Wielka nadzieja byłych

Zacznę od tego, co dawno temu opisał Lem w Fantastyce i Futurologii, ale jak mniemam nie wszyscy czytali to pożyteczne dzieło. Otóż autor im wyżej postawi narratora czy też stworzy postać ogromną w swym intelekcie i potędze, postać równą Bogu, albo posiadającą jego atrybuty, tym nędzniejszy i ogólniejszy musi być opis konceptów i działań tegoż. Wynika to z prostego faktu, że można oczywiście opisać mega galaktyczny rozum, ale ten rozum nie wymyśli niczego poza tym, co jest w stanie wymyślić autor, a to przeważnie niewiele. Drogi ucieczki są dwie: w bełkot, gdzie czytelnika obciąża się winą za niezrozumienie genialnego przekazu, albo w ciągłe zapewnienia o genialności podmiotu. 

Na taki problem natrafił na przykład Conan Doyle opisując przygody Sherlocka Holmesa. Rozwiązał go drugą metodą, czyli zapewnieniami, ale dodał dwie istotne nowinki, które przyczyniły się do trwającej już ponad sto lat sławy jego bohatera. Pierwszą są rozsiane po tekście anegdoty logiczne, w których Holmes po kroju krawata przechodnia rozpoznaje imię jego psa, czy coś podobnego. Rozumowanie mistrza zostaje potem wyjaśnione zdumionemu czytelnikowi krok po kroku. Drugim sposobem są wtręty narratora, którym jest doktor Watson (w nielicznych sam Holmes) jakoby najciekawszych spraw, gdzie Holmes naprawdę błyszczy swym intelektem nie mógł opisać, już to z powodu ich państwowej tajności, już to z powodu ich nieatrakcyjnej dla czytelnika natury.

Powyższy wstęp poczyniłem, by czytelnik dowiedział się czegoś przy okazji jak najbardziej politycznej, przy czym od razu dodam, że nic nie mam przeciwko Holmesowi. Ten chociaż był oryginalny w tym, że odnosił sukcesy będąc narkomanem, nie jak stręczeni nam współcześni detektywi pospolitym alkoholikiem, którego porzuciła żona i nie może porozumieć się z dorastającą córką. To też ciekawy i polityczny temat, ale na inne opowiadanie.

My tymczasem wracamy do polityki i stręczonego nam geniusza o prostym i dźwięcznym nazwisku Tusk. Do jego promocji używa się wymienionych powyżej metod, ze wszystkimi ich słabościami i mieliznami charakterystycznymi dla słabych umysłów samych autorów promocji. Gdybym na przykład nigdy nie widział Tuska, nie znał jego drogi życiowej ani osiągnięć, to na podstawie tekstów zamieszczanych ostatnimi czasy w mediach promujących tego dziwnego człowieka widziałbym go jako wysokiego, ogorzałego młodzieńca o chmurnym czole, niewątpliwie orlim nosie i stalowym spojrzeniu. Człowieka o umyśle przenikliwym, zaprawionym w logicznych bojach ze skłonnością do wyższej matematyki, filozofii i poezji wreszcie. To wszystko jest bardzo piękne i wzruszające, a zyskuje zabarwienie w porywach religijne, gdy mowa o nim, jako o prawie Mojżeszu. No, powiedzmy, w trzech czwartych, ale tylko dlatego, że przywódca Izraelitów ponoć nie był dobrym mówcą, w przeciwieństwie do naszego Tuska, który ponoć jest mówcą niezastąpionym.

Cała ta propaganda ma jak najbardziej powieściowy charakter. Są zwroty akcji, ciągłe oczekiwanie na eksplozję i wedle jej autorów ma to nieodparty urok. Tyle tylko, że na taką kreację można spojrzeć z boku, ponieważ pan Tusk żyje w świecie rzeczywistym w przeciwieństwie do pana Sherlocka Holmesa, a co za tym idzie podlega bieżącej weryfikacji. Można obejrzeć setki jego zdjęć na których widzimy co najwyżej pospolitą i wielce niemiłą facjatę, a co gorsza można na przykład wysłuchać, albo nawet przeczytać teksty jego ostatnich wiekopomnych wystąpień, dzięki którym stał się, jak głosi Gazeta Wyborcza, ideowym przywódcą opozycji, co samo w sobie jest osobliwym komplementem. Warto też zauważyć, że stał się tym całym przywódcą po raz trzeci z rzędu, licząc tylko wciąż trwający maj. Już samo to jest trochę dziwne.

Nie wiem, kto pisze te mowy. Sam Tusk czy jakiś zapoznany poeta w rodzaju Jacka Żakowskiego, który na tym polu ma, jak słyszałem, stosowne doświadczenia. Kto by nie był tym dziwacznym grafomanem, wymusza na machinie propagandowej nieustanne wzdychanie o genialności mówcy i mocy sprawczej słowa przez niego wygłaszanego. Problem w tym, że nie sposób jednocześnie pokazywać Tuska i Tuska utajnić. Mistyfikacja jest jednocześnie demistyfikacją. Jakby tego było mało mniej piśmiennym fanom rzuca się ochłapy w postaci co bardziej prostackich cytatów, aby mieli się czym zachwycać. I oczywiście są zachwyceni, ale to wynik odpowiedniej tresury. 

W sumie koncept z Tuskiem jako Mojżeszem wyprowadzającym lud z pisowskiej niewoli jest to dobry i pożyteczny, jak każda działalność przeciwnika mająca na celu zmylenie i ogłupienie jego własnych szeregów. Można do opisu sytuacji sparafrazować tytuł starego bokserskiego dramatu, co uczyniłem w tytule.

Choć tupie cham wrzeszczący

Demokracja to po prostu forsa we właściwej kieszeni, bezkarność i dożywotnie prawo do strofowania i karania innych. Wiem, to żadne odkrycie. Demokracja to też prawo do kłamstwa, fałszywych sądów i przede wszystkim do realizacji aspiracji sięgających jak nie korony, to chociaż czapeczki magnackiej. Chodzi o to, by liderzy demokracji przechadzali się po Polsce, Europie, a nawet Świecie, tak jak przechadza się pan po swoich włościach, ale żeby te włości nie miały granic. Tu poklepie świnię albo parobka, tam pochwali drzewo, innym razem strzeli z fuzji – Ot tak, z pustoty.

W tym idealnie demokratycznym świecie, nie ma oczywiście miejsca dla Boga. Prawdziwy Pan nie ścierpi, by ktoś go sądził, a szczególnie ktoś, kto nie należy do demokratycznej elity, a Bóg nawet nie aspiruje. Religia, proszę bardzo, ale Bóg w żadnym wypadku!

I wszystko się pięknie składało niczym scyzoryk w kieszeni, aż tu nagle wybory. To bolesne i głupie, że najpiękniejszą idee może zakłócić coś tak nieistotnego. Oczywiście, od lat popycha się starannie ciężar władzy w kierunku, który jest tabu dla niedemokratycznego pospólstwa, ale za wolno to szło i wystąpiło zakłócenie porządku. Najgorsze jest to, że dążąc do oświeconej dyktatury i społeczeństwa jawnie kastowego, nie można ani na chwilę przestać ględzić o demokracji, prawach człowieka i wolności, czyli należy wychwalać to, z czym się walczy ze wszystkich sił. Może się zdarzyć, a nawet tu i ówdzie już się zdarzyło, że ludzie wzięli deklaracje swoich nadzorców za prawdę i dalejże wybierać według swojego nędznego interesu i przekonań.

Owszem, od dawna trwają usilne prace nad zmianą samego pojęcia demokracji, ale elektoraty nie lubią poruszać się w tworzonych na poczekaniu modelach teoretycznych. Należy uzmysłowić plebsowi rzecz całą na przykładach. To jest ryzykowne, tym bardziej, że zabrali się do tego z gorliwością neofitów, prostacy w rodzaju Donalda Tuska. To, co ten człowiek wczoraj nawygadywał, w miałkim przecież przemówieniu, świadczy, że prawdziwym jest powiedzenie o strachu, który odbiera rozum.

