Polonia Golina 1916-1939

Historia i tradycje klubów piłkarskich jest w pewnym sensie historią Polski XX wieku. Poszukując danych, wiele można dowiedzieć się nie tylko o sporcie, ale i o strukturze społecznej, poziomie zamożności lokalnej społeczności oraz strukturze narodowościowej tejże..

Wedle mojej najlepszej, na jaka mnie stać, wiedzy, za cztery lata będziemy świętowali stulecie piłki nożnej w Golinie. Przyznam się, ze gdy wyczytałem na szaliku klubowym, że Polonia powstała w 1916 roku, miałem sporo wątpliwości.

Wiadomo, że pionierem wielkopolskiego piłkarstwa był Ostrów , a konkretnie „Venetia” Ostrów, która rozpoczęła działalność w 1908 roku. Klub powstał z inicjatywy uczniów miejscowego gimnazjum. Rok później powstała, oparta na polskim rzemiośle „Ostrowia”

W 1921 nowopowstały poznański OZPN zrzeszał 24 kluby. Niestety, żegnamy się w tym miejscu z realiami, a wchodzimy w sferę spekulacji, ponieważ Golina była przypisana do 1939 roku do okręgu Łódzkiego. Na razie nie udało mi się znaleźć żadnych informacji na temat wyczynów przedwojennych piłkarzy z Goliny.

W warstwie faktograficznej skorzystam poniżej z wywiadów, jakie przeprowadził pan Marcin Ciesielski z byłymi piłkarzami Polonii, ludźmi przez całe dziesięciolecia związanymi z naszym klubem.

Pan Stanisław Mazurczak stwierdził, że przed wojną działały w Golinie dwa kluby; Polonia i żydowski „Makkabi” Golina.

Wojciech Grodzki, przekazując rodzinne opowieści, pisze tak:

„Swoją wypowiedź rozpoczął od przedstawienia historii Polonii Golina, w taki sposób w jaki opowiadał o niej jego ojciec Adam Grodzki, który był jednym z pierwszych przed i powojennych zawodników drużyny Polonii i AKS-u. Klub sportowy Polonia Golina powstał w 1916 roku. Został założony przez osiadłego w miasteczku byłego bramkarza Łódzkiego Klubu Sportowego pana Drętkiewicza. Polonia była klubem wielosekcyjnym. W jego ramach działały sekcje piłki nożnej, siatkówki, koszykówki. Swoje umiejętności ćwiczyli również lekkoatleci w biegach skokach i rzutach. Najwięcej jednak sukcesów odnosiła sekcja piłki nożnej i koszykówki. Mecze piłkarskie przed wojną rozgrywane były na błoniach za parkiem. Przychodziły na nie całe rodziny. Golina wyglądała wówczas jak wymarłe miasto. Po wojnie boisko piłkarskie przeniesiono na plac, gdzie do niedawna znajdował się dworzec autobusowy. Z opowieści ojca Wojciecha Grodzkiego wynika także to iż zawodnicy w zależności od koloru koszulki nazywali się „niebiescy lub czerwoni Golina”. Sportowcy potrafili jechać rowerami na mecz nawet do oddalonego o 60km Kalisza wygrać go i wrócić z powrotem do domu. Wśród kaliskich kibiców byli nazywani „Czerwonymi Diabłami” i to nie tylko ze względu na kolor koszulek.” – ( cytat z pracy licencjackiej Marcina Ciesielskiego )

I to jest, mili czytelnicy, na dzień dzisiejszy – wszystko.

Niezłym tropem wydawało się nazwisko byłego bramkarza ŁKS, ale dotychczasowa kwerenda w zasobach internetowych niczego wartościowego nie przyniosła. Podobnie jak poszukiwanie śladów po klubie Makkabi Golina. Dotarłem do strony opisującej żydowski ruch sportowy w Polsce przedwojennej, ale opisuje ona jedynie kluby z wielkich miast, które wiele znaczyły na mapie sportowej Polski.

Powstaje pytanie, czy mamy prawo, jako Polonia Golina, do tak długiej klubowej historii?

