O metodzie przypisywanej szaleństwu

W tym szaleństwie jest coś niepokojącego. Trudno mi, bowiem przyjąć bez zastrzeżeń fakt, że dorobiliśmy się opozycji, która sama z siebie, bez żadnego konkretnego powodu, czyni usilne starania, by obniżyć swe szanse na sukces wyborczy. Może to prowadzić do wniosku, że na takowym wcale im nie zależy, a swoje szanse upatrują w siłowym przejęciu władzy. Przecież nie dzięki demonstracjom, ani też nietęgim, niemieckim czołgom, forsującym Odrę. Jedynym sposobem jest przewrót policyjno-wojskowy, a otaczający nas zgiełk ma za zadanie pokazać światu, że odbywa się na życzenie ludu, który powstając w imieniu lewackiej und liberalnej ściemy… To przecież znamy.

Jest to wariant, choć przerażający, mało prawdopodobny, ale tego typu rozwiązania podpowiada mi nieobcy nikomu zmysł logicznego podejścia do spraw, które staram się zrozumieć. Ciężko uwierzyć, że mamy do czynienia z kupą wariatów, tym bardziej, że napędza ją zgoła pragmatyczna motywacja. Konstytucja czy praworządność, to nędzna zasłona dla głupich. Coś muszą skandować te ich wierne tłumy, bo przecież nie pójdą pod Sejm, wrzeszcząc: Forsa! Forsa!

To, co się teraz dzieje, to naruszenie naprawdę wielkich interesów, przy których „karuzele vatowskie” przypominają działania kieszonkowców. Nie ma władzy bez pieniędzy, ale nie ma też pieniędzy bez władzy. Nikt też nie skredytuje interesu tak ryzykownego, interesu, którego nie sposób ubezpieczyć. Obietnice, które zostały złożone, które są odnawiane przez cały czas za naszymi plecami, z dnia na dzień tracą swoje pokrycie w rzeczywistości. Czy to jest warte wojskowego przewrotu, wojny, utraty niepodległości przez Polskę? Bez złudzeń, mili moi, dla zaangażowanych w tą grę, z całą pewnością.

Powstaje pytanie, dlaczego w takim razie, tak potężne, choć hipotetyczne, mroczne siły, postawiły na zgraję kompletnych już idiotów? Uważam, że tylko z powodu fałszywego mniemania o mocy zabezpieczeń, oraz ze zwykłej chytrości, ponieważ głupich stosunkowo łatwo zadowolić byle czym. To truizm, że sprawa się „rypła” wraz z ogłoszeniem wyników prezydenckich, czego pokłosiem były paniczne próby łatania tonącej łodzi jedynie słusznej, namaszczonej władzy. Jeszcze były nadzieje w tak zwanym „ładzie światowym”, ale nawet stu procentową Hilarię szlag trafił. Nawiasem pisząc, gdyby nie ta zaoceaniczna klęska, rozkład sił byłby zupełnie inny, i wtedy, kto wie, co by się nad Wisłą zdarzyło.

Teraz zostaje już tylko krew do przelania, ale jest to wariant wymagający spisku i więcej niż znacznych wpływów w resortach siłowych. Wpływów obejmujących na dodatek wszystkie szczeble tamtejszych struktur. W taką omnipotencję naszej dziwacznej opozycji nie wierzę w ogóle. Nie byli na to przygotowani, gdy tracili władzę i tym mniej są gotowi dzisiaj. Niech to zostanie niespełnialnym wariantem szaleństwa.

Zamiast konkretnych działań, będziemy mieli inflację najrozmaitszych protestów. Nużący, niekończący się spektakl awantur wszelkiego rodzaju i ciągłe skamlanie o zagraniczną pomoc, o sankcje, o nienawiść wobec Polski. To już mamy, ale sądzę, że skala i nerwowość takich poczynań będzie narastała, przy wtórze, zupełnie już szatańskiego wycia mediów. A przecież to dopiero początek zmian. Okazji do histeryzowania, mam nadzieję, będzie aż nadto.

Już teraz propagandyści, zwani dla niepoznaki dziennikarzami, jawnie nawołują do użycia przemocy, nie tylko na portalach społecznościowych, ale i na łamach portali internetowych, będących witrynami gazet. Zachowują się tak, jakby prawo zostało zawieszone. Może jest, ale ja o tym nic nie wiem, za to widzę jego beztroskie łamanie.