Jak się przecedzi jego słowa i przecedzonym nada właściwe znaczenie, powiedział właśnie to, co napisałem w pierwszym zdaniu tego tekstu, a mianowicie, że demokracja to po prostu forsa w ich kieszeni, bezkarność i dożywotnie prawo do strofowania i karania innych. To są właśnie te jego „wartości europejskie, dobre obyczaje, poszanowanie dla konwencji itd.

– Patrzcie - powiedział Tusk – to nasz świat, a wy możecie go podziwiać, o ile sprzedamy wam bilet. – Możecie chwilę porządzić, ale z nami na karku.

Wyrwało się niebożątko, ale jako dokooptowany z nikąd neofita, nie posiadło toto jeszcze daru należytego posługiwania się frazesem i retorycznym unikiem.

Jasne, to chcieli usłyszeć jeszcze prymitywniejsi, którzy bronią nie wizji, a już szczerze własnej forsy, wrzeszcząc i podskakując na ulicach. Usłyszeli i chętnie powtarzają. Można całkiem za darmo obejrzeć i posłuchać tej menażerii. To nasi Panowie, nasze elity schodzące i aspirujące do wykiełkowania. Ci, którzy przechadzają się po waszych plecach, mili moi. Ci, którzy łakną chłeptać waszą krew, gdy zaśniecie, albo odwrócicie wzrok. Gęby jak z obrazów Hieronima Boscha, wykrzywione nienawiścią, bo nagle ich głos mniej wartościowy, bo nie za sto się liczy. Ich nadzieja w spętaniu społeczeństwa, wszczepianą od lat pokorą i wyuczoną bezradnością wobec medialnej przemocy. Nie przypadkiem ubeckie gęby powtarzają jak mantrę bajki o ideach solidarności, zgodzie narodowej i przywołują demokrację, taką jaką lubią. Nie przypadkiem na ustach zaprzańców Polska. Mamy się bać ich gniewu, ulec ich chciwości.

Jan Tadeusz Stanisławski śpiewał kiedyś bardzo pouczającą piosenkę, którą dedykuję tym, którzy z lękiem pytają, co dalej? Co z nami będzie? Otóż...

„Uczyła mnie mama, bym się nie bał chama

 Kształciła mnie matka na historii świadka

 Uczyła mnie mama, bym się nie bał chama

 Bo cham to jest cham i boi się sam”

Prezydent Komorowski, jako ideał władcy!

Przedwczoraj dowiedziałem się z mediów, że Polska obecnie znaczy w Europie tyle, co w szesnastym wieku ( złotym – jak podkreślono ) a wczoraj, że ma najsilniejszą w historii armię. Zanim usłyszę, że już Chrobry starał się o cesarską koronę i dopiero Tusk zrealizował jego marzenia, wybaczcie, ale muszę chwilę ochłonąć. 

Tak, cieszę się z wami, tym bardziej, że na tronie zasiada zacny Bronisław Komorowski, który swoją osobą gwarantuje, że nie zajmie Kijowa, nie zgwałci żadnej ruskiej księżniczki, nie przywlecze ze sobą tysiąca fur złota, ani nawet grających w tamtejszych klubach piłkarzy, by zasilili naszą piłkarską ekstraklasę, jako niewolnicy.

Jak w ogóle można nie popierać władzy tak solidnej, nabożnej i dobrotliwej, jaka nam przypadła w roku pańskim 2015. Zobaczcie, jak się rozwinęliśmy przez tysiąc lat! Akurat w tym roku mija okrągły tysiączek, jak Cesarz sprzymierzony ze zdradliwymi Czechami napadł na Polskę i kosztowało nas to wiele ofiar i pieniędzy. Czy możecie sobie wyobrazić Tuska sprzymierzonego z premierem Subotką napadających, choćby, na Krynicę, czy Zakopane? Nie, ponieważ chroni nas przed takimi ekscesami, sam autorytet, jaki rozsiewa w okolicy, Prezydent Bronisław Komorowski! ( Niech żyje!)

Okropna opozycja, niczym wielogębna hydra próbuje odebrać naszemu władcy tron. I jeszcze wrzeszczy, że jest prześladowana medialnie. Też mi prześladowanie! Chrobry zaraz kazałby wszystkich wyłapać i gdyby miał dobry dzień, zjadł pyszne śniadanie i ogólnie byłby happy, kazałby wydrzeć im oczy i zamknąć w ciupie do śmierci. A nasz Prezydent patrzy dobrotliwie z wyżyn majestatu i tylko palcem pulchnym grozi.

Albo weźmy taki CBOS. Źli ludzie nie potrafią docenić jago ciężkiej pracy, ale dobra władza, jak najbardziej. A taki Chrobry, nawet nie uznałby za stosowne zapoznać się z tymi wszystkimi tabelkami, tylko profilaktycznie kazałby wszystkich wyrżnąć.

W związku z tymi wszystkimi przykładami, jakie powyżej podałem, chyba każdy przytomny zrozumiał, jak wiele zyskujemy, jacy szczęśliwi jesteśmy pod rządami koalicji PO/PSL oraz światłym przywództwem Pana Prezydenta! 

Za kolejne tysiąc lat, gdzieś w odległej galaktyce, młodzi chłopcy sterujący bojowymi krążownikami imperium, będą na błyszczących, nieco pedalskich, bluzach, przypinać zamiast niestosownych mieczyków, takich maleńkich, uśmiechniętych Bronków.

I kto wtedy gdzieś wspomni o Dudzie, czy innym Kaczyńskim? No, chyba, że jakiś historyk, ale kto przytomny wierzy w historykom?  

W roku 3015 nie ma już żadnej opozycji, poza Korwinem Mikke, oczywiście, a na dziwnych, nienazwanych dzisiaj planetach, dzieci wkuwają myśli wielkiego Wujka Bronka na pamięć, aż im z entuzjazmu wszystkie macki różowieją. 

Jak przewrócić Tuska?

Hmmm...



Właśnie tak - Na Piekielnicy!


Poniżej rada, jak pokonać medialne kurwy, którym wydaje się, że są niedościgłe i zawsze będą żreć...



Dobranoc!

Rząd zdał egzamin

To nie dziwi, tym bardziej, że sam zasiada w komisji egzaminacyjnej.

Podobnie jak przy okazji pożaru w korupcyjnym burdelu jakim była afera hazardowa, tryumfuje chamstwo zakłamanej narracji. Premier przemawia do ludzi, niczym do idiotów, ponieważ zna swój elektorat. A reszta?

Resztę ma za jaje! Racja po jego stronie, dopóki słupek stoi. Że to tupeciarz i ciężki idiota? Być może, ale my przecie gorsi!

Wczoraj jego podwładny ględził o 80 procentach i zamiast nawsadzać, nieudaczników do medialnej ciupy, hojnie ich obdarował. Dzisiaj sam wódz opowiada o tym, że jesteśmy przygotowani w 100%.

W sobotę zacznie wyszarpywać PT Angolom, Olimpiadę!

- Dawajcie Olimpiadę! Jesteśmy przygotowani w 150 %! Stadiony! Hale! Tor wodny na Malcie! Wszystko mamy, a wam się łódka przewróciła! – I ciągnie na poważnie za Olimpiadę, bo mu się 50% zmarnuje!

Angole nie puszczają! Rwetes. Angole, jak to Angole – dopytują, że „co proszę?” Walijczycy mruczą po swojemu, a nasz premier im Małyszem w oczy świeci, że niby, skoro nie Olimpiadę, niech oddają Wimbledon!

- Ci znowuż w kwik, że tradycja, trawniki oraz truskawki ze śmietaną!

- A nasze truskawki lepsze! – Śmieje się nasz Donald – odrabiając pijarowskie straty, a trawy ci u nas dostatek, choćby na stadionie w Poznaniu! Co tydzień zmieniamy i jest nam dobrze, jako nigdy nie bywało. I gadaj z takim!