Aby odpowiedzieć na tak postawione pytanie należy w pierwszym rzędzie zrozumieć tamtejszy, starodawny, amatorski futbol. Przed wojną, niżej od 1 ligi , zespoły grały w klasach rozgrywkowych A,B i C. Ni wyników, ni tabel tych niższych lig nie sposób dzisiaj odnaleźć. Gro zespołów, w ogóle w nich nie rywalizowało. Na przykład w Koninie grano w „gałę” w pięciu klubach, z których żaden nie uczestniczył w strukturach ligowych.

Prawdopodobnie i tak było w Golinie. Grało się mecze z lokalnymi rywalami i tyle. Szkoda, że pamięć o tych heroicznych początkach zaginęła. Polska zasadniczo nie jest Anglią, gdzie można sprawdzić wyniki sprzed 100 lat trzecioligowego klubu. Przez Polskę przetoczyły się dwie wielkie wojny, jedna komuna i kilkanaście lat obojętności wobec lokalnych tradycji.

Gdyby Golina była miastem niedaleko Liverpoolu czy innego Manchesteru, wystarczyłoby pójść do redakcji lokalnej gazety i przejrzeć fotokopie numerów od roku 1916.

W Polsce nie sposób odnaleźć historii/ ścieżki klubu od lat 80 dwudziestego wieku! Cóż dopiero , czasy „przedwojenne”!

Ad rem!

Aby usankcjonować datę 1916, jako datę powstania klubu/ zawiązania drużyny piłkarskiej w Golinie, posłużyłem się metoda „per analogiam” Korzystając z danych dotyczących drużyn piłkarskich, które powstały w roku 1916, a jest ich około 200, przyjąć muszę założenie, że istnieje uzasadniona możliwość, że w Golinie, akurat w tym roku, powstała nasza dzielna Polonia.

Wspomnienia i dane, podawane przez tych starodawnych graczy/kibiców/działaczy , w całej Wielkopolsce są niemal identyczne.

Wiarygodna jest także opowieść Seniora Mazurczaka, że w Golinie działał/ rozgrywał mecze, klub Makkabi. Była to, syjonistyczna organizacja sportowa, organizująca młodzież żydowską dla sportu, a Golina była wówczas miastem, w którym ta mniejszość narodowa sięgała liczebnie 30-40 procent populacji.

Niestety, niewiele po tych czasach pozostało. Z pracy Pana Ciesielskiego mamy dwa ( na razie ) zdjęcia.

Na pierwszym z 1924 roku, widzimy grupę ancymonów w strojach rozmaitych :

Fot. 1. Pierwsza drużyna przedwojennej Polonii. Pierwszy od lewej: J.Nowicki, pierwszy od prawej: Z.Waszak, siedzą od lewej: A.Grodzki, B.Grodzki . 1924 rok



Źródło: Marcin Ciesielski - praca licencjacka.

Na drugiej widzimy szczerą drużynę piłkarską. Działacze w kapeluszach!

Fot. 2. Drużyna przedwojennej Polonii. Od lewej w stroju piłkarskim Adam Grodzki, od prawej

Feliks Korzeniewski. 1927 rok



Źródło: Marcin Ciesielski - praca licencjacka.

Cóż tu napisać?

Wydaję się oczywiste, że Polonia Golina ma prawo dopisać sobie datę 1916, nie tylko na klubowych szalikach, ale nawet w nazwie klubu. Tradycja, mili moi, jest bardzo ważna. Szczerze pisząc, jest najważniejsza, ponieważ w oparciu o nią można się wygrzebać z każdego „dołka”

Mam szczera nadzieję, że wspólnie stworzymy historie golińskiego klubu, naszego klubu! Proszę o dane, wycinki z prasy, zdjęcia, wyniki poszczególnych spotkań i oczywiście, wspomnienia. Każda pomoc będzie mile widziana. To nie jest łatwe. Internet i pozyskiwane z niego dane sięgają kilku/ kilkunastu lat. Archiwa prasowe są kulawe, albo nie istnieją.

Następne części historii golińskiej piłki będą publikowane w miarę dostępu do materiałów archiwalnych. Na koniec złożymy z tego mniej czy bardziej kulawą historię klubu.

Jeśli ktoś ma jakiekolwiek dane ( patrz powyżej) zapraszam do współpracy.

