Atrapy potraw na medialnym stole

Wczoraj przy kolacji obejrzałem pierwsze dziesięć minut wieczornych Wiadomości TVP. Ze szkodą dla zdrowia połknąłem co miałem połknąć i salwowałem się ucieczką. Dłuższy kontakt z tak prymitywną propagandą mógłby skutkować eksplozją wulgaryzmów, a tak skończyłem kontakt z rządowym środkiem przekazu ekscentryczną uwagą, że odpowiedzialnych za ten upadek kazałbym powiesić. Niby żartem i oczywiście w przenośni, bo ani kazać nic nikomu nie mogą, a już o wieszaniu to w ogóle śmiech mówić w dzisiejszych czasach. Tyle tylko, że kolejny raz potwierdziło się, że zarówno moje przekonania jak i polityczne emocje kierowane są niezgodą i negacją. Dzięki takiemu nastawieniu unikam rozczarowań i wahań politycznych nastrojów. 

Opierając kontakt z mediami o sporadyczne słuchanie porannych audycji wybitnej stacji TokFm i zaglądanie na stronę Gazety Wyborczej utrzymuję się w ryzach poparcia dla rządzącej partii, ale nie jestem w stanie ręczyć za siebie, gdyby zmuszono mnie do codziennego oglądania tych całych Wiadomości. Uprzedzam od razu, żeby nikt mi tutaj nie oferował w zamian Faktów TVN czy innego Polsatu, bo aż tak ekscentryczny nie jestem i wszystko, że się tak wyrażę, ma swoje granice.

Nie narzekam. Martwię się po prostu, bo może wyjść w końcu na to, że jestem nienormalny. To w sumie dziwne, że jakie by nie nastąpiły w Polsce polityczne zmiany i obroty zawsze jestem na mentalnym aucie i muszę napędzać się wspomnianą na wstępie negacją. Dawno straciłem nadzieję i nawet nie oczekuję, że ktoś sto razy ważniejszy i mądrzejszy ode mnie wpadnie na pomysł, że można przekazać informacje dnia wedle ich rangi oraz bez nachalnego molestowania widza własnymi, czy opłaconymi politycznie przekonaniami. Mogę słuchać idiotycznych dywagacji wrogiego plemienia kanibali, ale nigdy nie będzie mi przyjacielem żaden kanibal, który mizdrzy się do mnie, że niby idziemy razem. Daleko mi do ideału, ale z kanibalami nigdzie nie chodzę, a tym bardziej nie siadam do stołu.

Szczęście wielkie, że dobra zmiana nie dorobiła się dotychczas portalu internetowego w rodzaju Onetu czy Gazeta.pl, gdzie nieuctwo i przekonanie o wybitnej wartości własnych wypocin byłoby równie wielkie, jak na tych zasłużonych w tej dziedzinie portalach. Tego bym nie zniósł. Wystarczy z naddatkiem to co można wyczytać na stronie TVP Info czy w internetowym magazynku braci Karnowskich.

Mechanizmy, które nieustannie spychają mnie na margines i odpychają od mediów są niezwykle proste i polegają tylko na odwróceniu znaków. Mogę pośmiać się z Michnika, który wczoraj biadał w Poznaniu nad największym od zakończenia II Wojny Światowej kryzysem demokracji, ale nie będzie mi do śmiechu gdy przeczytam o najwybitniejszym rządzie od czasów Bolesława Chrobrego. ( Czy aby już tego nie było?) Mogę zabawić się kosztem Wyborczej, która lata z filmem „Kler” niczym przysłowiowy kot z pęcherzem, ale demaskacja w rodzaju „Urban na premierze „Kleru” sprawia,  że tylko się dziwię. Bo niby gdzie ma być Jurek Urban jak nie tam, w kościele ma siedzieć?

Czy naprawdę musimy mieć swojego Żakowskiego, Lisa czy Dominikę Wielowiejską? Ta ostatnia nasmarowała wczoraj na twitterze:

„Znieść obowiązkowy celibat, uznać związki partnerskie homoseksualistów, także księży, dopuścić kobiety do kapłaństwa. I wiele problemów Kościoła instytucjonalnego by wyparowało.”

Przecież to wystarczy. Dajcie się durniom nacieszyć własną pomysłowością! Ale nie, koniecznie ten idiotyzm musi unieważnić odwrotna dziennikarka, pani Nykiel:

„Każdą aktywistkę prędzej czy później poniesie Pani Dominiko, niechże się Pani nie ogranicza. Na całość proszę w tych postulatach. Znieść halal i kosher, otworzyć się na imamki i rabinki, znieść ograniczenia wiekowe dla zamążpójścia. Wiele problemów judaizmu i islamu wyparuje”

Zaraz z tego będzie news, potem felieton i debilna pseudo dyskusja. Bez przerwy faszeruje się publiczność podobnymi bredniami, dzięki czemu kwitnie celbrytyzm polityczny, czyli tak naprawdę polityka bez polityki, czyli ględzenie bez hamulców i jakiejkolwiek odpowiedzialności za słowo. Co powiedział Maleńczuk, a co Cejrowski? Czy poseł Tarczyński tylko udaje? Czy PO spełni wreszcie obietnice wyborcze, a jeśli tak, to które? Jest też dobra wiadomość! Rafał Woś, odrzucony przez lewicę znalazł przytulisko w tabloidzie, gdzie będzie pewnie tropił prawicowego Yeti w Tatrach.