Już się Anglicy mieli poddać, ale przypomnieli sobie o PiS- ie, że w Anglii PiSu nie ma, a w Polsce jest. I to się nazywa szkopuł. Gryzie premier patyk i się złości, ponieważ przez takie głupstwo nie odbierzemy durnym Angolom Olimpiady ani Wimbledonu.

Rząd zdał egzamin, choć pytania były takie bardziej tendencyjne, w rodzaju; - Dlaczego rząd zdał egzamin? Uzasadnij, opierając się na przykładach!
Proszę bardzo!

Rząd zdał egzamin, chociaż niczego specjalnego nie dokonał. Tylko wyjątkowy złośliwiec może wymagać od rządu, który przejął władzę kilka miesięcy temu, jakichś cudownych działań. Zastawszy Polskę rozgrzebaną przez różnych Grabarczyków czy inne Kopaczki, wziął się za robotę, ale terminy goniły niczym wilki, sanki.

Do tego Balcerowicz kręci jakimś licznikiem, tracąc swój jawny i niejawny etos. Wałęsa łaknie efektów specjalnych przy użyciu nowomodnego ZOMO. Kaczyński ponoć pije kawę ze śmietanką. Miller zjadł kołdrę, Pawlak „w” i został „Palakiem” a Palikot chcąc zostać księciem, udał się w Alby z dorodnym salcesonem w plecaku.

W takich warunkach ani pisać, ani rządzić się nie da. Ba. Nawet czytać trudno, bo trzęsie jak sto tysięcy diabłów i ogarek cięgiem gaśnie.

Kibitka na polskich drogach.

13 grudnia, szesnastolatka i Bromba...

Stoję. Ulica Kolejowa . Rok wiadomy. 13 grudnia. Wracam z kościoła. Mam szesnaście lat! Pretensję do świata i ….nie ważne. Nagle budzi mnie to, że Polska, Polsce wypowiedziała wojnę! Wojna polega na tym, że niszczy się każdy przejaw wolnego myślenia. Myślenia, który mógłby zagrażać SOCJALISTYCZNEJ OJCZYŹNIE!

Łał!

Mam szesnaście lat. Akurat po długiej, niekończącej się chorobie …nie ważne dziś zresztą. Stoję na takiej krawędzi. Mam te szesnaście lat, niby świat przede mną otworem, lecz, no cóż, zamknięty na cztery spusty przez generała i WRONę.

Ktoś może by pomyślał, że ja wtedy taka patriotką …nie. Nie. To nie to.

Fakt, byłam zawsze patriotą, zawsze w pamięci miałam trzy słowa - Bóg, Honor i Ojczyzna. Tylko, że to nie zmienia faktu, że patrzyłam na przerażone twarze w kościele! Na wydłużone profile, gdy ksiądz na ambonie powiedział, że dziś w nocy generał Jaruzelski ogłosił w Polsce stan wojenny. Ja, ta szesnastoletnia dziewczyna, nie wiedziałam cóż to znaczy. Obok mnie stała moja przyjaciółka(do dziś zresztą przyjaciółka jedyna), ona nim do tego kościoła przyszła już wiedziała… ja nie wiedziałam. Ja wciąż naiwnie wierzyłam, ech…myślałam, że przejaw wolnościowy, to, to, czego naprawdę można oczekiwać po wolnym człowieku, nie skażonym żadnymi zaszłościami. Tak myślałam o Socjaliźmie!

Ja się nawet wtedy wstydziłam z mojego szlacheckiego pochodzenia, uważałam to za pewien niepotrzebny balast.

Nie, żebym ufała Gierkom i Gomułkom…to nie tak, tylko, że byłam naiwna, bo byłam dzieckiem. Bo na słowa mojego ojca (zm. 1982), że nie ufa już nikomu, że nawet na konspiracyjnych zebraniach NSZZ Solidarność w kopalni węgla brunatnego Pątnów Adamów Konin, uczciwych można policzyć na palcach jednej ręki. I, że to mogą uczynić tylko ci, którym maszyna ucięła je prawie wszystkie. Tak, zawsze na te słowa, lub podobne reagowałam alergicznie. Spierałam się z własnym ojcem, że powinniśmy ponieść konsekwencję wszystkiego, wraz z długiem zaciągniętym przez Gierka, bo jak mi się wtedy wydawało, to był znów balast, pewna zaszłość…ale taka, którą można szybko wyrównać, potem ma nastąpić raj na ziemi, z wszystkimi dobrami i z wyjątkową swobodą osobistą.

A potem stojąc na ulicy kolejowej, w głowie jedna jedyna myśl , Stan Wojny! I zomo, ormo i MO na ulicach, kontrolujących tych, których nikt by nigdy nie skontrolował.

Strach!

Świat zatrzaśnięty!

Może na zawsze!

Odległy o lata świetlne!

Monotonny głos tow. generała… potem tylko Bromba i inni.

PO vs PiS. Pierwsza runda

Sztabowcy Platformy Obywatelskiej wytoczyli na swój rządowy okop ogromne działo, kolubrynę, na lufie której, farbą olejną, chybotliwymi kulfonami wypisano hasła o strasznym PiS-ie.
I codziennie strzelają, przeważnie w pustkę.
Proch nie pierwszej świeżości, a i kanonierzy, co widać po ostatnich popisach Tuska, Gronkiewicz i innych, na własnej, partyjnej imprezie, też jakby zaślepli.

PiS zamiast budować fortecę, do której można skutecznie strzelać, wypuścił tym razem rój harcowników. Co z tego, że jedna kula dosięgnęła Hofmana a inna sądowym podmuchem zwiała kapelinder z głowy JarKacza? Hofman zleciał z kulbaki i zarył nosem w kretowinę, ale kret go zaraz trawką po nosie połaskotał i mały Adam ożył.

JarKacz tylko się uśmiechnął i odżałowawszy kapelusza sięgnął po beret.
Gilowską obalili wraz z koniem, ale nawet koń nic sobie z tego nie robi, tylko trawkę skubie, a w lud poszedł przekaz, że do kobiet walą z armaty. A już szczególnie do mądrych.

Ha, cieszą się Peowcy - Jakie celne strzały!
A tu przed samą kolubryną na czarnym koniku przebiega jakiś Wipler czy inny Szałamacha i dalejże trąbić na wyborczej trąbce.

Z braku lżejszej strzelby PO wystawiła Grasia, a ten miast strzelać, zaczął własne ciury obozowe kijkiem od miotły okładać, ponieważ kulki jakoś mu się rozsypały, a i lufa krzywa! Kupa śmiechu.

Debaty o debatach, Nergal ziomalem Nowaka, podnieść minimalną płacę, za oscypka ukarać bacę!

Milion kilometrów autostrad w budowie - Trza to krzyknąć do ucha krowie pasącej się na rowie!

PiS chce zatknąć Biało- Czerwoną na gruzów kupie! - Oj, wydaję mi się, że spece od narracji PO, są jak to ja mówię w d….

Debata i okoliczności

Jak każdy świadomy obywatel, chciałem spędzić wczorajszy wieczór w towarzystwie Donalda Tuska. Wykąpałem się, ogoliłem, ubrałem odświętnie i już chciałem zasiąść na taborecie przyniesionym do sypialni z kuchni, by z należytym szacunkiem obejrzeć męski pojedynek Pana Premiera z mistrzem dziennikarskiej dociekliwości, panem Lisem. Już parzyła się kawa, już w Internecie, za moimi plecami Topol wyśpiewywał smutno o Anatewce. Już pożegnałem gaduły na twitterze.

Byłem w nastroju by słuchać Donalda Tuska. Byłem przygotowany jak nigdy dotąd. Szczególnie cieszyło mnie to, że nikt nie będzie przeszkadzał panu Premierowi. Bałem się, że znowu przywlecze się Pawlak ale Donald Tusk musiał pewnie do niego zadzwonić i przekonać koalicjanta by ten nie robił beki i siedział w domu, czy gdzie tam on lubi na razie siedzieć.