Mój adres internetowy:

jacek.jarecki63@gmail.com

Foty nie weszły - Są tutaj!
http://lzspoloniagolina.futbolowo.pl/news,1299659,polonia-golina-1916-1939.html#

Podsumowanie rundy jesiennej. Polonia Golina

Podsumowanie rundy jesiennej. Część pierwsza

W pierwszej części podsumowania jesiennych rozgrywek postanowiłem zapoznać Szanownych Czytelników - PT Kibiców z zestawieniem indywidualnych osiągnięć piłkarzy Polonii Golina, którzy uczestniczyli w jesiennych rozgrywkach ligowych, drużyny seniorów.

Na podstawie klubowych zestawień, pokusiłem się o przedstawienie zbiorczej statystyki, dotyczącej poszczególnych graczy. Piłkarze na poszczególnych ( nominalnych ) pozycjach ustawieni są w kolejności wynikającej z ilości minut gry w 16 spotkaniach rozegranych jesienią.

W ostatniej rubryce, w nawiasie, wpisałem oceny wystawione podopiecznym przez Trenera. Były wątpliwości, czy ich publikacja nie zaszkodzi, ale po wyliczeniu średniej, uznałem dane za mało kontrowersyjne i ogólnie rzecz biorąc, potwierdzające kibicowskie obserwacje. Niech się jedni poczują docenieni, a drudzy zmobilizowani. Jasne jest, że przy takich ocenach tracą piłkarze nie grający pełnych spotkań ale sądzę, że ogólnie dają niezły obraz wkładu poszczególnych graczy w sukcesy i porażki naszej drużyny.

Poza wszystkim, nikt jeszcze nie stworzył idealnego systemu oceny sportowego wysiłku w grach zespołowych. To nie lekkoatletyka gdzie miernikiem jest długość czy wysokość skoku, tudzież bezwzględny pomiar czasu.

Zapraszam do analizy poniższych statystyk.

Bramkarze

Kamil Sikorski (20 lat ) - 7 gier - 630 minut (4,86)

Jacek Kujawa (35 lat) - 6 gier - 485 minut ( 4,75)

Marcin Kamiński ( 30 lat) - 3 gry - 270 minut ( 3,33)

(pozostałe 55 minut, rozegrał w bramce Polonii Krystian Mazurczak, zastępując kontuzjowanego Jacka Kujawę )

Obrońcy

Łukasz Jeziorski (24lata) - 13 gier -1222 minut (5,54)

Tomasz Głodek (22lata) - 12 gier - 1073 minuty (5,63)

Robert Górny (24lata) - 13 gier - 937 minut (5,23)

Krystian Mazurczak (21lat) - 9 gier - 810 minut (5,17)

Mateusz Ziółkowski (17lat)- 10gier - 671minut (4,35)

Paweł Kuznowicz (18lat) -8 gier - 613 minut (4,50)

Michał Wypychowski (18lat) -4gry- 263minuty (4,38)

Michał Witkowski (26lat) - 2 gry - 115 minut (4,25)

Szymon Pustelnik (17Lat) - 1 gra - 35minut (3,0)

Pomocnicy

Mateusz Mroziński (23 lata) - 16gier - 1395 minut (5,81)

Alan Kujawa (16 lat) - 15 gier - 1167 minut (4,57)

Bartosz Lewandowski (21 lat) - 14 gier -1065 minut (5,75)

Przemysław Rosołek ( 27 lat ) - 13 gier - 1009 minut (4,96)

Mateusz Zaborski ( 21 lat ) - 11 gier - 885 minut (5,46)

Tomasz Jeziorski ( 22 lata ) - 9 gier - 501 minut (3,11)

Michał Ślebioda (17 lat ) - 2 gry - 100 minut (4,5)

Hubert Galant ( 17 lat ) -1 gra - 55 minut (7,0)

Kamil Dzieran ( 19 lat ) - 2 gry - 47 minut (2,0)

Paweł Grzegorzewski ( 22 lata ) - 1 gra - 45 minut (3,0)

Napastnicy

Adrian Jóźwiak ( 23 lata ) - 11 gier - 890 minut (5,23)

Marcin Wojciechowski ( 29 lat ) - 14 gier - 654 minuty ( 3,61)

Piotr Tomaszewski ( 26 lat ) - 8 gier - 425 minut ( 4,13 )