Ucz się miły czytelniku. Szukaj miejsca, skąd będziesz mógł spojrzeć własnymi oczami na Polskę i Świat. Sam musisz oddzielić rzeczywistość od interpretacyjnych bredni suto opłacanych medialnych kreatur. To się już nie odstanie, nie zmieni na lepsze. Co sam zrozumiesz, choćbyś błądził i błądził i tak będzie sto razy lepsze niż to, co ci podsuwają. I przede wszystkim oducz się szacunku dla tych, którzy gdy zgasną światła mają cię za ludzką mierzwę nad którą panują. Otóż nie panują.

Bohaterowie kontra wór autorytetów

Dziennikarz Wyborczej Grzegorz Sroczyński zmartwił się w radio, że prawica łatwiej i skuteczniej kreuje bohaterów, niż środowiska światłe i postępowe. On, na przykład, jest wielbicielem bohaterskiego Jacka Kuronia i odczuwa pewien dyskomfort, w związku z jego niedostatecznym umocowaniem w panteonie narodowym. Dyskusja odbyła się oczywiście z racji uroczystego pogrzebu pułkownika Szendzielarza „Łupaszki”.

Niezmiernie zdziwiło  mnie, że w środowiskach światłych i postępowych istnieje taki problem. Przecież od ćwierćwiecza, poza bieżącą walką polityczną i testowaniem na niedowarzonych umysłach coraz doskonalszych technik socjotechnicznych, środowiska te przede wszystkim zajmują się kreowaniem autorytetów i bohaterów. Jeśli działalność ta jest postrzegana od wewnątrz, jako zbyt słaba i nieskuteczna, należy postawić tezę, że problem nie leży w technikach promocyjnych, a w samych bohaterach.

Redaktor Sroczyński ma poniekąd rację, że ostatnio jakby zapomniano o Kuroniu czy Geremku. Wynika to pewnie, z ograniczenia zakresu oddziaływania ich propagandy, co z kolei wymusza koncentracje na wybranych postaciach, które w jakiś tam sposób wydają się przydatne w codziennej walce politycznej. Postawiono na Władysława Bartoszewskiego, gdyż trudno sobie wyobrazić współczesną opozycję maszerującą z portretami Kuronia. Im wydaje się, że jasne zaangażowanie kreowanego bohatera po jednej ze stron konfliktu politycznego jest zaletą, a to przecież jawna nieprawda i rzec można, kompletne głupstwo. Po pierwsze, na pierwszym planie stawia sam konflikt, po drugie sprawia, że autorytet nie zdąży przekształcić się w bohatera, nim zdąży się zużyć w ulicznych pokrzykiwaniach.

Komuchy miały ponad czterdzieści lat i wszelkie możliwe środki, by zainstalować w świadomości narodowej swoich bohaterów, a za przeproszeniem, g...o zainstalowali, nie bohaterów. To, że zakłamali i częściowo zniszczyli wrogie sobie autorytety, to fakt, którego skutki odczuwamy do dzisiaj w świadomości społecznej, ale nie widzę nikogo z ich panteonu, o którego warto by się było dzisiaj choćby spierać. No, chyba, że załogę czołgu Rudy, ale chyba nie o to im chodziło.

Przyjrzyjcie się tej klęsce, moi światli i postępowi przyjaciele i nie wyciągajcie z tego żadnych wniosków. Nie ma bohaterów tam, gdzie brak idei, a Boga tam, gdzie bożkiem jest pieniądz. 

Wielkości, autorytetu, czy męczeństwa, nie da się wyprodukować klepiąc w klawiaturę i opowiadając dyrdymały w radio, czy telewizji. Gdyby było inaczej...

Narzekacie, że prawica skuteczniej kreuje bohaterów, ale przecież nie brakuje w najnowszej historii lewicowców zadręczonych przez UB, czy Sowietów. Teraz już za późno, mili moi, za późno. Czy przeszkadzały koneksje rodzinne, towarzyskie? Czy dlatego tak otwarcie gardziliście przeszłością, z maniakalnym wręcz uporem relatywizując każdy akt bohaterstwa i oddania sprawie polskiej? Teraz za późno. Wasz, szyty na poczekaniu, ciągle pruty i cerowany wór z autorytetami leży w kącie.

Pytacie, gdzie młodzież? Nawet nad tą lewacką nie panujecie, nawet tam nie macie rzędu dusz. Wasza młodzież, wasza przyszłość to, przepraszam za wyrażenie, pierdziele, zatroskani potencjalną utratą przywilejów. Ćwierć wieku ględzenia i kuszenia, poszło psu na budę.

Niczego się nigdy nie nauczycie. Prawie oficjalnie wzywacie do rewolty, ale politycy, którzy miotają najcięższe oskarżenia w telewizyjnych studiach, autorzy listów, które mają zatrząść sumieniami milionów, sami, co jest aż nieprawdopodobne, boją się brać udział w państwowych uroczystościach. No chyba, że pułkownik Łupaszka dla nich nadal jest bandziorem. Wtedy ich rozumiem, ale oni muszą też wreszcie zrozumieć, że na przykład we mnie, budzą jeno pogardę.

Ci dziwni bohaterowie, jak czytam, będą za kilka dni maszerowali pod hasłem zaczerpniętym od ogłoszonego patronem ruchu Władysława Bartoszewskiego, które brzmi:

Warto być przyzwoitym.

Nic dodać, nic ująć.