To jest oferta tych dzikusów, ale jej odbiorców coraz trudniej znaleźć. Stąd mój niepokój wyrażony na początku tekstu. Pisząc, sam go w pewnym sensie spacyfikowałem, ale gdzieś w mrocznym zakamarku mojego, miernej jakości umysłu, będzie tkwiło, niczym ułomek grotu, pytanie o cel tej histerycznej, śmiesznej, o ile się bliżej przyjrzeć, aktywności. To, co prezentuje opozycja może zachęcać i uwznioślać różnych tam oszołomów, ale ze względu na sposób ekspresji, miałkość argumentacji, połączoną z przejawami dziwacznej, zgoła nie politycznej histerii jest absolutną odwrotnością oczekiwań szerszego niż kilkanaście procent żelaznego, zbudowanego na nienawiści elektoratu.

Gdzie są, prawda, okrzyczani specjaliści od wizerunku, mistrzowie PR i budowniczowie narracji. Inaczej: Ile trzeba im zapłacić, by skutecznie zmienili wizerunek przeciętnego parlamentarnego polityka, w wizerunek rozwrzeszczanego idioty. Bo płacić trzeba zawsze.

Bałwanienie autorytetu, czyli incydenty

Jarosław Haszek nie żyje. To wstrząsająca informacja, o ile weźmie się pod uwagę, że codziennie dzieje się coś, co wymagałoby komentarza, równie martwego pana Józefa Szwejka. Bez odpowiedniej, opartej na życiowym przykładzie dygresji, wobec nawały dziwnych, komicznych w swej ponurości wydarzeń, staję prawie bezradny. Nie jestem pewien, czy nawet ta czeska para dałaby radę, ponieważ zdarzenia godne komentarza, same w sobie już mają wszystkie cechy opowiastek Szwejka. Na boku zauważę, przy okazji, że nieodparty dla mnie komizm dzieła czeskiego lewaka, polega na tym, że w całej niedokończonej powieści, nie ma ani jednego śmiesznego wydarzenia. Jest śmierć, poniżenie, głupota, strach, przebiegłość i skrajny brak szacunku, czyli zupełnie jak u nas.

U Haszka występuje sędzia, który oszalał i w cywilnym procesie o obrazę, polegającą na nazwaniu katechety czarną bestią, skazuje na śmierć ojca, spoliczkowanego przez tegoż nauczyciela religii ucznia i wszyscy baranieją, słysząc wyrok do tego stopnia, że woźny popycha podsądnego, żeby powiesić go na trzepaku. Ale w powieści, autorów takich ekscesów odwozi się jednak „w plecionce”. U nas sędziego łapią na sklepowej kradzieży, a „plecionka” nie nadjeżdża.

Szwejk wychwala współczesny mu system penitencjarny, który karmi i odziewa więźnia, nie stawiając go przed trudnym dylematem czy nazajutrz chce być spalony na stosie, czy może poćwiartowany? Jak nasz dzielny wojak znalazłby sędziego Tuleję z jego najnowszym wyczynowym wyrokiem? Poczułby się głupio? Miałby się za oszukanego przez czas i historię?

 Ktoś powie, że czepiam się sędziów, ale na Boga, czy ja każę im się aż tak wygłupiać? Czy ja podpuściłem panią prezes Sądu Najwyższego, by stworzyła kuriozalną opinię na temat tajności służbowych wydatków pracowników tej najwyższej instytucji? To tylko sprawki z ostatnich dni...A przepraszam, zapomniałem w tym natłoku o uwolnieniu za kaucją przebiegłego, brodatego wnuczka, a to jest historyjka żywcem i w całości wzięta z narracyjnych zasobów Szwejka. Tym bardziej, że obok wymiaru sprawiedliwości, w roli głównej mamy Cygana, a nawiasem mówiąc, Haszek jako starodawny lewak wielokrotnie na kartach swej powieści objawia się jako rasista i antysemita. Oczywiście wedle dzisiejszych kryteriów.