Mariusz Dzwonek ( 25 lat ) - 8 gier - 399 minut ( 5,31 )

Damian Przybylski ( 17 lat ) - 1 gra - 15 minut ( 3,0 )

Uwagi:

Średnia wieku całej kadry 22 lata

W meczach uczestniczyło 10 zawodników o statusie “młodzieżowca”

Najlepsi strzelcy w rundzie jesiennej

Bartosz Lewandowski - 10 goli

Mateusz Zaborski - 9 goli

Mateusz Mroziński - 7 goli

Adrian Jóźwiak - 5 goli

Piotr Tomaszewski - 4 gole

Mariusz Dzwonek i Alan Kujawa po 3 gole

Tyle na dzisiaj, nieco "zimnej" statystyki. Wnioski niech sobie każdy chętny wyciąga we własnym zakresie.

W drugiej części podsumowania postaram się omówić przebieg rozgrywek w klasie okręgowej. W przerwie zimowej będziemy publikowali w odcinkach zarys historii Polonii Golina.

Polonia Golina. Dobry sezon - urok lokalnej piłki

Muszę pochwalić chłopaków! Rok temu, po wielu latach tułaczki po niższych ligach w znakomitym stylu awansowali do klasy okręgowej. Przed sezonem wielu kibiców wyrażało obawy, czy Polonia utrzyma się w lidze. Optymiści, do których należę wieszczyli miejsce w środku tabeli.

Sezon zakończyliśmy na czwartym miejscu, a gdyby nie zawirowania ze składem mogło być jeszcze lepiej. Kto zna piłkę jedynie z ekranu telewizora musi uświadomić sobie, że na poziomie ligi okręgowej zawodnicy pracują, często w systemach zmianowych, studiują, a Golina mimo swej wspaniałości nie jest ośrodkiem uniwersyteckim, uczą się, a nawet bywają bezrobotnymi absolwentami.

Dlatego ogromną rolę w takiej drużynie jak nasza odgrywa nie tylko wiedza fachowa, ale też osobowość trenera. Nam trafił się Grzegorz Dębowski. Przejął zespół, który ledwie utrzymał się w klasie A, zespół z którego meczów zdarzało mi się wychodzić po pierwszej połowie, nie doczekawszy jednego sensownego zagrania.
Odmłodził drużynę, zagonił leniwych do treningów, a z niechętnymi się pożegnał. I tak jest do dzisiaj.

Gra opiera się teraz na dwudziesto - dwudziestodwuletnich “rutyniarzach” a coraz istotniejszą rolę odgrywają chłopcy, którzy wchodzą do gry wprost z drużyny juniorów młodszych, czyli gimnazjaliści.

Polonia Golina gra piłkę ofensywną, nieźle konstruuje akcje, dobrze wykonuje stałe fragmenty. Pisząc po kibicowsku - jest na co popatrzeć!
Słabością jest gra defensywna, brak dobrego bramkarza i o dziwo mierna skuteczność w wykańczaniu akcji. To ostatnie wydaje się nieco dziwne, jeśli weźmie się pod uwagę, że strzeliliśmy 71 goli, co daje średnią 2,67 bramki na mecz. Wystarczy przywołać ostatni mecz sezonu z broniącymi się przed spadkiem Czarnymi Ostrowite wygrany przez Polonię 3-2.
Jakie wyobrażenie o przebiegu meczu można mieć znając tylko wynik?
Oczywiście, że mylne, ponieważ tak naprawdę, gdyby mecz zakończył się wynikiem 7-2, i tak Czarni mogliby się cieszyć i chwalić, że szczęście było po ich stronie.

Bardzo możliwe, że w nadchodzącym sezonie Polonia powalczy o awans. Nie wiem, czy mamy potencjał na czwartą ligę, gdzie przyjdzie grać z drużynami półzawodowymi. Tak mili czytelnicy, tam już płacą za kopanie piłki, a my jako amatorzy możemy mieć ciężko, ale trzeba mieć jakiś cel sportowy. Zresztą i w okręgówce rywalizowaliśmy z drużyną Kasztelanii Brudzew, w której grali Brazylijczyk i Nigeryjczyk, odrzuty z drugoligowego Tura Turek. Chyba nie dla przyjemności, prawda?