Nagle ekran zgasł. Masło, prawda, zgasło i pojawiło się takie czerwone kółeczko. Ucichł też internet. Wyszedłem na balkon. Rozejrzałem się po terenie planety. Na południu cisza i gasnący dzień. Spojrzałem w górę, wychylając się z balkonu ( spoko, to tylko półtora metra od ziemi ) Nad dachem domu pojawiły się smoliście czarne jęzory chmur.

O rany, czy mamy w domu świeczki?

Okazało się, że tak. W ciągu pięciu minut zrobiło się na dworze zupełnie ciemno a po kolejnych trzech zgasło światło i przestała płynąć woda z kranu.

W nawałnicy deszczu, szali, smug i pętli rozbłysków rozjaśniających niebo i wybielających zaokienne krajobraziki przepadł mój Tusk, przepadła debata z Lisem, przepadła w piekielnym wychodku.

W świetle świec zmagających się z ciemnością, w okrzykach wesołego synka biegającego wszędzie ze swoją lampką, udającą lampkę naftową, w pokornej wesołości czarnej Różyczki, która akurat wymyśliła sobie warowanie w przejściach między pokojami.

Ot, jeszcze pobiegałem sobie na bosaka po podwórzu zalanym wodą po kostki, chlapiąc niemiłosiernie na lewo i prawo. Niebo paliło się w ciszy, a pierwszy grzmot był sygnałem do zakończenia tej przedziwnej nawałnicy.

Tak sobie pomyślałem, że chyba wiem, dlaczego nie trafia do mnie “ideologia ciepłej wody w kranie” Raz, że tak czy tak trzeba napalić w CO, choćby gazetami. Dwa, że studnia pięć metrów od chaty, a w komplecie wiadro na lince. Są lampy, siekiery i las o trzysta kroków.
Jest nawet, sprytnie przechowana w piwnicy kuchnia z żeliwnym blatem i haczykiem. I jeszcze kilka rzeczy.

Zamyśliwszy się nad kruchością naszej cywilizacji wyciągnąłem z zamrażarki lody pod pozorem, że się zepsują. I wtedy stała się jasność, prąd popłynął. Rozgadał się telewizor, nerwami szarpnął internet. Tyle, że Tuska już od dawna nie było w TV.

Na ekranie komputera, uzbrojony w oszałamiający uśmiech, śp. Louis Armstrong śpiewał “Mack the Knife” ocierając nieodłączną chustką pot z twarzy.

Po naszemu to leciało jakoś tak:

“Kiedy rekin krwią się splami
Krew w pamięci, musi trwać
Mickey nosi rękawiczki
Żeby nic nie było znać…”

I jakoś tak sobie, w tym rytmie, zasnąłem.

PO snu

Śniła mi się czarna kula, która niby to nic nie robiła, ale istniała bardzo aktywnie. Do tego stopnia, że zmuszała do reakcji. Chciałem ją kopnąć ale była zbyt duża. Próbowałem popchnąć, ale była zbyt ciężka.
Rozpocząłem systematyczne badanie kuli. Polegało to na tym, że dwukrotnie obszedłem kulę stukając pięścią tu i ówdzie.
W odpowiedzi kula dzwoniła jak budzik a na jej powierzchni powstawały wklęśnięcia.

Bardzo cienka ta kula - pomyślałem - Powinna być lekka a nie jest!

Wydedukowałem, że musi być przytwierdzona do podłogi.
Zacząłem trzecie okrążenie i nagle stanąłem jak wryty. Dostrzegłem drzwiczki prowadzące do wnętrza kuli, ale drzwiczki tak małe, że chyba jedynie mysz mogłaby nimi wejść.
Była tam mała klameczka, a nad klameczką napis złożony z maleńkich literek. Na szczęście odkąd zacząłem poszukiwać sensu naszego istnienia, zawsze mam przy sobie lupę. Sięgnąłem za pazuchę i odczytałem napis.

“Przedmiot PO kuli”

Zadrżałem na myśl, że polityka do tego stopnia mnie zżera, że wdarła się do snów, ale uspokoiłem się, że chodzi o “przedmiot pełniący obowiązki kuli” Jakoś tak sobie pomyślałem i cap dwoma paluchami za klameczkę.

Drzwiczki się otwarły i zajaśniało. Włożyłem palec - nic. Przytknąłem oko - jakieś błękity.
Odwróciłem lupę i spojrzałem na siebie. Zaraz się zmniejszyłem i przelazłem przez drzwi. Dla bezpieczeństwa, z obawy przed nieznanym, podparłem drzwiczki lupą, wyprostowałem się i rozejrzałem dokoła.

Stałem na chodniku rojnej i gwarnej ulicy, a przechodnie mijali mnie z lewa i prawa. Samochody trąbiły na siebie a mnie zaswędział duży palec u prawej nogi.

Stałem na wprost witryny sklepu, gdzie handluje się mięsem. “PO Rzeźnika” głosił szyld i zachęcał do wejścia tarczą z wizerunkiem uciętej ludzkiej głowy, głowy jak doprecyzowano, Samuela Zborowskiego.
Wszedłem, stanąłem w trzyosobowej kolejce i popatruję po hakach.

- Poproszę trzy kilogramy PO parówek - zażyczyła sobie staruszka w różowym garniturze. Tylko żeby trociny nie były z olszyny bo mi szkodzą.

- Absolutnie, proszę szanownej klientki, dzisiaj są topolowe, niech tu na miejscu skonam! - Zaklął się sprzedawca i zgodnie z logiką snu, natychmiast skonał w męczarniach.

Cóż było robić, przecież nie będę wdawał się w awantury we śnie. Wyszedłem.

Pędzi jakaś kobiecina w chustce na głowie, od razu widać, że awangardowa artystka albo dziennikarka i wymachuje dwoma rondlami bez dna.

- PO rondli przywieźli! Ludzie lećta, bo dają na Borsuczej!

I wszyscy biegną na Borsuczą, bo tam rondle bez dna dają.

Złapałem kobiecinę za rondel i pytam grzecznie, po co komu rondel bez dna, a ona zaraz za gwizdek i gwiżdże przeraźliwie.

Nadbiegli PO policjantów i dalejże okładać mnie czymś co było PO pał policyjnych, a tak naprawdę rodzajem chudych, pluszowych niedźwiadków.

- Od dawna mieliśmy cię na oku, ty burzycielu spokoju! - Krzyczą w uniesieniu. Ciągną mnie do samochodu, który był pierwotnie PO karetki pogotowia, a obecnie został PO suki. Skuty galaretką wieloowocową PO kajdanek, widzę i słyszę jeszcze staruszkę w różowym, udzielającą wywiadu do cegły PO mikrofonu i mizdrzącą się do wiertarki udarowej PO kamery.

- Zwróciłam uwagę na tego typa w masarni, ponieważ nachalnie rozglądał się po hakach.

- No to się doigrałeś! - Zwrócił się do mnie krokodyl PO policjanta.

- No to się doigrałeś! - Zwróciła się do mnie żona, wskazując na budzik PO budzika. Wskazywał ósmą.

- Przecież dzisiaj niedziela! - Nieśmiało zaoponowałem.

- Niedziela? Fakt! To czego się drzesz od rana? PO i PO! Do wyborów jeszcze miesiąc a ty poczciwym kobietom spać nie dajesz!

- Sen taki miałem, kochanie, śniła mi się pusta kula, która nic nie robiła a tylko…

- Tusk ci się jednym słowem przyśnił, moje ty biedactwo! Sen mara, Bóg wiara!

Debata. To się dzieje naprawdę!

W studio Polsatu siedzi Tusk i jego kucyk Pawlak!
Pogania ich kijkiem sprzedajna dziennikarska szuja.
Czy my jesteśmy jakimiś wariatami by się nabierać na sztuczki takich bydlaków?

