Bar pod smoczym łbem

Na dworzec w Koninie dojeżdżam sześć po jedenastej. Wysiadamy. Jeszcze w drzwiach autobusu ludzie otwierają parasole, opatulają się w kaptury, podnoszą kołnierze. Wprost w rozgrzane twarze wiatr i lodowaty prysznic.

- Mój Boże!

- Przecież dopiero początek października!

Wysoka pannica, walcząca z plastikowym zamkiem czerwonej kurteczki, mówi kierowcy „do widzenia”. Ogromne słuchawki chowa pod kurtką. Teraz ja. Biegnę. Dopadam drzwi dworca.  Ocieram chusteczką mokrą twarz. Cholera, kolejka do kasy jest długa i przesuwa się zbyt wolno. Ludzie kupują bilety na dziwnie zawiłe połączenia, jakby prowincjonalny dworzec stał się nagle pępkiem kolejowej Polski. Jestem ostatni. Ludzie przede mną marudzą. Jeden siwy, pachnący apteką rezygnuje. Ciągnie z terkotem skórzaną walizę w kierunku wyjścia. Przecież za dopłatą można kupić bilet u konduktora.

Jedenasta dwadzieścia. Dobry duch zmiękcza serca kolejarzy i akurat przy moim prawym łokciu otwiera się druga kasa. Teraz jestem pierwszy. Potężny facet w czarnym płaszczu i absurdalnej błękitnej czapce z pomponem protestuje, że stał przede mną, ale mierzę go lodowatym spojrzeniem i milknie. Zdąży przecież, teraz zdąży.

O jedenastej dwadzieścia siedem wychodzę na peron i zapalam ostatniego przed podróżą papierosa. Wiatr niesie wraz z deszczem drobiny lodu. To już naprawdę przesada. Odwracam się, próbuję osłonić żar w łódce dłoni, ale w końcu daję za wygraną i rzucam niedopałek na tory, chroniąc się razem z pozostałymi pasażerami pod okap tunelu.

Stopień niżej, oparty o nieczynną platformę, ponoć wożącą niepełnosprawnych, czego nigdy jeszcze nie widziałem, stoi facet, który warczał na mnie przy kasie. Raz za razem mechanicznie pociąga nosem i patrzy na mnie wzrokiem, w którym trudno doszukać się najmarniejszego śladu sympatii. Zdjął idiotyczną czapkę i wyglądałby dużo poważniej, ale nie przyczesał włosów i jego siwa czupryna przypomina niechlujną koronę.

Podjeżdża pradawny skład z sześcioosobowymi przedziałami. Mam miejsce przy oknie, ale zajął je kilkuletni chłopiec. Siedząca obok kobieta karmi go maleńkimi ciasteczkami, które ten przyjmuje mechanicznie, nie odwracając nawet głowy. Naprzeciwko chłopca śpi mężczyzna, który ukrywa twarz pod brązową, nieprzemakalną kurtką. Obok dziewczyna, pochylona nad rozłożoną na kolanach grubą książką w miękkiej oprawie. Na moje powitanie wszyscy, poza śpiącym, odpowiadają zdawkowym „dzień dobry”. Chłopiec nawet nie raczy odwrócić się od zalanej deszczem szyby.

Zdejmuję kurtkę, wyciągam z torby dzienniki Scotta, a tu już włazi, czarnym płaszczem omiata moje włosy, nosem pociąga, rozsiada się szeroko, zamaszyście. Naprzeciwko mnie, a projektant nie przewidział, że naprzeciw siebie może siedzieć dwóch takich nie ułomków. Nasze kolana się stykają, tego znieść nie mogę i ukradkiem, żeby nie przyznać się do porażki, przesuwam się w kierunku ciasteczkowej karmicielki. Ile ich ma w tej torbie? Chrup, chrup i chrup i chrup. Gładzę palcami płócienną okładkę księgi, ale jeszcze patrzę za okno.

Pociąg rusza. Betonowe płoty zabazgrane krzykliwymi graffiti, rzędy garaży, zza których wyglądają szczyty bloków mieszkalnych, warsztaty, stosy opon, ogrodzone wysokim płotem boisko. Wreszcie wysokie nasypy, potem las i już monotonne wielkopolskie równiny. Przez chwilę patrzę w zalany deszczem jesienny kalejdoskop, a gdy na moment odwracam wzrok, chłopiec woła:

- Mamo zobacz, biały koń galopuje!

Odruchowo spoglądam, ale skąd galopujący rumak?  Teraz kępa targanych wiatrem brzóz.

Od lektury odrywa się także czarnowłosa dziewczyna i podobnie jak ja przez chwilę wpatruje się w okno.

- Mamusiu, jaki był piękny! – zachwyca się malec – chciałbym mieć takiego i ciągle na nim jeździć.

- Skarbie, ale chyba nie w taką pogodę?

- Nie, w taką nie, żeby się konik nie zaziębił. Szkoda go. Ciekawe, dlaczego sam biega po świecie?

Otwieram książkę, bo tam już Scott skazany na śmierć. Jeszcze brnie przez lodową pustynię, jeszcze z nim towarzysze, ale jego sumienie ciemnieje odpowiedzialnością za klęskę. Szukam akapitu, zdania przez które śmierć spojrzy na mnie, wytrzeszczy zęby. Oh, jaka to gratka!  Napotykam pytający wzrok dziewczyny. Uśmiecham się, widząc, że próbuje odczytać  tytuł. Odwracam w jej kierunku gruby tom: „Ostatnia wyprawa Scotta”

- A pani, co pani tak pilnie studiuje?

- „Pod Kopułą” Kinga – też odwraca książkę i pokazuje okładkę. Znajomy widok. Facet stojący przy rozbitym aucie tym razem rozbawia mnie do tego stopnia, że parskam śmiechem. Patrzy zdziwiona, skonsternowana moim zachowaniem. Muszę łagodzić, tłumaczyć.

Inaczej zareagowałem, gdy dwa lata temu natrafiłem na nią w krynickiej księgarni. Wtedy wystarczyło przeczytanie streszczenia umieszczonego na skrzydełku okładki, bym poczuł w głowie uderzenie szczerej wściekłości. Rok pracy i ponad sześćset stron tekstu mogłem od razu wywalić do komputerowego kosza. Zachciało mi się niewidzialnej, półprzepuszczalnej kopuły nad małym, skromnym miasteczkiem.

- Wiem, że to nic wielkiego, ale dobrze się czyta.

- Nie, dlaczego? Zaśmiałem się, bo ta książka coś mi przypomniała. To bardzo dobry pisarz, bardzo sprawny. „Lśnienie”, „Smętarz”...

- Książki to kłamstwo. Nie rozumiem, jak można tracić czas na cudze wymysły, głupie fantazje – niespodziewanie wtrąca nasz potężny towarzysz i wreszcie wielką czerwoną dłonią przygładza niesforne siwe kosmyki.

- To pewnie i filmów pan nie ogląda?

- Jakbyś zgadła panienko. Jakiś tam sens mają rzeczy oparte na faktach, ale ściśle na faktach, bez żadnych tam dywagacji. Na całą resztę szkoda czasu.

- To chociaż moja lektura... – zaczynam, ale przerywa tonem nieznoszącym sprzeciwu.

- Też z mojego punktu widzenia niewiele warte. Lepsze, niż kłamstwa tego oszusta, ale nigdy nie uwierzę, że taki Scott sam o sobie napisał całą bezwzględną prawdę. Pozostali też przecież zginęli. Potem brytyjska cenzura, korekty, cmokacze. Nikt, powtarzam, nikt nie pisze, ani nie mówi prawdy o sobie.

Robi się ciekawie, tym bardziej, że dziewczyna nie daje za wygraną i argumentuje z nie pozbawioną zręczności erudycją. Zdradza niepospolite jak na swój wiek oczytanie. Nie ma potrzeby jej wspierać. Słucham z zainteresowaniem, ponieważ i ten mój niemiły rozczochraniec nie taki prostak. Już nie tylko negacja, nie tylko zmyślne kontry. To jednak przemyślane. Budzi niepokój, bo jakoś za bardzo po literacku, fachowo.

Sypią się tytuły, cytaty, argumenty. Oj, oj. Przecież odkąd te słuchawki, klawiatury, w pociągu raczej milczą. Pracują. Udają, że myślą. Słuchają muzyki, może fikcyjnych książek. Czasem gazeta, czasem ktoś powie, że na przykład pogoda, albo zapyta, czy jedziemy na czas?

- Na przykład, gdy ruszaliśmy, ten miły chłopiec zobaczył za oknem białego, galopującego konia. Nikt z nas nie zauważył żadnego konia i nie jesteśmy w stanie stwierdzić, czy to prawda.

- Mój Piotruś nie kłamie – wtrąca z oburzeniem mamusia – Powiedział, że widział. To musiał widzieć.

- Ja tego nie neguję, ale dla doświadczenia pozostałych pasażerów nie ma to żadnego znaczenia.

- A właśnie, że widziałem! – krzyczy malec – A pan się nie zna, ani na koniach, ani na rycerzach, ani na smokach!

- Można prosić ciszej, ludzie chcą spać – odzywa się znienacka mężczyzna ukryty pod kurtką.

* * *

Pociąg stoi na peronie w Kutnie. Czekam, aż ruszy, ponieważ wiadomo, że podczas postoju... A chcę zapalić. Spór trwa, ale pomiędzy argumentami znajduję coraz dłuższe pauzy. Tracę ochotę na włączenie się do rozmowy. Co mnie, w sumie, realizm obchodzi? Ważniejszy jest nałóg, który przemawia do mnie, poważnie argumentuje, że czas.

Przepraszam zwolennika ścisłości, odsuwa kolana i wychodzę na korytarz. Pociąg rusza. Ubikacja obok naszego przedziału jest zamknięta. My upakowani - jak szprotki w puszce, podczas gdy pozostałe przedziały są puste. W jednym śpi rozwalony na kanapie kolejarz, w innym całuje się para nastolatków. To wszystko. Wchodzę do ostatniego, uchylam okno, siadam i palę. Na co mi wąchać smrody. Już nie pada i zasłonę chmur próbuje przebić blade jesienne słońce. Mam wrażenie, że pociąg jedzie dziwnie wolno, że się wlecze. Że jest wleczony. Patrzę na zegarek. Minęła niecała godzina, czyli to złudzenie, skoro już było Kutno.