Poza pierwszą drużyną, Polonia Golina była reprezentowana przez juniorów młodszych, którzy zajęli w rozgrywkach okręgowych trzecie miejsce, za Górnikiem Konin i SKP Słupca z bilansem 41 pkt zdobytych w osiemnastu meczach, stosunkiem bramek 80:22, przy 13 zwycięstwach, dwóch remisach i trzech porażkach. Byłoby zdecydowanie lepiej, ale jak już wspomniałem najlepsi gracze tego zespołu w trakcie sezonu zasilali skład pierwszej drużyny.

I na koniec, ozdoba klubu, chłopcy z drużyny Orlików, również prowadzonej przez trenera Dębowskiego. To jeszcze gracze małego boiska, gdzie rozgrywki toczyły się systemem turniejowym, a czas gry był dostosowany do wieku graczy.
W swojej grupie nasze małe dzielniaki dokonały istnego pogromu rówieśników, wygrywając 47 spotkań, dwa remisując, a raz przegrywając. Bilans bramkowy 191:15 !!!
Mało tego. Tryumfowali także w finale Mistrzostw Okręgu, w którym zmierzyli się zwycięzcy czterech grup rozgrywkowych, Zremisowali z Olimpią Koło 0-0, Pokonali SKP Słupcę 1-0 i Kasztelanię Brudzew 4-0.

To był dobry sezon! Napisałem o nim, nie po to by nudzić Was sukcesami i słabościami zupełnie obcej Wam drużyny, ale po to, by zachęcić licznych w blogosferze kibiców do rozejrzenia się po najbliższej okolicy. Piłka to nie tylko Barcelona, Manchestery dwa czy dzielny Liverpool. Warszawa to nie tylko Legia czy Polonia. Gdzieś blisko waszego domu też grają w piłkę. Naprawdę warto przejść się na mecz i zobaczyć jak idzie chłopakom. Że grają w klasie A czy B? Nie szkodzi! Naprawdę bywa fajnie!

Kibicuję od 37 lat i czasem mam przesyt piłki. Zdarza mi się machnąć ręką na ważny mecz, o ile nie grają nasi. Ba, oglądałem tylko pierwszą połowę ostatniego finału LM, ponieważ oglądałem go z luksusowej loży własnego łóżka i w przerwie meczu znużyły mnie reklamy, ale nie wyobrażam sobie soboty bez wędrówki na stadion Polonii.
Nie ma tam powtórek, ale nie ma też reklam i żaden Szpakowski nie wnerwia mnie swoimi wywodami.

Zamknięte stadiony

Czytam, że władza zamknęła stadion Legii Warszawa, a przymierza się do zamknięcia stadionu Lecha Poznań. Zainteresowanych informuję, że w najbliższą sobotę będzie otwarty stadion mojej ulubionej Polonii Golina.

Gramy i rozbijemy w proch i pył rezerwy Górnika Konin.

Wejściówki gratis, a kto nie kuma słowa "gratis" może wejść przez dziurę w ogrodzeniu.

Jedno jest pewne: Żaden Tusk nie będzie się tu szwendał!

Piłka na dnie. Kibice głosują nogami

Nareszcie coś się udało, a że naszej Polsce, oczywiście jest to sukces negacji. I dobrze! Zauważcie przy tym, że nawet pogoda silnie wsparła bojkot popisów naszej nieszczęsnej kadry piłkarskiej. Żałuję, że nie mogę się do bojkotu dołączyć, ale od lat nie jeżdżę na międzynarodowe zawody w piłkę kopaną.
Ostatnio bojkotuje, co prawda także transmisje telewizyjne, dzięki czemu nie widziałem dwóch ostatnich łomotów, ale nie wiem czy taki bojkot telewizyjny się liczy?
Poza tym ludzie nawołujący do bojkotu cały czas zastrzegają, że oni broń Boże nie przeciwko piłkarzom. A czemu nie?