Gdzie my żyjemy?

Ludzie! Obudźcie się!
Bydlaki z PO robią z was gnój, mierzwę

To jest szczyt bezczelnosci nieznany we współczesnym świecie!

Debata głupich, albo zgoda

Pusty śmiech mnie ogarnia, gdy wyobrażę sobie zaproponowany przez premiera Tuska, w trakcie przemowy godnej przekupki, cykl przedwyborczych debat pomiędzy liderami oraz “specjalistami” resortowymi, obydwu partii.

Na dodatek część polityków, najwyraźniej oszołomiona mocą słów uważanych za ważne, optuje za debatą “merytoryczną” ! Dosłownie kolki można dostać ze śmiechu.

W Polsce nie było, nie ma i w przewidywalnym czasie nie będzie takiej debaty, co nie znaczy, że po zwaśnionych stronach brakuje ludzi przygotowanych merytorycznie do jej stoczenia. A skoro tacy są, cały czas trwają debaty o ważnych dla Polski sprawach, ale na Boga, my tu “gadamy” o debacie publicznej, debacie telewizyjnej, dla plebsu, hołoty i gamoni. O debacie dla wyborców, czyli dla nas, mili moi.

Merytoryka takiej debaty polega na okładaniu się kijami, wrzaskach i kwikach wyrażających już to samozadowolenie rządzących, już to troskę opozycji o straszliwy los przywołanych powyżej wyborców.

Już na starcie “debata” stała się wytrychem, bo przecież nie kluczem, wyborczym. Wedle mistrzyni politycznego krętactwa na poziomie magla, posłanki - Kidawy Błońskiej, PiS rozpoczął ucieczkę od “merytorycznej - o rany!” debaty z partią rządzącą.
Pisowczycy wskazują w kontrze na konieczność uprzedniego rozliczenia się rządzących z obietnic składanych cztery lata temu.

Powstaje zasadnicze pytanie, czy debata ma dotyczyć tego co było, czy tego co będzie?
Reform przeprowadzonych czy zaniechanych?
Planów/obietnic na przyszłość czy rozliczenia przeszłości.
Jeśli rozliczenia, w trakcie licytacji win zaraz dojedziemy do kreski 1989 roku a jeśli przyszłości wpadniemy w wir fantastyki, ponieważ, żaden z dyskutantów nie odkryje przed zdumioną publicznością, zakresu suwerenności/swobody jaką dysponuje Polska w Europejskim tyglu politycznym i gospodarczym.

Poza tym, gdyby debata naprawdę miała być merytoryczna a na dodatek ( O fantazjo! ) prowadzić do jakichś sensownych wniosków, okazałoby się, że PO i PiS tak naprawdę niewiele się różnią w kwestiach gospodarczych, społecznych czy dotyczących bezpieczeństwa narodowego.

Skutkowałoby to powołaniem wspólnego, bardzo silnego centroprawicowego rządu na wyjątkowo trudną kadencję 2011 - 2015. Na lata, obym się mylił, które mogą zadecydować o przyszłości Polski. Na lata, co bardzo prawdopodobne, pełne zagrożeń i niepokojów społecznych w Świecie, Europie i w końcu u nas, bo my już przecież ani “wieś wesoła” ani my “za górami i lasami”

A tu nam się funduje “debaty” czyli wybór pomiędzy “jak ten PiS mnie brzydzi oraz przestrasza”a “ jak mnie to PO brzydzi oraz nudzi”
Jakoś mnie to już niespecjalnie bawi, gdy pomyślę jakie mogą być tego starcia konsekwencje.

Ktoś mi tu napisze, że demokracja, że wolność wyboru, że rany zbyt głębokie. Polska przetrwała Mątwy, co nie znaczy, że musimy stare błędy w nieskończoność powielać. Wszyscy przytomni widzą chyba, kto się pasie na naszym wewnętrznym pobojowisku.

Kto nie widzi, że to już przestała być zabawka, ten głupi!

Oto czterdziestomilionowy naród rozrywany jest i podjudzany do walki przez kilkudziesięcioosobową “szczujnię” Tym nikt nie wystawi skutecznego rachunku, ale każdy z Was ma szansę taki rachunek otrzymać do zapłaty.

Nie chodzi mi tutaj o jakąś miłość wzajemną, o milczenie w sprawach ważnych, ale, wybaczcie, krąży mi po głowie starodawne:

- Zgoda, niech się głupi godzą!

Z dedykacją dla naszych polityków wszechopcji, z Wieszcza, ponoć.

"Aż Maciek, dotychczas ponury,
Nieruchomy, wstał z ławy i wolnemi kroki
Wyszedł na środek izby, i podparł się w boki;
I spojrzawszy przed siebie, i kiwając głową,

Zabrał głos, wymawiając z wolna każde słowo,
Z przestankiem i przyciskiem: "A głupi! a głupi!
A głupi wy! Na kim się mleło, na was skrupi.
To póki o wskrzeszeniu Polski była rada,

O dobru pospolitem, głupi, u was zwada?
Nie można było, głupi, ani się rozmówić,
Głupi, ani porządku, ani postanowić
Wodza nad wami, głupi! A niech no kto podda

Osobiste urazy, głupi, u was zgoda!
Precz stąd! bo jakem Maciek, was, do milijonów
Kroćset kroci tysięcy fur beczek furgonów
Diabłów!!!..."

Ucichli wszyscy jak rażeni gromem!
Ale razem straszliwy powstał krzyk za domem:
"Wiwat Hrabia!" On wjeżdżał na folwark Maciejów,
Sam zbrojny, za nim zbrojnych dziesięciu dżokejów.

No właśnie, dziesięciu dżokejów, Panie Premierze! Panie Premierze (Prezesie)
Jak tak dalej będzie, dziesięciu dżokejów będzie Polski bronić?
Baczcie by Polski w tym zamęcie nie uronić

Panna Po

Panna Po stracia cnotę dawno temu. Dodam, patrząc na nią dzisiaj, że chyba jakimś cudem, bardzo ciemną nocą.
Ktoś podpowiada, że czerwcową? Być może, ale osobiście uważam, że nieco wcześniej.
Po, pewnie nie pamięta, a ci co ją rozprawiczyli, siedzą w bunkrach naszej niewiedzy i rzygają kawiorem do złoconych wiader.

Po latach brzydka panna nami rządzi. Cóż, bywa i tak.
Tyle, że panna Po ciągle łaknie pieszczot i seksu. Wątły, jak na wieśniaka, wieśniak, nijak nie może jej zaspokoić.

- Jak spojrzę na gębę to mnie trochę odraża - Tłumaczy się ze swojej niemocy niby dziarski wieśniakulus

No i panna Po zaczęła się włóczyć. Owszem, co jakiś czas ktoś zagraniczny raczy ją wydymać. Ale orgazmu brak - Bywa i tak!

Panna Po, pochodzi z dobrej rodziny, ale zeszła na psy - Mówią jedni.
Inni utrzymują, że panna jest dmuchaną lalą i tyle w niej człowieka, co się wygarnie ze zbiorniczka. Sądzę, że to przesada!

Panna Po choć brzydka jak sto nieszczęść, nadęta, agresywna i głupia, przecież ma swoich miłośników. Fakt, że tylko takich, którzy znają ją z portretów i kolorowych broszurek, które sama rozsyła, a rozsyła ich każdego dnia tysiące/miliony.

Niedługo panna Po weźmie udział w wyborach najpiękniejszej osobliwości naszego powiatu. Na dodatek ma spore szanse, bo osobliwość z niej pierwszorzędna, a jej fani, delikatnie pisząc, przeciętnie inteligentni.

Nie zwraca ich uwagi nawet osobliwe imię panny, tak usilnie im stręczonej jako gwiazda i ósmy cud świata. A przecież to dziwne nazwisko, jak na nasze warunki - "Po" - skoro brak u panny skośnych oczu lub tego i owego.

