu zbiegłem w dół, z powrotem na plażę. Nad ocean. Bezwzględna lampa księżyca. Jeszcze ciepły piasek i w mroku głosy ludzi. Usiadłem na różowym murku.
Jestem tylko turystą – Pomyślałem zdejmując sandały.
Subskrybuj:
Posty (Atom)