Jeszcze Łowicz, Sochaczew a wieczorem do domu. Jadę do Warszawy na spotkanie z wydawcą i facetem od scenariusza. Mają na mnie czekać przed dworcem, na parkingu pod oknami McDonalda. Może tym razem pójdzie lepiej niż za pierwszym razem. To, że u mnie kiepsko z forsą, nie oznacza, że dam się odsunąć od własnej fabuły, że odejdę z ochłapem. Poza tym nie dam, nie pozwolę, by ktoś wstawiał takie dialogi. To, co on czytał było do bani. Może się nie znam, ale moi bohaterowie to nie żadne pierdolone męty.

Palę papierosa nasłuchując, czy nikt nie nadchodzi korytarzem. Krajobraz za oknem przesuwa się, bo musi. Równiny, niekończące się podmokłe łąki, ukryte za zasłoną trzcin stawy, porośnięte rachitycznym drzewami nieużytki. Na długość papierosa bezmyślnie rejestruję obrazy, obrazki, ale gdy zapalałem drugiego, żeby trucizny starczyło aż do stolicy dociera do mnie dziwność krajobrazu. Brakuje dróg, przejazdów kolejowych, domów, błyszczących wilgocią skib zaoranych pól, ale przede wszystkim brakuje migających za oknem słupów trakcyjnych. Wychylam się przez okno. Wilgotne powietrze uderza mnie w twarz. Pustka. Pociąg jedzie po szynach, ale nasyp niknie w burej jesiennej zieleni zarośli. Cofam się i zatrzaskuję okno. To niemożliwe! Przecieram oczy. Zwidy, mam cholerne zwidy. Wracam na korytarz. Po drugiej stronie tak samo, tyle, że las. Gałęzie ocierają się o okno, mokre liście przyklejone do szyby. Skręciliśmy?

Otwieram gwałtownie drzwi przedziału. Schylam się nad śpiącym kolejarzem. To lalka,  ubrana w kolejarski mundur lalka. Sklepowy manekin o pustych oczach martwej kobiety. Sztywne proste włosy jasnej peruki wysypują się z pod czapki. Ta spada na podłogę, toczy się i znika pod siedzeniem. Odruchowo chcę po nią sięgnąć i wtedy ktoś ukryty, niewidzialny chwyta mnie za przegub i wspierając się na mnie, zaczyna wydobywać się z nicości. Lęk, potworny lęk...

- Proszę pana, proszę pana!

Podrywam się gwałtownie, ale dziewczyna nie puszcza mojego przegubu. Wszyscy, poza śpiącym patrzą na mnie zdumieni. Spod kurtki rozległ się ponury głos:

- Ale naprawdę, proszę ciszej! Niektórzy są zmęczeni i nie potrzebują w pociągu jakiejś rewii.

- Śnił się panu jakiś koszmar, ale pan krzyknął!

Przecieram oczy, podnoszę z podłogi Dziennik Scotta.

- Prawdziwy koszmar. Nawet nie wiem, kiedy zasnąłem.

- Też miewam koszmary – odzywa się chłopiec – Na przykład dzisiaj śnił mi się człowiek bez głowy. Taki, jak ten pan – wskazuje na śpiącego – Był zakryty żółtą płachtą, a kiedy zasłona opadła, okazało się, że nie ma głowy.

Łaknący ciszy mężczyzna nie komentuje  uwagi chłopca, tylko ciężko wzdycha.

- Pan wyszedł zapalić, wrócił po jakichś dziesięciu minutach, usiadł bez słowa i od razu zasnął. Nawet nie chcę wiedzieć, co pan palił – objaśnia gardzący fikcją literacką mężczyzna.

Wyjmuję z kieszeni marynarki paczkę Cameli i podtykam mu pod kulfonowaty nos.

- To paliłem, co pan w ogóle... ?

- W pociągu nie wolno palić, pociągami jeżdżą niepalące dzieci – mamusia chłopca jest bezlitosna. Ale w sumie, ona coś za młoda na mamusię, choć on do niej...

- Raczej byłbym skłonny przypuszczać, że wypalił pan fajeczkę haszyszu. Gdy pan wrócił, miał pan całkiem dzikie oczy.

- Bzdura – ucinam i spoglądam przez okno. Metalowe słupy trakcyjne przebiegają jeden za drugim w niekończącym się korowodzie.

- Niech pan się nie gniewa, czasem coś takiego powiem, nim się zastanowię. Mam astmę, przepraszam. Ale skoro pan już wrócił do świata żywych, mógłby pan, jako pisarz odnieść się do mojej tezy, której nie potrafiła obalić podróżująca z nami miłośniczka fikcji.

- Dlaczego, jako pisarz? Skąd? Pan zaglądał do mojej torby?

- Słyszałem, wszyscy słyszeliśmy. Nim pan poszedł zapalić, rozmawiał pan na korytarzu ze swoim wydawcą. Macie się spotkać w jakimś Barze Pod Smoczym Łbem. Pierwsze słyszę. Wiem, że niegrzecznie podsłuchiwać, ale pan naprawdę głośno mówił.

 Aż się kulę wewnętrznie. Co ze mną? W jakim barze, pod jakim łbem? Nic nie pamiętam. Mogę sprawdzić w telefonie, ale do cholery nie w tej chwili, bo do końca podróży wszyscy będą gapić się na mnie jak na wariata. Coś tam mruczę, wzruszam ramionami.

- Żaden tam ze mnie pisarz, ale o co chodzi?

- Rzecz w tym... O, na przykład. Gdyby pan wziął naszą podróż, wiernie opisując wszystkie najdrobniejsze wydarzenia, jakie zaszły odkąd wsiadł pan do wagonu, przytoczył każde słowo, jakie padło. Choćby tę niewielką część, jaką zarejestrował pański umysł, nadal daleki byłby pan od realizmu.

- Selekcja, wszystko jest oparte na selekcji za którą odpowiedzialność bierze autor. Aby jakikolwiek, nawet najbardziej realistyczny tekst nie zamienił się w katalog, piszący musi wspiąć się wyżej, choćby po to, aby dokonać wyboru – wtrąca dziewczyna.

- Bardzo panią proszę! – Miłośnik realizmu spogląda surowo. - Chcę skończyć, a jak mi pani ciągle przerywa to się gubię. Rzecz w tym, by świadomie nie oszukiwać czytelnika. Nie sugerować rzeczy niemożliwych. Jakby to... Weźmy naszego śpiącego, czy raczej próbującego spać towarzysza podróży. Nie widzimy jego twarzy, ale sugestia, że nie ma głowy, jest potwornym nadużyciem. Możemy dywagować na temat koloru jego włosów, oczu, rysów twarzy, ale to nie ma już nic wspólnego z realizmem.

- Ale po co? Gdybym opisywał taką scenę zostawiłbym wygląd tego pana w spokoju, zadowalając się przytaczaniem jego wezwań do zachowania względnej ciszy w przedziale.

- Bardzo panu dziękuję – odzywa się z nieukrywanym sarkazmem, ukryty pod kurtką mężczyzna.

Skłaniam się w jego kierunku i mówię dalej:

- Jego wtrącenia sugerujące, że nie jest wyspany mogą określić tryb jego życia. Na przykład to, że pracuje nocami, albo że wraca z sowicie zakrapianej imprezy, może od kochanki... I tak dalej. Ale to są sprawy niekonieczne, hipotetyczne, o ile jego wygląd nie okaże się istotny. Może być kimś znanym, albo poszukiwanym mordercą...

- Ale przyzna pan, że brak głowy jest tak skrajnie mało prawdopodobny, że podobna sugestia raziłaby nawet pana, choć jako pisarz jest pan zapewne fantastą, czyli po prostu kłamcą!

- W horrorze...

- O tak, w horrorze, czy innej fantastycznej bredni... Zresztą możemy wszystko zaraz wyjaśnić. Czy mógłby pan, skoro pan tak czy tak nie śpi...

- Nie, nie mógłbym. Jestem kotem Schroedingera!

- Mamo, ten pan jest kotem! – radośnie woła chłopiec.

* * *

Milkniemy. Może nasza rozmowa jest jednak głupia, zbyt prowokacyjna wobec ukrytego pod kurtką. Nawet jeśli nie, jego ostatnie zdanie jest ciosem wymierzonym w naszą pewność siebie. Objawia się ktoś, kto może przejąć inicjatywę, a nie jest tym zainteresowany. Swoim odosobnieniem obniża rangę naszego sporu. Narzuca myśl, że z jakichś powodów on jest wyższy, lepszy. Tracimy szansę na ripostę. Sekundy biegną, nikt nie pyta dlaczego? Nie podważa sensowności jego wypowiedzi.

 Dziewczyna wraca do lektury książki Kinga. Domagający się ścisłości obywatel wychodzi na korytarz, a ja przymykam oczy i spod przymkniętych powiek, ukradkiem, choć ukryty nie może mnie widzieć lustruję go dokładniej. Skórzane, nieco zniszczone, ale starannie zapastowane półbuty, dżinsy, gruba flanelowa koszula w czerwono-czarną kratę. Spod lewego zawiniętego rękawa wystaje skrawek białej podkoszulki. Przedramię mocne, owłosione, męskie. Na opalonym przegubie jaśniejszy ślad po zegarku. Reszta ukryta za ciemnobrązową kurtką. W przedziale jest gorąco i musi być mu duszno. Odwracam wzrok i gapię się w okno.

Cała ta moja podróż jest pogonią za urojeniami. Niby ostatecznie wyleczyłem się z marzeń, ale każdy nowy projekt czy objaw zainteresowania powoduje, że przez kilka dni żyję cudzym życiem. Zupełnie, jakby wąski strumyczek tantiem, który nie starcza nawet na papierosy miał się nagle zamienić w rzekę forsy.

Jadę bez wiary.  Wiem, że na miejscu, gdy usiądziemy do stołu, by czytać scenariusz, który nigdy nie zostanie zrealizowany nabiorę przesadnego entuzjazmu, będę się pysznił, zachwalał, przekonywał. Jakie to żałosne! A może wreszcie inaczej? Podpiszę co chcą, pójdziemy do bankomatu, a jutro kupię węgiel na zimę. Żona się ucieszy. No przecież i tak niczego nie nakręcą.

Nagle przypominam sobie o mojej rzekomej rozmowie z wydawcą i barze o dziwacznej nazwie, w którym się umawialiśmy. Wyjmuję telefon i przeglądam połączenia. Jasne, że nic nie ma. Ostatni raz rozmawialiśmy, nim wyszedłem z domu. Później był tylko sms z prostym komunikatem: „czekam”

Wychodzę na korytarz i starannie zamykam przesuwane drzwi.