Niniejszym informuję, że tak naprawdę Po, nazywa się Porażka, a jeśli ktoś dociekliwy zdejmie z jej buziaka telewizyjny monitor, odrze całość z pancerza posklejanych “klejem szkolnym" gazet, ukaże się coś takiego…
Coś, czego nikt nie chciałby nigdy oglądać.

Dlatego, że Was lubię daruje sobie opis tego czegoś. Horrory po 22, a tu nawet nie ma czternastej….

Rosemannowi. Czy większość ludzi to jełopy?

Wyspa tropikalna. Ocean szumi, “Planeta kopsa żaru” - plaża. Po niej kręci się z laptopem pod pachą, hmmm - na przykład - Wybitny socjolog naturysta, który ma napisać ważny, wartościowy artykuł do Gazety Ważnej. Ot, Redakcja przydybała go na urlopie w tropikach, a że nieźle płaci, pan Wybitny postanowił napisać zamówiony artykuł.

Czy jest jełopem? Cóż to w ogóle za oburzające pytanie!

Gorąco, a żal wracać do chatki, gdzie z braku szczelnych ścian wypada pisać w majtkach, więc Pan Wybitny kładzie się na kocyku w cieniu i pisze.

Czy jest jełopem kładąc się w cieniu, zamiast ginąć marnie od udaru słonecznego, że nie wspomnę o szkodach jakie Słońce może wyrządzić w kosztownym laptopie zaopatrzonym w baterie, które wystarczają na minimum 8 godzin?

Jasne, że nie jest!
Gdyby był jełopem nie stać by go było ani na wakacje w tropikach ani na laptop, że o zainteresowaniu jego przemyśleniami Gazety Ważnej nie ma co wspominać.

A teraz, drogi czytelniku rusz tyłek i szybko cofnij się kilka metrów w kierunku słodkich fal oceanu, ponieważ robi się niebezpiecznie! Jeśli spojrzysz w górę niezawodnie zobaczysz, że nasz bohater położył się w cieniu palmy z której jak raz, z powodów naturalnych spadają kokosy.
Ot, akurat nad głową golasa zapatrzonego w ekran laptopa natura umieściła piękny kosz owoców, w jednej trzeciej już opróżniony.

Wie o tym doskonale Pan Tubylec przechadzający się plażą z dłońmi ukrytymi w kieszeni dziurawych szortów i pogwizdujący sobie bez ładu i składu. Czy to, że z wrodzonego lenistwa zajmuje się zbieraniem tego co spadnie, zamiast wspinać się na palmy czyni z niego jełopa?

Owszem, gdyby zajrzał przez ramię piszącego naturysty, nic by nie pojął, ponieważ w ogóle nie zna języka polskiego, ale naoglądał się amerykańskich filmów i miejsce gdzie na kocyku pracuje Pan Wybitny, nazywa po swojemu “strefą zrzutu”

Pan Tubylec brodząc po kostki w oceanie, przecież głowę ma “w chmurach” których nie ma akurat na niebie, obliczając starannie, ile też dostanie za taki fajnisty laptop.

Nagle krzyk, ucięty tuż przy ustach. Rozwalona głowa i laptop na piasku, na białym. Uciekający w niebyt rozum zdążył pomyśleć: - cholerny koko… i już go nie było na ziemi.

Pan Tubylec mimo obfitych kształtów nadbiegł w ciągu dwóch zdrowasiek.
Bada puls - Brak.
Zagląda pod kocyk - Paczka fajek i książka w niezrozumiałym języku.
Wyciągniętą z kieszeni czerwoną szmatką ściera pospiesznie z klawiatury to białe, to różowe i oczywiście piasek i już ma się oddalić w pobliskie chaszcze, gdy na skutek tych manipulacji pojawia się na ekranie całkiem goła panna. Naciska na strzałkę - Następna.
Kuca, obyczajem tubylczym na piętach i dalejże chłonąć łona i cycki, aż tu nagle kokos!

Powstaje pytanie, co autor chciał powiedzieć, pisząc ten przydługi, nieco nudny tekst, który pewnie z powodu panującego upału wydał mu się sensowną alegorią i odpowiedzią a właściwie uzupełnieniem tekstu Rosemanna?

Bohaterowie powyższego tekstu są jełopami, jednocześnie nimi nie będąc. Wybitny socjolog jest w pewnym sensie jełopem, ale można go obronić z jełopstwa, ponieważ kładąc się pod palmą nie widział żadnego “upadłego” orzecha, ponieważ leniwy tubylec zdążył je wyzbierać.

Ten z kolei też nie jest jełopem, ponieważ zupełnie sensownie przewidział rozwój wypadków, a to, że dał się wciągnąć w śmiertelną pułapkę seksu? Cóż, bywa i tak!

Uogólniając.
Prawie wszyscy jesteśmy jełopami. Ma to jakiś pokrętny związek z zanikiem ogólnego wykształcenia, nieznajomością podstaw matematyki, fizyki, logiki czy zwykłego “kumania” związków przyczynowo - skutkowych.

Współczesny obywatel staje pod “monty - pythonowskim” odważnikiem o wadze ( szczerze opisanej ) 16 ton i dla zabezpieczenia przed skutkami upadku tego ciężaru otwiera nad swoją miłą mi przecież głową, parasol z nazwą ulubionej telewizji, partyjnym logo, flagą narodową, czy w skrajnych przypadkach, flagą UE.

Uwierzcie mi bez sprawdzania w “wikipedii”

- Żaden kokos nie waży 16 ton! Nie bądźmy jełopami!

Mam nadzieję, że zrozumieliście o co chodzi? Inaczej, to ja jestem jełopem, ponieważ prościej tego napisać nie potrafię, za co przepraszam!

Odsuńmy wreszcie ten PiS od władzy!

Tak dalej być nie może! Jeszcze kilka miesięcy rządów tej socjalistycznej bandy nieudaczników a skończymy jak Grecja, na czele z Premierem, który od tak dawna udaje Greka, że zmienił się w istnego Zorbę, tyle że pozbawionego licznych, pozabiznesowych talentów literackiego pierwowzoru. Jakoś nie mam ochoty w finale, tańczyć boso na brzegu morza, tym bardziej, że u nas przypadnie akurat zima, a chałupę trzeba ogrzać, a nawet ogacić.

Pamiętacie jak Zorba załatwił angolskiego inwestora wymyślając nowatorski plan dostarczania pni na stemple do kopalni przy pomocy czegoś w rodzaju kolejki linowej i jak wszystko zrobiło “pierdut” w wyniku czego na ubogiej, spalonej słońcem wysepce nie powstały nowe, liczne miejsca pracy a “piękna katastrofa”?

Do tego wiedzie nas dzisiaj PiS zapominając, że zgrabny, wykonany z patyczków i nitek model, nijak się ma do ciężaru i energii realnej gospodarki.

Czas na zmiany, czas na odsunięcie PiS-u od władzy!

Na co jeszcze czekamy? Gdyby zamiast migających cyferek, chłopaki od Balcerka zainstalowali w Warszawie coś w rodzaju wiatraka, pęd skrzydeł wskazujących tempo zadłużania się Polski, uniósłby naszą piękną stolicę w przestworza i skończyłyby się kłótnie o miejsca na listach wyborczych.

Inflacja zaczyna podskakiwać w swym kojcu, a rządzący PiS udaje, że nic się nie dzieję, koncentrując swoją uwagę na zatykaniu pysków opozycji. I ta propaganda lejąca się z pisiakowatych mediów. To jest nie do wytrzymania! Zamiast zmian ratunkowych, miast liberalizacji mamy serię politycznych transferów spychających partię Jarosława Kaczyńskiego na mieliznę lewizny!

Dość tego! Dość podnoszenia podatków i zadłużania Polski! Dość rządów Prawa i Sprawiedliwości! Czas skończyć z rozbuchaną administracją, kolesiostwem a co za tym idzie z rządami tych wszystkich Rychów, Zbychów i Michów!