Po kolei.
Telewizja. Najpierw zacząłem bojkotować przedmeczowe pogadanki zapraszanych do studia mądrali i fachowców ze stażem. Tylko dzięki temu, że nijak jest oglądać mecz piłkarski ze ściszonym dźwiękiem, od lat muszę cierpieć dyrdymały naszych komentatorów z panem Szpakowskim na czele. I jakby mało było nieszczęścia, dodają teraz Szpakowskiemu do pomocy jakiegoś byłego piłkarza, którego bełkot bywa już zupełnie nieznośny.
Piłkarze. Oglądając naszych nie spodziewam się zobaczyć Messiego czy innego Maradony, ale od reprezentacyjnego zawodnika wymagam by potrafił przyjąć piłkę, zastawić się, podać celnie na kilka metrów do przodu a przede wszystkim by zapieprzał na boisku przez pełne 90 minut. To aż tak wiele? Nie oglądam meczu by podziwiać tatuaże graczy czy fantazyjne fryzury. Znalazły się gwiazdy podkultury! Po boisku łażą jak cztery jaja po warząchwi, ale posłuchaj takiego jak opowiada, kto jest winny temu, że mu kariera na zachodzie utknęła pomiędzy ławką rezerwowych a trybunami.
Niedawno Wisła Kraków zaszczytnie przegrywała z Realem Madryt. Wiadomo. Z czym, prawda, do ludzi? Ano może i tak, ale ze statystyk meczowych można było wyczytać, że te rozkapryszone gwiazdy, te „fiu bździu” zebrane za setki milonów i zagnane do Madrytu, dużo więcej się nabiegały po boisku. Tamtejszy „galaktikos” przebiegł 9 kilometrów, a jego odpowiednik z Wisły – pięć. Czyli nie samą techniką piłka żyje. No, ale spić się na zgrupowaniu jak parobek to potrafi jeden z drugim. Tu, prawda, mistrzostwo świata.
Trenerzy. Jeśli na selekcjonera powołuje się gościa tak kompletnie wypranego z sukcesów, że rozdaje autografy i uśmiechy, gdy jakimś cudem w drodze do pracy nie wywali się mordą na trotuar, albo nie zgubi we własnej łazience laptopa, to, czemu się dziwić?

Działacze z tak zwanej Centrali. O nich wszyscy piszą i nie widzę powodu by się tu narażać na tygodniowego bana (Pozdrowienia dla Radka ) za używanie słów i w ogóle.
Czy ja nie lubię piłki?
Wręcz przeciwnie! Gdybym nie lubił nie chodziłbym na mecze mojej A klasowej Polonii Golina. A grają chłopaki coraz lepiej. Nie, wiem, że to tylko A klasa, ale na jej przykładzie mogę napisać coś optymistycznego. Dwa lata temu nie można było patrzeć na grę. Bywało, że wychodziłem w przerwie, Cóż się zresztą dziwić takiej grze, skoro na treningach bywało pięciu czy sześciu graczy. Okazało się, że wystarczyło zatrudnić trenera z głową. Położyć nową, bardziej niż przyzwoitą murawę i postawić na młodzież.
I grają. Przy średniej wieku poniżej 20 lat grają zupełnie inną piłkę. Grają, nie kopią.
Budują akcje szybkimi podaniami po ziemi. Skrzydłami, środkiem – jak tylko chcecie. I całe 90 minut biegają i walczą. Jak widzę chłopaka, który w doliczonym czasie gry przy prowadzeniu Polonii 5 – 0 wypruwa sobie żyły by uratować dla nas aut to moje kibicowskie serce rośnie. I trenują. Kto nie trenuje wypada. A trenują cztery grupy. Juniorzy stanowią o jakości gry pierwszej drużyny, w związku, z czym w rozgrywkach juniorskich grają rocznikowi trampkarze. I tak w dół aż do dziecięcych Orlików.
Czyli można coś zrobić nawet na takim prowincjonalnym ugorze, jeśli jest chęć i pomysł, prawda?

W niedzielę idąc na mecz sądziłem, że będę jednym z kilkunastu widzów. Wiatr urywał głowę, padał deszcz i było piekielnie zimno. A gdzie tam! Kibice się stawili prawie w komplecie. Przyszli, dlatego, że nie są nabijani w butelkę.
Ludzie nie lubią być oszukiwani, przez piłkarzy, działaczy czy innych cwaniaczków, że wymienię sędziów. Kibice głosują nogami.
Oj, żeby tak ludzie chcieli w innych dziedzinach życia…