- To jakiś żart?

- Żart?

- Dziewczyna powiedziała, a pan potwierdził, że wyszedłem z przedziału i rozmawiałem przez telefon z wydawcą, podczas gdy w pamięci telefonu nie ma śladu po tej rozmowie. Sprawdziłem.

Patrzy mi z bliska w oczy. Wytrzymuje to spojrzenie, wzrusza ramionami.

- Jeszcze lepiej. W takim razie udawał pan, że rozmawia, bo słyszałem każde słowo, jakby pan przekrzykiwał burzę.

- Po co niby miałbym udawać, że rozmawiam?

- Pewnie po to, żeby pochwalić się, że jest pan pisarzem.

- Niby po co?

- Choćby po to, by zrobić wrażenie na tej dziewczynie, ale nawet to się panu nie udało. Nawet nie zapytała, co pan napisał? I słusznie, bo gdyby był pan prawdziwym pisarzem zauważyłby pan, że nasi towarzysze podróży są nad wyraz dziwni. Ten niby śpiący przez cały czas nawet nie drgnął. Dosłownie. Może nie mam wyobraźni, ale mam podzielność uwagi. Przez półtorej godziny nawet nie drgnął.

- Zauważyłem, że siedzi...

- Następny ten chłopiec. Wygląda i zachowuje się jak ośmiolatek, a jest dużo starszy. Tego mógł pan nie zauważyć, ale ja siedzę prawie naprzeciwko. Ta niby jego mama nie może nią być w żaden sposób. Najwyżej siostrą, ale posiadanie siostry nie jest zakazane, więc dlaczego udają? Oni wszyscy się znają. Ta dziewczyna koło mnie... Jak pan się odwraca, porozumiewają się spojrzeniami.

Zaniemówiłem. Facet jest bardziej pokręcony, niż ja z moimi świeżo nabytymi zanikami pamięci. Chcę wrócić do przedziału, ale chwyta mnie za rękaw marynarki.

- Najgorszy jest ten pociąg. Jeżdżę nim dwa razy w tygodniu do Warszawy, żeby oddać sprawozdania i porozmawiać ze wspólnikiem. Dzisiaj... Przeszedłem cały wagon. Jedziemy sami. Nikogo więcej nie ma. Chciałem iść dalej, ale drzwi są zamknięte. Z obydwu stron. Nie było też konduktora. Nie zatrzymaliśmy się ani w Łowiczu, ani w Sochaczewie.

- Już powinien być Sochaczew?

- Panie, od dwóch lat jeżdżę. Zagadaliśmy się to straciłem czujność, ale gdy facet odezwał się o tym kocie, nagle mnie otrzeźwiło. Bardzo pana proszę. Jak dojedziemy, niech pan raczy mi towarzyszyć dopóki nie wyjdziemy z dworca, choćby dlatego, że my z jednego miasta i co do pana mam pewność.

Wzruszam ramionami, ale zgadzam się, choć z piątki pasażerów akurat do niego mam najmniejsze zaufanie. W jednym ma rację, podróż jest dziwna. Pamiętam, że pociąg stał w Kutnie, to pamiętam.

Idę sprawdzić przejście w naszym końcu wagonu. On za mną. Faktycznie jest zamknięte, podobnie jak ubikacja. Szarpię za klamkę i wtedy za drzwiami ktoś się porusza, trzasnęła deska.

- Halo, jest tam kto? Proszę otworzyć!

Najpierw chwila ciszy, a potem pomruk niezadowolenia. Raczej warknięcie, niż artykułowana mowa. Odskakuję od drzwi o mało nie wpadając na amatora realizmu.

- Też go słyszałem. Wracajmy, bo bez względu na to, kto podróżuje w tym kiblu, nie mam ochoty, być w pobliżu, gdy otworzy drzwi.

* * *

Pociąg zwalnia i majestatycznie wtacza się w ciemność. Siedzimy bez ruchu, daremnie wypatrując żółtego blasku lamp. W końcu zatrzymuje się z gwałtownym szarpnięciem. Daleko, po drugiej stronie wysoko sklepionej jaskini dworca płonie ognisko rozpalone na torach.

- Mamusiu, ja się boję – mówi chłopczyk.

Też się boję, cholernie się boję. Tu nie ma czego analizować. Obecność towarzyszy podróży wcale mnie nie uspokaja. Ktoś dotyka mojego policzka. Dłoń jest zimna i wilgotna. Tylko sekunda. Cofa się. Zapalam zapalniczkę. W jej świetle pochylone ku sobie twarze wyglądają upiornie. Oczy chłopca są nienaturalnie okrągłe. Mężczyzna ukryty pod kurtką po raz pierwszy porusza ręką, jakby wykonywał gest broniący przystępu.

- Proszę to zgasić, teraz jesteśmy widoczni, a to my powinniśmy widzieć.

Nim zgasiłem, przez moment widziałem, jak wyłania się zza zasłony. Zapadnięte policzki, wąskie usta rozchylone w półuśmiechu, łysa czaszka.

- To jakaś awaria, może alarm? ... Tak czy tak musimy wysiąść – mówi dziewczyna siedząca naprzeciwko mnie.

- Powoli, bez paniki. Już jest lepiej, widzę zarysy. Tu kiosk na peronie. Tablica.

* * *

Wysiadam pierwszy i od razu odchodzę kilkanaście kroków. Jako druga wychodzi mamusia. Z czyichś rąk odbierała marudzącego chłopca. Potem kolejni. Nie mam zamiaru czekać na nich. Ruszam w kierunku ogniska.

- Gdzie pan idzie? Mieliśmy trzymać się razem.

- W kierunku ogniska, gdzie mam niby iść?

Zsuwam się z peronu na tory. Kilka niepewnych kroków po podkładach i włażę na sąsiedni peron. Oni idą wzdłuż pociągu w kierunku lokomotywy, szukając pomocy, wyjaśnień u obsługi pociągu. Mijają mnie.  Szepczą, ale nie do mnie, jakbym zniknął. Nie rozumiem. Za nimi podąża to, co warczało w zamknięciu.

Wspinam się na kolejny peron i pochylony, ostrożnie, krok za krokiem ruszam w kierunku światła. Od ogniska dzieli mnie jakieś trzydzieści metrów. Na peronie nie ma nikogo, ale przy ogniu siedzi człowiek. Nie wiem, czy mnie widzi, ale skoro podjąłem decyzję muszę być konsekwentny. Staję w kręgu światła.

- Nie stercz tam, złaź do cholery! – mężczyzna mówiąc to, jednocześnie cofa się w mrok. Słyszę znany z filmów dźwięk. Przeładowuje broń. O, cholera! Zeskakuję z peronu. W jego głosie nie ma agresji, raczej zdziwienie.

- Jak tu się dostałeś?

- No przecież...

- Widziałem, że przyjechałeś pociągiem. Pytam, jak przelazłeś przez zaporę?

- Przez tory, przeszedłem przez torowisko, z peronu na peron.

- O święta naiwności! Z peronu na peron – mężczyzna śmieje się sucho – No dobra, widać stał się cholerny cud. Niech cię obejrzę!

Stoję w pełgającym czerwonawym świetle. Czarne płatki papieru wirują razem z iskrami. Patrzy na mnie, celuje, opuszcza broń. Mojego wzrostu, szczupły i chyba młodszy ode mnie, choć początkowo wziąłem go za starca z powodu sięgającej piersi siwiejącej brody.

- Tutaj jesteśmy bezpieczni. Poczekaj, muszę odwołać akcję, bo na dziewiętnastce będą próbowali cię odbić. Niepotrzebne ryzyko, skoro ty...

- Razem ze mną przyjechało pięcioro...

- Zapomnij o nich. Facet, dwie kobiety i dziecko, prawda? I piąty, zamknięty w kiblu, potwór. To stały zestaw. Też z nimi przyjechałem przed laty. Wszyscy, którzy tutaj dotarli mieli tak samo. Dziwne, że dali ci odejść. Zawsze uwalniamy na dziewiętnastce, albo przynajmniej próbujemy.

- Przecież...

- Nadjeżdża pociąg. Wsiadasz i nawet nie zauważasz, że inni zostają na peronie. Nawet jeśli zauważysz, sądzisz, że czekają na inny pociąg, a to ty wsiadasz do innego pociągu. W przedziale oni już czekają. Wagon jest zamknięty, nikt więcej nim nie jedzie. Tak było, prawda? Dojeżdżacie tutaj. Jeśli człowiek dojedzie żywy, chce do ogniska, ale szczerze mówiąc nieczęsto udaje mu się dotrzeć. Ja uciekłem w ostatniej chwili. Złamali mi rękę, ale się wyrwałem.

- Trochę nie tak. Razem ze mną wsiadł jeszcze jeden facet.

- Co?

- Wsiedliśmy we dwóch. Na pewno!

- Cholera, dlatego tak łatwo cię puścili. Biegniemy do przejścia – wyciąga z kieszeni krótkofalówkę.

- Dworce siedemnaście i dziewiętnaście, słyszycie mnie? Operacja trwa!

- Tak, nikt do nas nie przybył, cisza... – słyszę nakładające się meldunki.

- Ale ja mam żywego człowieka. Trzeba ratować, bo jest jeszcze jeden, a oni chyba się całkiem pogubili. Z bronią do przejścia! I zwołujcie kolejnych. Mają pierdoloną awarię.

Patrzy na mnie, zbiera myśli, waha się. W końcu wyciąga z kieszeni kurtki pistolet.

- Przeładowany. Tu odbezpieczasz i możesz strzelać. Tylko z bliska, najlepiej w korpus. Tu nie film, nie trafisz ze stu kroków, ale na razie nie odbezpieczaj. Biegniemy.

* * *

Wyłazimy na peron, potem po nieczynnych ruchomych schodach i przez halę dworcową w kierunku wyjścia. Posadzka zasłana jest szkłem ze stłuczonych witryn sklepowych. Chrzęści pod podeszwami butów, ślizgam się. W półmroku doskonale widzę, że wyjście jest zasypane gruzem. W podłodze wyrwa.

- Schodzimy po drabince linowej. Uważaj, mocno się trzymaj.

Schodzę, on już na dole i rozmawia z uzbrojoną w dubeltówkę kobietą. Podnosi rękę w geście powitania.

- To dziewiętnasty dworzec. Strażnik z siedemnastki wejdzie z dołu. Pójdziemy nad ich głowami prawie do wyjścia i tam na nich zaczekamy, na sukinsynów.