To my, obywatele, dysponując marnym, bo papierowym orężem kartki wyborczej przekujmy naszą słabość w siłę i mocą wspólnej decyzji odsuńmy Prawo i Sprawiedliwość od władzy! Albowiem władza przerasta tych małych, przyuczonych do drobnych geszeftów, ludzi.

Naiwni pytają, co PiS zrobił dla kraju przez ostatnie cztery lata swoich pokracznych rządów?

Nie doczekają się odpowiedzi!

PiS przelatuje nad wątpiącymi na skrzydłach “zaprzyjaźnionych mediów” a na zbyt namolnych i dociekliwych szykuje policyjną pałkę.

Cholerne PiS - Odsuńmy wreszcie, to “coś” od władzy!

J. Kaczyński jest kosmitą!

Proponuję natychmiastowe powołanie ( po wakacjach oczywiście) Komisji Śledczej, która wreszcie ukaże zdumionemu ludowi, fakty wskazujące na to, że Jarosław Kaczyński jest kosmitą!

Po pierwsze dysponuje telepatyczną mocą, dzięki której panuje nad milionami ludzi, czyniąc z nich fanatyków domagających się prawa i sprawiedliwości. Dowodem jest to, że żaden Ziemianin takimi mocami nie dysponuje. Nawet Syn Smoka, premier Donald Tusk, mimo że natęża się publicznie i strasznie wyszczerza gały, nie potrafi osiągnąć tak bezwzględnej mocy. Ludzie mu piją, biegają po pociągach i zaglądają bez żadnej potrzeby do ubikacji.

Po drugie, Kaczyński wydziela złe fluidy, tworzące złą atmosferę. Takie fluidy znamy z filmów Lucasa, że wymienię film „Imperium 4RP kontratakuje” Dobrze, że rycerze Judaj z Czerskiej, czuwają żując swe świetlne miecze.

Po trzecie, ostatnie i najważniejsze, Jarosław Kaczyński bez żadnych wątpliwości jest kosmitą, ponieważ, a co do tego jesteśmy wszyscy zgodni, Jarosław Kaczyński urodził się w Kosmosie!

Jako Kosmita się tutaj pcha! Alf, Alef….i diabli wiedzą co jeszcze

Ps.
Doniósł mi jeden taki Aldebaranin, że Tusk też jest kosmitą. Czy w kosmosie „wiaruchna” kuma, co to jest to nasze ziemskie SLD i dlaczego za kilka miesięcy będa UFO?

Powszechna historia ogłupiania

Jorge Louis Borges w „Powszechnej historii nikczemności” opisując absolutny tryumf kartografii, mapę identyczną z Królestwem, mapę w skali 1:1, gdzie każdy kamień, każda budowla i każda kość pozostawiona pod krzakiem przez psa, jest odwzorowana, identyczna z oryginałem, dodaje, że do dzisiaj można zwiedzać ruiny tej mapy.

Borges w ogóle miewał takie niezdrowe pomysły. A to nieskończona biblioteka, która jest uniwersum, a to znowu szczegóły dotyczące technik walki na noże.

Inną znowu kwestią jest dmuchanie balonu. Nie ma tak rozciągliwego materiału, tak cudownej gumy, by można było nadmuchać wykonany z niej, nieskończenie wielki balon. Proszę się nie pchać ze szpilką, bo od razu widać, że balon zaraz pęknie!

- Mapa, balon? Czy wy nie możecie Jarecczak, po prostu wyśmiać naszych polityków po nazwisku?

Zobaczcie czytelnicy, jak to się duch blogosfery odzywa. Lepiej by siedział cicho!

Oglądałem te polityczne przedstawienia. Wydały mi się śmieszne. Oczywiście zabawny jest Jarosław Kaczyński gdy deklamuje słaby tekst, niczym na szkolnej akademii, ale nadęciaki ( wzdęciaki ) z PO są stokroć śmieszniejsi. Oto typki, które rządza nami od 4 lat, ni z tego ni z owego nagle próbują wzbić się do lotu, chociaż na skrzydełkach od dawna brak upierzenia.

I jeszcze ta „narracja” którą można streścić w haśle:

„pazerni głupole wszystkich stanów, łączcie się!”


Jeszcze nie znacie PO?

Naprawdę jesteście ciekawi co będzie dalej, jeśli będą się tutaj panoszyć rządzące nami "leberały" jeszcze cztery lata, bo ja nie!

Ich balon, balon, który wczoraj tak pracowicie dmuchali, ma tyle miejsc, w których za chwilę pęknie, że radzę się odsunąć na bezpieczną odległość. Tak wielki balon, gdy pęknie, nie tylko pokryje nieuważnych kawałkami baaardzo rozciągniętej gumy, to jeszcze spadnie na ciekawskich deszcz śliny a zmieszane oddechy dusz nigdy niemytych wielu powalą swym ohydnym smrodem.

Przed tym już nie uda nam się uciec, ale po co pchać się z własnej woli, w pobliże epicentrum eksplozji?

Panie Premierze, proszę dobrze nabrać w swe opiłkarzone płuca troszkę powietrza i porządnie dmuchnąć!

I tak wyjdziemy na tym lepiej, niż gdybyśmy obudzili się kiedyś w ruinach mapy, gdzie szakale, zdziczałe psy i wiatry dujące w ostateczne trąby.

- Nie można jaśniej?

Można, ale po co? I tak masz szczęście, duchu, bo planowałem zacząć od cytatu z przeklętego Davida Irvinga, z jego „Wojny Hitlera” o budowaniu autostrad. Jak to Adolf "zacynił" robotę kopiąc szpadlem, a miłośnicy jego talentu rzucili się po przekopaną osobiście przez wodza ziemię, biorąc ją garściami jako talizmany czy inne tam trofea.

Tego nie zrobiłem.
Wszystkiego dobrego i miłych snów życzę!

Jarkacz Bej

Czy to aby nie Jarkacz Bej i jego okrutna banda?

- Uspokójcie się ludzie. Oto skierowałem na wskazane przez was wzgórze bezwzględne oko mojej perspektywy i widzę, że tylko jakieś nadobne chłopie gęsi pasie. Wracajcie do roboty!

- Jasny panie, czy to na pewno gęsi? Jak ciężko jest pracować w takiej opresji, człowiek nie zna dnia ani godziny. Budujemy, budujemy a tu Jarkacz Bej kręci się w okolicy i napaść może, i spustoszy. Ludzi pobije, żywić nas nie zechce!

- Wam to tylko jedzenie w głowie. Mało macie? Poza wszystkim, lękać nie macie się czego. Nas jest wielu, a ich garstka! Weźcie przykład z tych dzielnych co za lasem budują dworzec dla kolei żelaznej…

- Panie, oni bliżej miasta, to i lęk mniejszy, a poza tym mają rurę w której w razie czego mogą się zaspawać i tam sobie siedzą, choć duszno, a my w polu inwestycyją prowadzim.

- W polu? Opodal przecie rzeczka, a nad rzeczką wioska czerwonoskórych braci. Nie darmo z nimi, chociaż niepalący jestem, fajki pokoju palę.

- Panie, w razie czego, z nich nijakiego pożytku. Ciągle tylko przez komórki gadają, fotografują się w pióropuszach i bez, a jak lęk na nich przyjdzie to z łuków szyją gdzie popadnie.

- Jest sto kroków stąd kuźnia!

- Kowal podejrzany! Coś kuje, ale nie wiadomo co, jak człowiek zajdzie i spyta, zaraz się nadyma, że potem się okaże. I dalej hałasuje młotem, a na kowadle niczego dostrzec nie można.

- Karczma!

- No, zacny Żydowin oną prowadzi, na borg daje, ale ile procentów naliczy, nie wiadomo!

- Wiem, mi też nie jest lekko. Tak jak wam pracować, tak i mnie rządzić nie jest łatwo. Źle się pracuje, gdy ktoś tak okrutny i dziki nad nami stoi, mnie przez ramię zagląda, a was straszy. Przez niego to wszystko, wiem to ja, i wy wiecie, ale ani jego wygnać, ani tej jego watahy wyrżnąć nijak nie można, wedle prawa.