Nic z tego nie rozumiem, poza tym, że próbujemy ratować zwolennika realizmu w literaturze.

* * *

To już nie dworzec, nawet nie spiętrzone dziwacznie, przenikające się budowle, a prawdziwy labirynt. Pochylnie, klatki schodowe, prowadzące w pustkę schody. Oni wiedzą, poruszają się pewnie. Biegnę za nimi. Wreszcie jasne światło dnia, torowisko. W tle Warszawa z całym swym zgiełkiem, ruchem ulicznym. Wiem, nie musze pytać - dla nas niedostępna. Znowu studnia, tym razem schodzimy po zwykłej metalowej drabinie. Przykucam razem z nimi za betonową płytą straszącą koroną zbrojenia.

- Teraz trzeba spokojnie zaczekać. Muszą iść tędy, innej drogi nie ma, a oni idą wprost do kliniki. Jeśli przejdą, ten twój wyleci w powietrze razem ze wszystkimi w klinice.  My tego nie chcemy, przyda się.

- Co to? – czuję, jak wciska mi coś w dłoń.

- Jedz, to batonik, zwykły czekoladowy batonik. Dworzec nas żywi i dlatego zawsze jesteśmy w ruchu, jak ogołocimy...

- Ta klinika...

- To Marriott. Tak go nazywamy, bo jak wylatuje w powietrze świat jest pełen bandaży, nóg, rąk, krwi... bez ładu i składu. Ktoś powiedział: Klinika! I tak zostało.

- Jezu!

- Już nasi są po drugiej stronie. Ty lepiej nie strzelaj, no chyba, że któreś się przedrze, skoczy. Są!

Mój zwolennik realizmu wybiega zza zakrętu. Ledwie dyszy, zatacza się, krzyczy. Za nim oni. Pochyleni, aż palcami dłoni po betonie. Jak małpy. Tak nawet jego nie dogonią, to okrutna zabawa, nie pościg. Ale on staje, odwraca się.

- Czego chcecie? Czego ode mnie chcecie?

- Jesteś martwy! Martwy! – zawodzą. Chłopiec szczeka jak pies, na czterech łapach, szczerzy ząbki.

Dziewczyna strzela pierwsza i uderzenie śrutu rzuca drobnym ciałem o ścianę. Teraz kanonada, a ten mój biedak stoi, nawet nie drgnie.

- Tutaj, tutaj! – oni krzyczą, ja też. Wstaję, macham rękami. Wreszcie mnie zauważa i biegnie. Już przy nas, a oni padają i wstają, padają i wstają.

- Do góry! Do góry! – Zwolennik realizmu wspina się pierwszy. Teraz dostał przyspieszenia, nowych sił. Ja za nim.

- Tu nie wejdą. Niech się kłębią, szkoda amunicji.

Oddycham ciężko. Mój towarzysz podróży jest bielutki na twarzy. Drży cały. Realizm wyszedł mu bokiem.

- Co to jest? Co to znaczy?

Nikt mu nie odpowiada, a schodzą się zewsząd. Obwieszeni bronią. Śmieją się. Wreszcie dziewczyna:

- Na dzisiaj fajrant. Teraz do baru, do baru chłopaki, do baru Pod Smoczym Łbem.

* * *

Martwy czy nie, siedzę wygodnie i popijam kawę. Realista ma na imię Marek. W barze jest nas chyba setka. Ludzie piją, jedzą. Niektórzy już ledwie na nogach, jak to w barze. Wyjaśnienia, jakimi nas uraczyli: cóż, z grubsza rzecz ujmując, sami nie wiedzą w czym uczestniczą. Uczestniczymy, bo teraz my też jakby oni.

- Bardzo ci Marek dziękuję, że chciałeś mnie ratować – mówię.

- To przecież jakaś bujda! – On się śmieje. Teraz rozluźniony. Patrzy pod światło w butelkę piwa, które napoczął – To cholerny sen. Śnisz mi się. Nic więcej.

- Ich tłumaczenie...

- To bujda! Mówię ci, moje ty senne przywidzenie, że to bujda.

- Jak uciekałeś przed tymi... O, całkiem na poważnie uciekałeś.

Dotyka palcami grubego materiału swojego płaszcza, urywa wiszący na długiej nici czarny guzik i chowa go do kieszeni.

- Nowotwór świata, namnażająca się przestrzeń, studnie czasu. Ale dlaczego tak trywialnie, dlaczego dworzec kolejowy? Wszędzie giną ludzie. Jeśli faktycznie nie żyjemy, jak niby mamy wyjść z tych podziemi? To ma być piekło? Bar, gdzie nie trzeba płacić za trunki ma być piekłem?

- Anomalia.

- No tak, anomalia. Ty wchodzisz pod pociąg. Ja próbuję cię ratować, choć już cię koła  mielą, ale mnie odrzuca i padam uderzając łbem o ławkę. Ładna anomalia. – Dopija piwo i sięga po następne. Dosiada się Ewa, teraz bez dubeltówki.

- Pieprzycie, nic nie rozumiecie a pieprzycie. To nie ma końca. Na tej sali jest człowiek, który przemierzył tysiące poziomów. Był na dnie praoceanu i widział moment ostatecznej zagłady, gdy czerwona fala zalewa świat, ale zawsze schodził po tych samych schodach, mijał te same sklepy, na perony wjeżdżały pociągi, były zasadzki, demony i ten bar, gdzie zawsze jadł i pił. Nikt z nas tego nie rozumie, bo niby jak, ale nie ma powrotu. Trzeba robić swoje, wciąż i wciąż.

Nalewa do szklanek ginu. Smakuję. Oj, biały płomień. Jest wygodnie i ciepło. Chcę wreszcie przestać myśleć, odpocząć, ale ona mówi i mówi.

- Tam na peronie wciąż stoją i krzyczą ludzie. Jeszcze nie ma pogotowia. Na to co z ciebie zostało nikt nie chce patrzeć. Konduktor zajrzał i teraz rzyga, ale ciebie próbuje reanimować jakaś gorliwa dziewczyna. Daremnie.

- To bujda, to wszystko bujda! – ucina Marek.

Ona wyciąga z kieszeni stronę wyrwaną z kolorowej gazety i starannie rozkłada na zachlapanym piwem blacie.

* * *

Siedzę przy ognisku i czekam na pociąg. Nie lubię dyżurów. Nie lubię czekać. Zawsze tak mam, że mój pociąg jest opóźniony. Staram się nie patrzeć w płomienie, bo potem nic nie widzę i mam wrażenie, że cichutko okrążają mnie demony. Dlatego tak pilnie znoszę gazety z kiosku. Następny dyżurny dziedziczy zapas i może siedzieć na dupie. Ja lubię chodzić, lubię być w ruchu.

Dzisiaj jest piętnasty maja dwa tysiące dziesiątego roku. Od mojej śmierci minęło sześć i pół roku. Cofający się czas wlecze się jeszcze bardziej, niż ten ciągnący do przodu. Tyle, że chociaż wiemy, co się wydarzy, kto przyjedzie pociągiem. Dopóki są gazety. To mój ostatni dyżur. Ryk smoka drążącego studnie czasu zbliża się nieustannie. Zgłosiłem się i zostałem dokooptowany do drużyny bohaterów. Zabijemy potwora a jego łeb powiesimy na ścianie baru, żeby wreszcie jego nazwa coś znaczyła. Jak to brzmi? Ja w drużynie bohaterów!

* * *

- Horror oniryczny? – No, w ostateczności, ale można to trochę podkręcić, bo wyjdzie coś w stylu „Atlasu chmur”, albo jeszcze gorzej.

Wcisnąłbym się w ścianę, gdybym mógł. Słowa płyną, jak ostatnio. To bezsens, bezsens. Pliki wydruków pomazane pisakami i korektorami. Proces twórczy.

- Nie myśl o tym jak o jałmużnie, tylko o zadatku. My to przecież obrobimy i pójdzie! Dostaniesz procent z zysków. Umowa opiewa...

- Z zysków? – To mnie ożywia. Parskam śmiechem. Dobrze, że akurat szklanka z piwem stoi na stole.

Patrzą jak na wariata. Muszę do kibla.

Szumi wentylator. Obmywam twarz, przygładzam włosy. Gęba w lustrze zmęczona, oczywiście już zarost. Goliłem się rano, ile razy można? Wychodzę. Korytarz. Skąd korytarz? Biegnę. Daleko przede mną majaczy na zielono „WYJŚCIE” a za mną: Uciekaj stąd! Uciekaj!

Drzwi się otwierają, wpadam na kogoś, o mało nie przewracam kobiety mocującej się z parasolem. Lodowaty deszcz wprost w twarz. Gdzie? Gdzie jestem? Szum w głowie, rozglądam się bezradnie. Stary Konin, przespałem dworzec. Piętnaście po, a tam już miejski autobus. Kierowca czeka, bo biegnę w tym deszczu. Zdążę, jednak zdążę! Po bilet nie ma sensu, kupię u konduktora. Do tunelu, na Boga, niech nie rusza!

Zamieszanie. Ktoś krzyczy, inne głosy. Wypadek! Wypadek! Po co ci ludzie tak biegają?

- Nie spiesz się pan, teraz już nie pojedziemy. Zanim to wszystko zbiorą, zanim prokurator... Widziałem to, że też zawsze mnie musi się coś takiego przytrafić. Dziewczyna, może ze dwadzieścia lat. Ładna dziewczyna w czerwonej kurtce. To wszystko przez te słuchawki na uszach. Człowiek  nie słyszy co dookoła i w końcu wejdzie pod pociąg. Żadne samobójstwo. Weszła, jak do wagonu. Uniosła nogę i bęc, wprost pod koła.

Zdejmuje z głowy idiotyczną błękitną czapeczkę. Siwa korona niesfornych włosów nad czerwonawą gębą. Uśmiecha się porozumiewawczo.

- Chodź Marek – mówię – Idziemy na piwo. Opowiem ci fajną historię.

- Byle prawdziwą, bo ja nie cierpię fikcji!

On wie, że ja wiem.

Zapalam papierosa i wychodzę na peron. W zalanych deszczem oknach twarze podróżnych. Na dachu wagonu czarny demon zrzuca z siebie wodę i rozpościera błoniaste skrzydła. Nie, nie patrzy na mnie z wyrzutem. Wcale na mnie nie patrzy. Mam jeszcze swoją chwilę. Niech trwa. Chcę wyrzucić ledwie zapalonego papierosa na tory, ale tam przecież ludzka krew.

Każdemu,co mu się należy

Wyczuła, co ją czeka, gdy stanął w drzwiach garażu. Nawet w kącie, gdzie leżała na starym, pozbawionym nóg tapczanie, poczuła bijący od niego odór śmierci. Szedł ku niej. Kliknęły zamki otwieranego auta. Uciekłaby, biegłaby ile sił, ale nie mogła. Podszedł ogromny, ciężki, cuchnący złem. Pochylił się i powiedział:

– Chodź maleńka, pojedziemy do lasu na spacer.

Próbowała ukryć dzieci, poruszyła się  nerwowo. Skuliła się, gdy dotknął jej ciała. Otworzył drzwi terenówki. Lubiła las, ale przecież teraz nie mogła. Przecież dzieci. Cmoknął, klepnął dłonią skórzane siedzenie.

– Dalej maleńka, wskakuj!

Przywarła do szorstkiego brunatnego materiału legowiska. Nie miała szans na skuteczny opór, ale musiała spróbować. Poderwał ją w górę i wtedy zaczęła walczyć. Drapać i gryźć. I piszczeć.

– Ty świnio, ty cholerna parszywa świnio! – wrzasnął i rzucił z całej siły jej drobne ciało na podłogę przy tylnych fotelach. Uderzyła łbem o zamknięte drzwi, a przednia łapa, którą starała się złagodzić upadek, zabolała tak, jak nic nigdy nie bolało jej przedtem.

Nim zdołała się pozbierać, zawinął jej dzieci w okropnie cuchnącą szmatę i rzucił piszczący kłąb w ślad za nią. Zatrzasnął drzwi ruchomego więzienia. Błyskawicznie rozplątała zębami i mniej bolącą łapą śliski, ohydny materiał i zaczęła gorączkowo lizać piszczące z bólu i strachu maluchy. Największy żarłok, który był jej dumą nie oddychał, choć z całych sił lizała jego pyszczek i oczy. Oczy, które nie widziały jeszcze świata.

* * *

– Co zrobiłeś? Powiedz do cholery, co zrobiłeś z Sunią? – była wściekła i miał ochotę się rozłączyć, ale wiedział, że to nie pomoże. Musiał jakoś przekonać żonę.

– Wszędzie jej szukałem. Wyjeżdżałem i zanim zamknąłem bramę, ona po prostu uciekła. To nie pierwszy raz.

– Gdzie ci uciekła? Suka uciekła od swoich szczeniąt?

– Przecież ci tłumaczę, że maluchy zdechły. Jak uciekła to zaraz do nich pobiegłem, a one były martwe, wszystkie trzy. Myślę, że je podusiła. Czasem tak się zdarza.

– Ale ty wytłumaczysz to dzieciakom, jak wrócimy. Ty i tylko ty. A jeśli dowiem się, że je skrzywdziłeś, gorzko pożałujesz tego, co zrobiłeś!

– Kochanie, przecież nie skrzywdziłbym Suni, przecież wiesz, że ja… Cały czas na nią czekam, jak Boga kocham, wszystko bym oddał żeby wróciła. Nawet po tym, co zrobiła swoim dzieciom. Przecież wiesz…

Pocił się. Gdy odkładał komórkę na biurko, o mało nie wypadła mu z ręki. Wytarł dłonie w dżinsy. Już raz miała szczeniaki. Nim je rozdali w całym domu śmierdziało psim moczem. To ohyda. Nikt się nie dowie, co zrobił. Wywiózł sukę tak daleko, że nawet jeśli ktoś znajdzie ją przy drzewie, nigdy nie odszukają właściciela. Takich kundli są setki, tysiące. Postanowił, że jeśli dzieci będą bardzo tęskniły, kupi im na gwiazdkę pieprzonego yorka.

* * *

Chłopcy nie chcieli yorka. Do szału doprowadzało go ciągłe ględzenie o zaginionej Suni. Artur i Robert byli jeszcze za mali, ale Dawid nie dawał mu spokoju. Wszystko się zepsuło. Za każdym razem, kiedy była mowa o psie, Kamila patrzyła na niego w specyficzny sposób. Nie z wyrzutem, raczej z niechęcią. Może nawet z pogardą.

Zmusiła go i razem z dziećmi objechali schroniska w promieniu dwudziestu kilometrów. Musiał też chodzić po dzielnicy z siedmioletnim synem i rozwieszać idiotyczne ogłoszenia ze zdjęciem Suni. To nie wystarczyło. Dawid codziennie przeglądał Internet i potem zasypywał ich informacjami o psach zaginionych, cudownie odnalezionych a przede wszystkim o porzuconych, dręczonych. Rysował Sunię, lepił z plasteliny figurki psa, chodził do szkoły z brązowym pieskiem maskotką.

– To jakaś mania. Chłopak popadł w manię z tymi psami! Te wszystkie okrucieństwa, o których czyta. Musimy go przyhamować.

Kamila przestała się czesać i ze szczotką w dłoni wyjrzała z łazienki. Zapinał właśnie płaszcz. Nie czekał na odpowiedź żony. Powiedział swoje i chciał wyjść.

– Ja wiem, że zabiłeś Sunię i szczeniaki. Po prostu wiem! Widzę, jak się codziennie trzęsiesz, żeby Dawid się nie dowiedział, bo wiesz co… Chłopak cię znienawidzi. Co ci w ogóle przyszło do głowy?

– Ja nie, niczego nie zrobiłem. Ciszej do cholery, malcy jeszcze śpią.

– Przywiązałeś w lesie, utopiłeś, a może zakopałeś żywcem? A może humanitarnie, siekierą? Nienawidzę cię, po prostu nienawidzę!

– Zapominasz się! – krzyknął.

Tak naprawdę to on się zapomniał. Dwa szybkie kroki i uderzenie. Jej głowa odskoczyła, a ona oparła się o framugę i z niedowierzaniem dotknęła swojej twarzy. Z rozciętej wargi pociekło kilka kropel krwi.

– Przepraszam kochanie, przepraszam!

Trzasnął zamek w łazience i zapadła cisza. Stał, przez chwilę trąc bezradnie twarz, ale w końcu podniósł odstawioną na parkiet teczkę z dokumentami nad którymi pracował cały poprzedni wieczór i zszedł po schodach do garażu.

* * *

Skończyli kilka minut po jedenastej. Drugie tego dnia spotkanie w sprawie dużej działki w Piasecznie nie doszło do skutku. To było wkalkulowane w rozkład dnia. Borykali się z tą nieszczęsną, kuszącą ogromnymi prowizjami transakcją od ponad dwóch lat, co nie dziwi, gdyż po stronie sprzedającej było trzydziestu jeden zainteresowanych podziałem pieniędzy.

Teraz siedzieli w knajpie i planowali ostatni przedświąteczny tydzień. Niewiele spraw zostało do załatwienia. Kontrahenci rozjechali się po ciepłych krajach. Jego wspólnik wziął większość obowiązków na siebie.

– Stary, naprawdę nie wiem, co robić. Te święta to może nasza ostatnia szansa. Najgorsze jest to, że nie wiem, o co jej chodzi. To się stało nagle, jakby z dnia na dzień, ale przecież dzieci… Jasna cholera!

Nie oczekiwał od wspólnika rady, ale komuś musiał się w końcu wyżalić.

– Nic nie jest… Nic się nie dzieje zupełnie bez przyczyny. Nawet ja mam wrażenie, że coś ukrywasz. Twoja sprawa, ale wiedz, że czasem nawet najdrobniejszy problem wymaga rozwiązania. Coś trzeba zakończyć, by zacząć od nowa.

Truizmy, truizmy. Popatrzył uważnie na starszego kolegę, który bawił się zapalniczką, co było znakiem, że tęskni za papierosem. Zapłacił i wyszli. Niebo było jednostajnie szare. Zanosiło się na śnieg, ale tak było już od tygodnia. Temperatura w okolicach zera. Wilgoć.

* * *

Dwa razy skręcił w zły zjazd, nim przypomniał sobie o gospodarstwie z żurawiem przy studni. Tak, najpierw gospodarstwo, potem kapliczka i dopiero dalej w lewo, koło nieczynnej żwirowni.

Piaszczysta droga prowadziła go teraz pewnie do celu. Ciężki terenowy mercedes sunął z chrzęstem delikatnie zmrożonymi koleinami. Tu było dużo zimniej niż w mieście. Teraz już wiedział, gdzie jest. Po lewej miał nieckę wyrobiska, a dobre pięćset metrów przed nim wzgórze porośnięte rachitycznymi brzozami. Latem starannie wybrał tak odludne miejsce.

Zacisnął ręce na kierownicy i zaklął pod nosem. Od strony brzeziny szła ku niemu kobieta w srebrzystej puchowej kurtce. Była jeszcze daleko, ale nie mógł przecież teraz podjechać by sprawdzić, co się stało z pieprzonym psem. Wysiadł z samochodu, zapiął kurtkę pod szyją i zaczął przechadzać się po krawędzi wyrobiska, z udawanym zainteresowaniem lustrując teren żwirowni. Ledwie wysiadł, a już był zły na siebie, że po prostu nie zawrócił. Zachował się, jak jakiś morderca, który nie chce być skojarzony z miejscem zbrodni. Idiotyzm.

Kobieta się zbliżała i teraz widział, że to najwyżej dwudziestokilkuletnia dziewczyna z plecaczkiem. Co tu robiła? Oj, przecież nawet taka piaszczysta polna droga przecież gdzieś prowadzi.

Podeszła z uśmiechem. Była… Z bliska widział, jaka jest śliczna. Jasne włosy, duże brązowe oczy i lekko wystające kości policzkowe.

– Mam chyba szczęście – powiedziała i niespodziewanie podała mu rękę – O ile nie jedzie pan do moich rodziców w odwiedziny, będzie pan pewnie zawracał do szosy, a ja muszę do miasta. Ojciec zabrał auto i wróci dopiero wieczorem…

– Chętnie, odwiozę panią, ja też muszę… Przyjechałem, żeby rzucić okiem na tę żwirownię. Ja, widzi pani, zajmuję się handlem terenami, nieruchomościami.

– O, dobrze pan trafił. Ta żwirownia jest nieczynna od ponad dwudziestu lat.

Śmiała się i odniósł nieprzyjemne wrażenie, że kpi z niego, że przejrzała jego wymówkę. Stanowczo był przeczulony.