- To tak? To on może nas straszyć, pokrzykiwać, ognie bez zezwolenia palić, zewsząd nadbiegać, a my biedne baranki nic, na rzeź iść mamy, na stracenie?

- Nie płaczcie już i nie garnijcie się do mej kulbaki, bo ubrudzicie mi konia! Uspokójcie się! Cały świat nam sprzyja, a dla szczególnej waszej ochrony sprowadziłem do sąsiedniej stanicy, słynnego zagończyka imć Wołodyjowskiego wraz z jego zgrabną chorągiewką.

- Tego? Telefonów nie odbiera, a do tego ma wgrane w komórkę “Schody do nieba” Jakby na złość. Panie, z nim jest taki gruby szlachcic, co to z ludźmi Jarkacz Beja często popija.

- Panowie, do roboty! Przy mnie lękać się nie macie czego, a po prawdzie nie taki Jarkacz Bej straszny, jak go malowałem!

- Panie, panie! Sięgnijcie jeszcze raz po oną cudowną perspektywę i zobaczcie co to za matoł, tfu, tuman kurzu na horyzoncie! Czy to aby nie straszliwy Jarkacz Bej i jego ludzi?

- Boże, z kim ja muszę pracować!

Chińskiemu "tjaktoju" urwało się kółko

Słabą narrację ma dzisiaj nasz Rząd w sprawie przygotowań do Euro, ze szczególnym uwzględnieniem prac drogowych. Zaczął w prześmiesznej, niedzielnej „Kawie na ławie” poseł ( Mów prawdę! ) Szejnfeld i teraz wszyscy z Premierem Donaldem Tuskiem na czele, powtarzają jej tezy bez żadnego opamiętania.

W skrócie polega to na tym, że ktoś ważny, najwyraźniej uznający mnie za durnia, występuje w telewizji i chwali się setkami czy tysiącami kilometrów już wybudowanych dróg, przy którym to sukcesie blednie i maleje problem z jakimiś tam odcinkami.

Przecież taka narracja została wyśmiana trzydzieści lat temu w skeczu kabaretu TEY. Pamiętacie Bolusia, który nie wymawiał „r” i wyszedł na scenę marudzić, że „tjaktoj” się zepsuł, bo mu kółko odpadło. Laskowik zaraz go wyśmiał, że traktor jest całkiem ok., ponieważ trzy koła ma dobre, a tylko jedno „odpadnięte”

Panowie propagandyści, zwracam wam uwagę, że to był skecz, taki żart, a publiczność nie ryczała ze śmiechu z Bolusia, który nie zna się na „tjaktorze” tylko z nachalności komuszej propagandy, która została przez kabaretowych autorów zgrabnie sportretowana.

I nic tu nie pomogą zaklęcia i zapewnienia, ponieważ traktor bez czwartego koła pojedzie bardzo słabo, a przeważnie wcale.

Mogę jednak pocieszyć ludzi z PO, oraz ich sympatyków, że „PO” jeszcze przez wiele, wiele lat będzie aktywnie obecna na polskich drogach. Przynajmniej jako napis na tablicach rejestracyjnych, aut zarejestrowanych w Poznaniu.

O, jest nowa opowieść!

To źli polscy przedsiębiorcy wespół w zespół, rzucili kłody pod nogi Chińczykom, a przy okazji naszemu dzielnemu Rządowi. Szanowni przedsiębiorcy z branży - Radzę wcześniej położyć się dzisiaj spać, bo sezon na kibiców i internautów najwyraźniej minął.

Czy te oczy mogą kłamać?

Zaczął, o ile się nie mylę o.Tadeusz Rydzyk, dopatrując się u Donalda Tuska „wilczych oczu” co było nieco samobójcze, ponieważ przywodzi na myśl starodawne powiedzonko. Powiedzonko występujące w dwóch wersjach:

„Wilcze oczy, popie gardło, co zobaczy to by zżarło” oraz „Popie oczy, wilcze gardło, co zobaczy to by zżarło” A kto tu „Pop mowczyty” też łatwo sobie dośpiewać.
W każdym razie, poszło w lud, że Tusk ma wilcze oczy, co, jeśli mam być szczery, zupelnie nie jest do prawdy podobne. Gardło, być może, w gardło wilkowi nie miałem okazji zaglądać i sprzeczał się nie będę. Mniejsza z tym.

W każdym razie, Jarosław Kaczyński, podczas debaty prezydenckiej, ucieszył się publicznie, że Donald Tusk nie ma wilczych oczu, a każdy przytomny wie, że pan Premier prędzej zapomni jak się nazywa, niż co mu jego ukochany przeciwnik powiedział publicznie.

Nie bez przyczyny napisałem, ukochany, ponieważ najczęściej zakochani wpatrują się w oczy wybrankom czy wybrańcom swoich serduszek. I och, ach, za rączkę na spacerek. I buzi daj mi luby, a tu kwiatek, spójrz jaki niebieski! No, skoro wie, kiedy oczęta kłamią, znać musi wszystkie stany ducha, wyrażane przy ich pomocy, gdy podniosą się „zasłony rzęs nadobnych”

Poza wszystkim to Jan Pietrzak pytał w refrenie piosenki „Czy te oczy mogą kłamać?” udzielając zresztą negatywnej odpowiedzi przy pomocy słów „Ależ skąd!” No, chyba Donald Tusk nie chce być obecnie kojarzony z Janem Pietrzakiem, tym bardziej, że w przywołanej piosence padają wieloznaczne słowa, że podmiot liryczny „woli ciszę z radzieckim szampanem”?

Z tymi oczami to w ogóle dziwna sprawa.
Z jednej strony, w celu zachowania anonimowości osoby sfotografowanej, jeszcze niedawno doklejano na gębie przepaskę zakrywającą oczy, co w powszechnym mniemaniu uniemożliwiało identyfikacje.
Ale znowu taki Zorro był całkowicie nierozpoznawalny, nawet przez ojca czy narzeczoną, mimo charakterystycznego wąsika i wytrzeszczonych przez otwory wycięte w skromnej czarnej przepasce ślepia. Trudno zresztą wymagać by Zorro walczył z podatkowym zdzierstwem i innymi nikczemnosciami władzy, całkiem na ślepo.

O, gdyby Pan Kamiński w porę przypomniał sobie postać pana Zorro, inaczej by się wszystko mogło potoczyć! Cóż, zamiast oglądać teleranki, od małego knuł w duchu antykomunistycznym i teraz mamy tego efekty.

Widzicie, z jednej strony dobrze, że politycy tak się kochają, że nie spuszczają z siebie wzroku, że zaglądają sobie w oczy i chociaż nic nie mówią o nosach, jak to drzewiej bywało, z drugiej strony jednak, dlaczego temu burzliwemu romansowi towarzyszą coraz wymyślniejsze inwektywy?

Niby wiadomo, że kto się lubi ten się czubi, ale wysyłanie jako swata, pana Niesiołowskiego to już lekka przesada und perwersja!

A co pan zrobi, Panie Premierze, jeśli „dla śmiechu” pan Kaczyński, nie będąc przecież żadnym generałem, wystąpi teraz w ciemnych okularach? Przebije go pan, ubierając mimo upału swa słynną peruwiańską czapeczkę?

Zamknięte stadiony

Czytam, że władza zamknęła stadion Legii Warszawa, a przymierza się do zamknięcia stadionu Lecha Poznań. Zainteresowanych informuję, że w najbliższą sobotę będzie otwarty stadion mojej ulubionej Polonii Golina.

Gramy i rozbijemy w proch i pył rezerwy Górnika Konin.

Wejściówki gratis, a kto nie kuma słowa "gratis" może wejść przez dziurę w ogrodzeniu.

Jedno jest pewne: Żaden Tusk nie będzie się tu szwendał!