– Był pan tu wcześniej?

– Nie, to znaczy kilka razy w dzieciństwie z ojcem. Miał tu znajomego. Ten dom się spalił. Bawiłem się tutaj – przerwał – Już się napatrzyłem, możemy jechać.

– Jeśli pan taki uprzejmy… Tutaj rzadko ktoś przyjeżdża i przez chwilę myślałam, że to pan, ale skoro żwirownia…

– Co ja? – poczuł nagle ucisk w piersi. Oblizał spierzchnięte usta.

– Latem, na tym wzgórzu ktoś, nawet nie wiem, jak go nazwać, przywiązał łańcuchem do drzewa sukę i zostawił z nią szczeniaki. Bez wody, bez jedzenia. Znalazłam ją i to co zostało z jej dzieci. Pochowałam.

– To bestialstwo, kto mógł zrobić coś takiego?

– Też się zastanawiam. Ta suczka już konała. Nie dałam rady jej uratować. Zjadła własne dzieci poza jednym, który się odczołgał i zdechł. Pogryzła sobie łapy, wszędzie krew. Niewyobrażalna męka.

– Potworne! To był duży pies? – zapytał, uznając to pytanie za bardzo sprytne.

– Nie, taki kundelek.

Zaczął prószyć śnieg. Podniósł wzrok i oparty o maskę wozu przez chwilę patrzył, jak białe drobiny nadlatują z szarej płachty chmur.

-To wzgórze usypali w latach pięćdziesiątych, gdy odsłaniali żwirownię, ale odkąd porosły je brzozy…

Wsiadł pierwszy i nim ona zrobiła to samo, wychylił się i gestem zaproszenia otworzył jej drzwi. Podkręcił ogrzewanie i przez chwilę gapił się na wycieraczki rozgarniające topniejące płatki.

Po drodze odzyskał humor i nawet zaczął się przed nią popisywać, czego starał się unikać w kontaktach z kobietami, bo wedle słów Kamili wyglądał wtedy, jak podrywacz z francuskiej komedii. Tyle, że teraz, co uświadomił sobie nagle, Kamila powoli stawała się przeszłością.

Zaprosił dziewczynę na kawę, ale odmówiła. Wysiadła przy parku Dreszera i nagle przeraziła go myśl, że już jej nie spotka. Zamiast wywiedzieć się choćby, gdzie dziewczyna pracuje, cały czas gadał o sobie, licząc, że zatrzymają się w miejscu, gdzie będzie miał okazję… Przecież nie pracuje w parku! Wysiadł i zawołał do niej. Była już po drugiej stronie Puławskiej, ale odwróciła się.

– Znajdę cię, sama się odezwę!

– Przecież ja nic… – za jego plecami załomotał przejeżdżający tramwaj.

– … twoją rejestrację! – tyle zrozumiał. Stała w parkowej bramie i machała mu ręką na pożegnanie.

– Pracujesz w policji? – zawołał nie mając specjalnej nadziei, że zdoła przekrzyczeć przejeżdżające, trąbiące na niego auta. Śnieg sypał coraz gęstszy, wielkie mokre płatki pędziły we wszystkich kierunkach porywane na zatracenie przez pęd powietrza tworzony przez przejeżdżające samochody. Coś jeszcze krzyknęła, nim ruszyła przed siebie, ale nie bardzo zrozumiał.

– Tropem? Pojedzie moim tropem, pójdzie? – Był zły, że zmarnował szansę, gdy nagle uświadomił sobie, jaki z niego ciemniak. Przecież wiedział, gdzie ona mieszka. Roześmiał się na głos, włączył radio i z werwą nastolatka ruszył do domu.

*  *  *

– Upierasz się i upierasz, ale mieliśmy jechać razem. Chłopców zostawilibyśmy u twojej mamy, bo to przecież dla nich…

– I pojedziemy jutro, ale muszę najpierw sam, to niespodzianka. Jutro wszystkie sklepy też są otwarte.

Patrzyła na męża z nieukrywanym zdziwieniem. Po półrocznej  martwocie, odsunięciu, po tym, jak ją uderzył, nagle zachciało mu się robić jej świąteczny prezent niespodziankę. Już chciała powiedzieć, że ma w nosie jego prezent, ale z tym dziwnym ożywieniem było mu naprawdę do twarzy, a i w niej zadrgała dawno zapomniana struna. Może wszystko się jeszcze ułoży.

– Sprzedaliście coś w tygodniu z Pawełkiem?

– Nie, ale udało się wydusić kolejną transzę od Amerykanina. No i na święta zawsze się ktoś z zalegających poczuje.

– Ty też się widzę poczułeś. – Choć starała się zabrzmieć sarkastycznie, więcej w tonie jej głosu było podziwu niż sarkazmu. Wstała od stołu, a gdy go mijała, starał się objąć ją w pasie, ale wywinęła się i podeszła z filiżankami do zlewu.

* * *

Kolczyki były piękne, a sprzedawca dystyngowany i do tego stopnia poważny, że zdawał się przeniesiony do tego przybytku luksusu wprost z branży pogrzebowej. Pakował starannie prezent, podczas gdy on obracał w palcach złoconą metkę z ceną i piekły go uszy, jakby został przyłapany na oszustwie. Nawet nie wiedział, co chciał kupić w zamian za plik banknotów, który teraz spoczywał w kasie jubilera. Przebaczenie? Czas?

Na tylnym siedzeniu jego auta leżały róże dla nieznajomej, kupione za jeden skromny banknot. Po nie przyjechał, reszta była łapówką, dzięki której miał zachować niepokalanie dobre samopoczucie.

* * *

Szedł w kierunku płatnego parkingu na którym zostawił samochód, gdy śnieg zaczął sypać teraz już na poważnie. Wczorajszy zniknął, ale dzisiejszy przetrwa i zostanie z nami na święta – pomyślał.

Na ulicy grała świąteczna muzyka, o mało nie zderzył się z Mikołajem rozdającym ulotki. Podnosił kołnierz płaszcza i wtedy zauważył biegnącego za nim płowego kundla, zręcznie przemykającego między ludźmi. Skręcił w uliczkę prowadzącą na parking i się zatrzymał. Kundel wybiegł zza rogu kamienicy i usiadł wpatrując się w niego. Ruszył i po kilku krokach obejrzał się przez ramię. Tamten truchtał utrzymując odstęp kilku metrów.

Przyspieszył kroku, ale teraz wszędzie widział cholerne psy. Jakby ludzie nie mieli niczego lepszego do roboty akurat teraz, w przedświąteczną sobotę tylko koniecznie musieli paradować po ulicy ze swoimi pupilami. O mało nie nadepnął na ubranego w okropny czerwony kożuszek yorka, który próbował dobrać się do jego nogawki, co spowodowało pełen oburzenia okrzyk korpulentnej właścicielki. Może jutro zdecydują się kupić chłopcom coś takiego, postawią ich przed faktem dokonanym. Ostatnio nawet Dawid prawie zapomniał o Suni. Od czasu do czasu przeglądał jeszcze strony schronisk, ale przestał o tym bez przerwy mówić.

Przy drzwiach jego auta siedział kolejny bezpański kundel. Przekrzywił łeb i patrzył wprost na niego. Przez chwilę myślał, że to jego dotychczasowy prześladowca, ale gdy się odwrócił napotkał uporczywy wzrok tamtego. Machnął niecierpliwie ręką. Pies wyszczerzył zęby i warknął. Zza białego mercedesa wybiegł czarny wilczur. Do głowy przyszła mu absurdalna myśl, że za chwilę psy rzucą się na niego i pożrą go żywcem na parkingu, dwie przecznice od centrum stolicy. Rozejrzał się szybko. W zasięgu wzroku nie było nikogo poza psami. Jeszcze jeden pojawił się nagle tuż przy jego nogach.

– Cholera! – krzyknął i podbiegł do auta po drodze odblokowując zamki.

Warujący kundel ani drgnął. Tupnął na niego nogą. Żadnej reakcji. Inny pies otarł mu się o lewą nogę. Teraz przy drzwiach siedziały dwa szczerzące zęby psy. Zawrócił i obiegł samochód wskakując na siedzenie pasażera. Czarny wilczur skoczył, ale chybił jego łydki o kilka centymetrów.

– Jasna cholera! Co to ma być?

Przelazł na siedzenie kierowcy i dopiero wtedy się rozejrzał. Psy tkwiły na swoich posterunkach i gapiły się na niego. Wyjął telefon i przez chwilę obracał go w dłoni, ale nie mógł przecież tak tego zostawić. Gdyby na jego miejscu było dziecko, mogłoby dojść do tragedii.

– Nie, nie oszalałem i nie żartuję. Tak, zostałem zaatakowany przez sforę bezpańskich psów. Co znaczy, że to jest niemożliwe w tym miejscu? Nie, nie będę dzwonił ani do straży miejskiej, ani po jakichś hyclach. Nie krzyczę, ale bardzo się cieszę, że nagrywacie naszą rozmowę, bo jak pogryzą jakieś dziecko…

Rozłączył się i rzucił telefon na wolne siedzenie. W aucie było zbyt ciepło. Uchylił okno i wolno wyjechał z parkingu. W lusterku widział jednego z tych kundli. Pies siedział obok czerwonej Mazdy i lizał przednią łapę. Padający śnieg przysypał czarny łeb i kudłaty kundel w białej czapce wyglądał jak wzór psiej niewinności.

* * *

Zatrzymał się na skraju wyrobiska. Wysiadł, by rozprostować zmęczone powolną jazdą ciało i zebrać myśli. Śnieg przestał padać. Zrobił kilka kroków. Od rana nikt nie jechał, ani nie szedł tą drogą. Złapał się na tym, że wypatruje śladów psich łap, ale poza pojedynczym zajęczym tropem biała płaszczyzna była niepokalana. Wokół panowała niezmącona cisza. Ukradkiem spojrzał na wzgórze i odetchnął głęboko.

Wieczorem ojciec miał ją odwieźć do domu. Teraz dopiero zastanawiał się, co powie, gdy otworzą się drzwi domu na pustkowiu. Nawet nie znał jej imienia. Droczyła się, kazała mu zgadywać, ale żadna z trzech prób nie była udana.

– Stanę na progu, jak jakiś akwizytor. I jeszcze z tymi różami. Pieprzę to!

Przez moment miał wrażenie, że patrzy na siebie cudzymi oczami i nie spodobało mu się to, co zobaczył. Żył z mówienia, ciągłych negocjacji i rozwiązywania problemów, a teraz zachowywał się niczym sztubak. Zakochany chłopiec. Aż się roześmiał, ale w tej absolutnej ciszy jego głos zabrzmiał upiornie, więc zamilkł zawstydzony i wrócił do auta.

Jechał wolno, silnik pracował prawie bezgłośnie. Droga wznosiła się łagodnie. Zostawił za sobą wyrobisko nieczynnej żwirowni. Po lewej stronie miał teraz szereg betonowych słupów z których przed laty zerwano siatkę ogrodzeniową. Nie mógł dociec, co niegdyś ogradzała, bo niczego tam nie było, poza kilkoma rachitycznymi, chorobliwie poskręcanymi drzewami, poza badylami zeschłej trawy wystającymi spod śniegu. Gdyby jego Toyota zawiodła na tym pustkowiu, miałby się z pyszna. Myśl była absurdalna, ale na wszelki wypadek sprawdził komórkę i okazało się, że ma pewny, doskonały zasięg. Skoncentrował się na wypatrywaniu domu do którego zmierzał. Teren był lekko pofałdowany, ale pomimo śnieżnej pokrywy droga przed maską była wyraźnie widoczna. Po obydwu jej stronach rozpościerały się łąki. Im dalej, tym trudniej było zauważyć ich użytkowy charakter. Zasypane śniegiem morze suchych, nie skoszonych badyli. To było dość dziwne. W dzisiejszych czasach nieczęsto spotyka się takie połacie nieużytków. Poprawił się w fotelu.

Zdał sobie sprawę, że od miejsca, gdzie zatrzymał się wczoraj, przejechał z pewnością więcej niż dwa kilometry, a nie było ani śladu domu w którym rzekomo mieszkała. Droga wiodła pod górę i postanowił, że zatrzyma się na wzgórzu i jeśli nie dostrzeże żadnych zabudowań – zawróci.

Wysiadł z auta. Niewielkie wzniesienie, które na wyrost nazwał wzgórzem było ostatnie w szeregu. Dalej rozciągała się zupełnie płaska pustka. Hen na horyzoncie widział ciemną wstęgę lasu. Droga nie biegła w jego kierunku. Łagodnym łukiem skręcała w lewo i gdy wytężył wzrok, między odległymi o dobre trzy kilometry drzewami zauważył jakiś ruch. Z tej strony nie było lasu, tylko szpaler drzew. Szosa! Pojechał po łuku. No tak, ale w takim razie, po co komu droga, którą jechał? Jaki sens miało skręcanie na pustkowie, by z powrotem trafić na tę samą szosę? Dlaczego dziewczyna skłamała i skąd się wzięła na tym cholernym wzgórzu?

Nie podobała mu się ta myśl, bardzo mu się nie podobała. Na dodatek pojawiła się jeszcze inna, jakby ktoś obcy wyszeptał ją w jego głowie:

– Aby cię tutaj zwabić, na miejsce twojej podłej zbrodni! Odruchowo spojrzał na otwarte drzwi samochodu. Silnik pracował miarowo, a kluczyki z pilotem tkwiły w stacyjce.

–Zaraz się zamkną i zostanę tutaj sam i będę musiał biec, biec co sił, by ratować życie.

Zrobił krok. Drzwiczki drgnęły. Zrobił drugi. Nie, to nie było złudzenie. Samochód zaczął się zamykać. Rzucił się biegiem i zdążył w ostatniej chwili. Odepchnął je gwałtownie i usiadł bokiem na fotelu. Coś poruszyło się na tylnym siedzeniu. Krzyknął! Odwrócił się gwałtownie, ale oczywiście niczego, ani nikogo tam nie było. Zamknął drzwi i chwilę siedział bez ruchu nie mogąc się uspokoić. Nim ruszył, po dziecinnemu klęknął na fotelu i zlustrował podłogę za jego oparciem. Na czarnej wykładzinie leżał pusty zielony segregator. No tak, spadł jakimś cudem z fotela.

* * *

Nim wjechał na szosę, zastanowił się, co zrobić z różami. W końcu zdecydował, że wręczy je żonie, jako kolejny gest na drodze do pojednania. Skończyły się mrzonki, musiał się wziąć w garść. Powolna kawalkada aut przesuwała się przed nim. Zwolnił hamulec i nieco wycofał auto, ponieważ grzeczny kierowca zielonej Skody próbował zrobić mu miejsce, by mógł włączyć się do ruchu. Miał czas. Postanowił zadzwonić do domu, ale gdy wziął do ręki telefon, ten nagle zadzwonił. Nieznany, nieopisany numer. Był pewny, że ktoś w interesach, pewnie z tej trzydziestki awanturników. Nie było dnia, by któryś nie dzwonił i przestał notować w pamięci telefonu ich numery, choćby dlatego, że większość nie miała zwyczaju się przedstawiać. Tym razem dzwoniła ona.

– Widzisz, mówiłam ci, że sama cię znajdę. To wcale nie jest trudne! – Od razu poznał ją po głosie, ale był tak zaskoczony, że zapytał idiotycznie:

– To ty?

– Tak, mój słodki.

– Dlaczego mnie oszukałaś, że tam mieszkasz. Pojechałem dzisiaj…

– Wcale cię nie oszukałam. Co ty mówisz? Po prostu źle szukałeś, nie patrzyłeś w odpowiednią stronę. Między nami mówiąc śmiesznie wyglądałeś, jak się tak rozglądałeś, jak pan na włościach, który ocenia straty, albo zyski. Jakby te pustki były twoją własnością.

– Co ty opowiadasz? Co ty…

– Ale się wystraszyłeś, kiedy drzwiczki zaczęły się zamykać. Przyznaj, że się bałeś. Zresztą nic w tym dziwnego, to straszne miejsce.

Zaniemówił. Musiała obserwować go przez lornetkę. Po co? Skąd się tam wzięła? Nacisnął klawisz, by się rozłączyć, ale ona mówiła dalej. Przycisnął ponownie i jeszcze raz. Jej cichy śmiech wypełnił samochód. Uniósł telefon. Przestała chichotać i zapadła cisza. Popatrzył na wyświetlacz. Połączenie trwało.

– Halo, halo… Jesteś tam? Czego ty chcesz ode mnie?

– Ja od ciebie? Czego ja mogę chcieć od ciebie? Ty chciałeś mnie zwabić, kupiłeś nędzny bukiet za pięć dych, żeby mnie pokryć, ale to ja znalazłam cię pierwsza… i wiesz co, jestem z tego cholernie zadowolona.

– Kim ty jesteś, czego chcesz?

– Każdemu, co mu się należy. Znasz to? Każdemu, co mu się należy.

– Odpieprz się – krzyknął, ale połączenie było już przerwane i nie miał ostatniego słowa.

Otarł twarz z potu. Kolejny raz tego dnia musiał się uspokajać. Wariatka, jakaś cholerna wariatka stanęła na jego drodze. Drżącymi palcami zapisał numer w pamięci telefonu pod hasłem „wariatka” zastanawiając się, czy takie sprawy zgłasza się policji. Bzdura! Przypomniał sobie o porannym, kompromitującym alarmie, jaki podniósł z powodu idiotycznych psów.

To, że tak łatwo go znalazła akurat niespecjalnie go dziwiło. Zarejestrowany na firmę samochód, strona internetowa z numerem telefonu, ale były pewnie i inne sposoby. Dziwne było pytanie o cel jej zabiegów. Coś związanego z biznesem? Nic nie przychodziło mu do głowy. Szantaż z powodu tej parszywej Suni? Za mały kaliber sprawy.

Zadzwonił do domu. Odebrał najmłodszy, Robercik. Przywitał się z synkiem i poprosił, by podał słuchawkę mamie.

– Mamusia nie może rozmawiać, bo przyszła jakaś pani i rozmawiają.

– To zanieś słuchawkę i grzecznie przeproś, bo mam do mamy sprawę.

– Nie mogę, bo są na dworze, a ja jestem przeziębiony.

– To poproś Dawida. Dobrze, kochanie?

– Nie mogę, bo z Arturem lepią bałwana na dworze, a ja nie mogę wychodzić, bo mam chore gardło.

– W takim razie powiedz mamusi, że za godzinę przyjadę. I niech oddzwoni, to po drodze zrobię zakupy. Będziesz pamiętał?

– Nie mogę powiedzieć, bo mamusia płakała i powiedziała, że nie wrócisz.

– Co? – głos uwiązł mu w gardle.

– Bo ta pani jest z policji tatusiu.

– Z jakiej policji, co ty wymyślasz?

– Z normalnej, z policyjnej.

Powtórzył jeszcze raz, że zaraz wróci i przerwał połączenie. To nie miało sensu.

* * *

Kamila nie oddzwoniła, ale gdy dotarł do domu, prawie całkowicie się uspokoił. Ich dom był ostatni w szeregu i na przyprószonym świeżym śniegiem asfalcie nie było śladów kół, ani też żadnych odcisków butów pani z policyjnej policji. Malec sobie wymyślił. Bywa i tak. Nie wprowadzał auta do garażu, bo któreś z nich musiało skoczyć jeszcze po zakupy. Na trawniku pysznił się spory bałwan. Bardzo przepisowy z marchewką zamiast nosa, buraczanymi ustami i guzikami z prawdziwych guzików.

Zamknął pilotem bramę i cofnął się, żeby zabrać plik reklam niechlujnie wetknięty do skrzynki na listy. Z bukietem róż w dłoni wszedł na ganek otrzepując wilgotny śnieg z butów.

– Wróciłem! Halo, gdzie jesteście?

W salonie grał telewizor, ale nikt nie odpowiedział. Położył bukiet na szafce, zdjął kurtkę i pochylił się, by rozsznurować buty. Sznurowadła były mokre, nieprzyjemne w dotyku. Pomyślał, że chłopcy lepią pewnie drugiego bałwana w ogrodzie a Robert ogląda ich poczynania przez okno.

– Robert, mały cwaniaku, gdzie się schowałeś?

Na piętrze coś ciężkiego upadło na podłogę. W skarpetach przeszedł przez opuszczony salon. Na wielkim panoramicznym ekranie lwy szarpały wciąż żyjącą zebrę. Na błyszczące lakierem schody ktoś naniósł z dworu mokrego śniegu. Wbiegł poruszony nagłym niepokojem.

– … tym razem rodzina lwów miała więcej szczęścia – powiedział spiker za jego plecami.

– W przeciwieństwie do ciebie! – powiedziała dziewczyna.

Stała zupełnie naga, oparta o ścianę korytarza i bawiła się jego własnym myśliwskim nożem. Widział wszystko tak dokładnie, każdy najdrobniejszy szczegół mógł rozpatrzeć z niezwykłą, wprost nieludzką ostrością, ale jednocześnie nie potrafił rozszyfrować sensu tego co widział. Ostrze noża lśniło w bladym świetle zimowego dnia wpadającym przez owalne, uchylone teraz okno. Na ścianach i jasnej wykładzinie widział rozpryski krwi. Jej krople poruszały się, spływały w dół.

Wyrwał jej nóż, odrzucił go pod okno i uderzył ją pięścią w twarz tak mocno, że poczuł ból w ramieniu. Jej głowa odskoczyła gwałtownie, ale ona sama nawet nie drgnęła, nie osunęła się na ziemię, tylko zaczęła się śmiać. Uderzył ponownie i przygniótł ją do ściany.

– Co zrobiłaś? Co zrobiłaś? – ryczał w szale rozpaczy.

– Masz na mnie ochotę? – śmiała się. Drobinki jej śliny spryskały mu twarz. Uderzył ją głową. Nie czuł nic, już żadnego bólu, cały był wściekłością.

– Mówiłam ci przecież, że każdy dostanie to, co mu się należy! Każdy! Czas pokory się skończył. – zaśmiała się i nagle odepchnęła go z taką mocą, że odbił się o przeciwną ścianę korytarza. Nim zdążył zareagować podniosła go, jakby był dzieckiem i cisnęła na ziemię. Stracił przytomność.

Ocknął się w ciemności. Nie był skrępowany, siedział w fotelu. Spróbował się podnieść. Chciał się poderwać, ale ból był nie do zniesienia. Zagryzł wargi i powoli zaczął wstawać. Stała za nim i z powrotem wcisnęła go między poręcze.

– Straciłeś przytomność i minęło wiele godzin, zapadła noc, ale teraz musisz się skoncentrować, bo chodzi o życie twoich synów – powiedziała.

– Co zrobiłaś Kamili, co ty…

– Nie muszę ci tego mówić, ale powiem, żeby cię uspokoić. Twoja żona odeszła. Powiedziałam jej wszystko o tobie. Nie miała wyboru. Kto chciałby żyć pod jednym dachem z potworem? Pozwoliłam zabrać jej najmłodszego chłopca. Uznałam, że powinien być przy matce.

Zgroza paraliżowała go do tego stopnia, że nie mógł wykrztusić z siebie żadnego więcej pytania i na chwilę zapadła cisza. Wtedy usłyszał stłumione, dochodzące zza ściany jęki.

– To twoi synowie. Żyją, ale nie wiem, jak długo wytrzymają. To dobrzy chłopcy, nie zrobiłam im krzywdy. Może myślą, że to zabawa w wiązanie i kneblowanie? Dzieci mają swoje fantazje. Moje też miały. Wyobrażasz to sobie? Nie odeszły ode mnie, a zżerałam je jedno po drugim. Matka to matka, prawda?

Odszukała w ciemności jego dłoń i wetknęła mu w nią kubek. Przełamując ból i pomagając sobie drugą ręką udało mu się unieść go do ust i napić się. Płyn był letni, obrzydliwy, słono kwaśny, mdły. Kubek wypadł mu z ręki i jego zawartość chlusnęła na kolana.

– Oj, świntuszku, świntuszku. To tylko woda z krwią. Zaraz włączę światło i zobaczysz, co narobiłeś. Tylko się trochę ogarnę, bo mógłbyś się przerazić, a tego nie chcę.

Krzątała się przez chwilę w ciemności, ale choć próbował, nie był w stanie się podnieść. Wyciągnął przed siebie prawą rękę i dotknął ściany. Wtedy w drugim końcu pokoju zapaliła lampkę stojącą na biurku. Ciemność zmieniła się w pełzający niepewny mrok. Ściana przed nim była gładka i pusta. Wtedy poderwała go w górę razem z fotelem i zaniosła na środek pokoju. Odruchowo z przerażenia zamknął oczy, a kiedy uderzyła go otwartą dłonią w policzek i je otworzył, przez chwilę nie potrafił zrozumieć tego, co zobaczył.

Pod ścianą leżała Kamila, przykryta wyrzuconymi z komody ręcznikami, spod których na jasny parkiet wyciekła i zakrzepła krew. Przed nim stał stolik zabrany z pokoju chłopców, na którego blacie majaczył cień pętli. Uniósł wzrok. Pętla zastąpiła żyrandol. O mało nie zwymiotował, zakręciło mu się w głowie.

– Tylko mi tu nie mdlej!

– Gdzie jest mój syn? Jezu!

– Zaraz go zobaczysz.

Wyszła zza fotela i ujrzał ją taką, jaka była w rzeczywistości. Częściowo pokryta sierścią, z pyskiem ociekającym śliną, który pomimo potwornego zniekształcenia nadal był ludzką twarzą. Gruzłowate mięśnie kończyn, sposób w jaki się poruszała, jakby kucając. Jej widok był nie do zniesienia. Zwymiotował na własną pierś nawet nie próbując odwrócić głowy.

– Już nie jestem piękna, na razie nie jestem piękna – zaśmiała się.

Jej głos nadal był głosem młodej dziewczyny. Gdyby mógł zamknąć oczy, ale stać go było tylko na bezgłośne poruszenie ustami.

– Jeszcze chwilą, a będzie po wszystkim. Wiem, że to prawdziwa próba charakteru, ale to tylko kawałek surowego mięsa. Jeśli zjesz, ocalisz siebie i swoich synów. Proste, prawda? Odejdę wtedy, po prostu odejdę. Natychmiast odejdę, a ty jakoś się dowleczesz, uwolnisz ich, wezwą pomoc. Zobacz!

Na białym talerzu kawałek mięsa. Starannie wykrojony. Tylko trochę większy niż kostka do gry. Obok odrobina buraczków z chrzanem.

– To bardzo delikatne mięso. Dlatego wybrałam Robusia. Tak na niego mówiłeś, prawda?

Stracił przytomność. Jeszcze dwukrotnie ją odzyskiwał. Raz, gdy poczuł w ustach surowe mięso. Walczył z całych sił, próbując wypluć, zacisnąć zęby. W końcu spróbował ją ugryźć, a wtedy to się stało. Połknął potworny kęs i znowu zapadł w ciemność.

Jeszcze raz powrócił do przytomności. Już z pętlą na szyi. Teraz nie czuł bólu i widział wszystko z krystaliczną czystością. Przez chwilę. Kudłaty potwór podtrzymywał go na taborecie w wyprostowanej pozycji. Ohydny łeb niknął między jego udami. Pod ścianą leżeli jego martwi synowie. Już nawet nie czuł rozpaczy. Nic nie czuł.

– Każdemu, co mu się należy – wychrypiał stwór i pozwolił mu wreszcie umrzeć.

* * *

Dom był zamknięty od środka. Pies wył całą noc i w końcu sąsiadka zadzwoniła do matki mordercy, a ta po daremnych próbach sforsowania drzwi wezwała nas. Na miejscu byliśmy przed dziesiątą. Drzwi, jak się później okazało były zabarykadowane od wewnątrz. Weszliśmy oknem. To, co zastaliśmy na piętrze opisałem powyżej w formie zbeletryzowanej. Truizmem byłoby stwierdzić, że ani ja, ani nikt z ekipy nie widział nigdy wcześniej niczego podobnego. Żadnego śladu udziału osób trzecich, odcisków palców. Szaleństwo. Trwające kilkanaście godzin szaleństwo. Orgia potworności. I żadnych motywów. Dobrze usytuowani, spokojni. Jego wspólnik co prawda opowiadał o niesnaskach, ale nie znał żadnych konkretnych powodów. On czuł się odepchnięty. Nic więcej.

Jej matka opowiedziała z kolei, że jedną z przyczyn był pies. Córka podejrzewała, że mąż wywiózł sukę ze szczeniakami i gdzieś porzucił, co bardzo ją wzburzyło, ale suczka najwyraźniej się znalazła.

Przez czas, gdy dopełniała się zbrodnia była zamknięta w sypialni na parterze. To taki mały płowy kundelek. Nakarmiłem ją wędliną z lodówki, a że nikt z rodziny nie chciał jej zabrać, przyjechali po nią ze schroniska. Wyjątkowo, co podkreślili, zupełnie tak, jakby policja na co dzień szafowała psami. Suczka była bardzo grzeczna i ładna i pomyślałem, że być może święta Bożego Narodzenia okażą się dla niej szczęśliwe, że ktoś ją przygarnie.

Tamtego dnia wróciłem do domu bardzo późno. Byłem potwornie zmęczony. Nie chciało mi się nawet napalić w centralnym. Nalałem sobie pół szklanki wódki, doprawiłem sokiem pomarańczowym i siedziałem gapiąc się na telewizję. W domu nie było nawet zbyt zimno. Co prawda z ust unosiła mi się para, mieszając się z dymem papierosów, ale bardziej przygnębiała mnie pustka i cisza.

Pod choinką ułożyłem już prezenty dla chłopców, bo drugi dzień świąt mieli spędzić ze mną. Księżyc świecił jasno. Pamiętam, że decyzję podjąłem patrząc przez okno na pokryty grubą warstwą śniegu ogródek warzywny. Byłem pewny, że chłopcy się ucieszą, a weekendowe wizyty u taty będą weselsze i bardziej przez nich oczekiwane. Chodziło też o mnie, o tę przeklętą ciszę, która witała mnie popołudniami i żegnała, gdy wychodziłem rano.

* * *

I chłopcy ucieszyli się. Śmiechom i zabawie nie było końca. Sunia okazała się świetnym towarzyszem zabaw i za każdym razem, gdy muszą wracać do mamy, mam wrażenie, że bardziej tęsknią za nią, niż za mną.

Nawet teraz, gdy wszystko wiem, gdy wszystko co miała do opowiedzenia, opowiedziała, nie mogę zdobyć się na jej potępienie.

– Kocham cię – mówi gładząc mnie wąską delikatną dłonią po policzku. Jej brązowe oczy błyszczą w półmroku.

Przestałem pytać, rozdrapywać rany. Jest mi potrzebna, a ja jej.

– Nigdy cię nie skrzywdzę – mówię.

Ona w to wierzy, a ja nie mam przecież żadnego wyboru. Muszę być jej wierny do końca.

0

0

•