Wszystkie przywołane przeze mnie wydarzenia są, patrząc obiektywnie, zgoła nie śmieszne, a można napisać nawet, że wręcz przeciwnie. Tyle że mnie śmieszą, ale mnie przecież śmieszy opis agonalnych drgawek starego cesarsko-królewskiego porządku. Nie ma we mnie krzty obywatelskiego oburzenia na tak żałosny upadek autorytetu podstawowych dla funkcjonowania państwa instytucji. Widać, że to co mieliśmy za niewzruszony porządek społeczny jest nie warte, albo warte, funta kłaków. A i dzisiaj nastał nowy dzień, otwierający pole do popisu rozmaitym, nie wiedzieć jakim cudem wyforowanych na piedestały cymbałów. I jestem dziwnie pewny, że okazja ta nie zostanie zmarnowana.

To historyjki, opowiastki, dygresje o naszej współczesności. Drobiazgi? Incydenty? Ustrój się wali, mili moi, a upadku nie poprzedza pycha, która już była, ale śmieszność. Tak, tak, doszliśmy do fazy śmieszności. Nie da się bowiem zadekretować szacunku, a od pewnego momentu, przyzwolenie na głupotę i podłość, można zagwarantować tylko przy pomocy nagiej przemocy. Na nic wycie mediów, na nic mnożenie oskarżeń, podwójne i potrójne gardy standardów. Co zaczyna padać, padnie, bo grawitacji nie da się znieść nawet przy pomocy chóralnie wyśpiewywanych zaklęć ważnych redaktorów i celebrytów całego wszechświata, ponieważ im donośniej brzmią, tym boleśniejsze ich codzienne upadki.

To tak jak z obroną dobrego imienia Lecha Wałęsy. Im zacieklejsza, tym broniony głębiej siedzi w bagnie. Nie rozpatruję tego w kategoriach dobra i zła. Opisuję ponuro-komiczne symptomy. Nie pomoże ani przesławna lewatywa, ani zawijanie w mokre prześcieradło, a reszta...

Reszta jest bałwanieniem do kwadratu.

Jaja w koszyku czyli Krzyżacy pozywają Polaczków

- Mietaroszu mać! - Zakrzyknął Krzyżak Pimo nie hamując wściekłości.

Odkąd został przez Wielkiego Mistrza rzucony na odcinek polityczny und wyborczy, okazji do złości mu nie brakowało.

- Bracie Pimo! Co to jest ta “tara“, o której wspomina Mistrz w swoim esemesie?

- To jest - Zamyślił się Pimo i odruchowo poskrobał niezbyt czystym paluchem po hełmie zdobnym w pomalowane plakatówkami indycze pióra - To jest koszyk!

- Koszyk? - Spytali chórem, wszyscy zdolni do gębowych odezwań Krzyżacy i ukradkiem spojrzeli w lewo na jasnowłosego komtura z Koszyka, który faktycznie przybył na zebranie z wiklinowym koszykiem.

Zaczęły się szmery i szturchanie pokątne. Wszyscy zaciekawili się nagle zawartością Koszykowego koszyka.

- Mam tu cztery tuziny jajec jako przekaz medialny i namacalny dowód naszej sondażowej przewagi - Odezwał się wstając, rycerz Koszyk, urodziwy komtur z Koszyka.

Krzyżacy dzwoniąc pancerzami rzucili się zaglądać do koszyka, gdzie na lnianej szmatce faktycznie spoczywało 48 dorodnych jaj. Pimo podskoczył i zasłaniając koszyk własnym, odzianym w hiszpańską stal ciałem, zakrzyknął:

- Powstrzymajcie swe krzyżackie rządze wobec jaj, o zacni wojownicy! Na ich przykładzie wytłumaczę wam co to jest “tara” i dlaczego wlasnie “tara” spotka takich owakich Polaczków. Otóż koszyk z jajami waży pięć krzyżackich kilogramów, a jeśli wyjmiemy jaja… Tu zaczął wyjmować jaja, grzebiąc stalową łapą w koszyku.
Wiadomo, że rękawice bojowe nie służą zasadniczo do wyjmowania jaj z koszyka, o czym informuje przecież bojowy przewodnik Von Plautasza! Tu śrubka, tam kolec i w ogóle dłonie jak łopaty.

- Jaja ciekną! - Krzyczą przytomni Krzyżacy.

I faktycznie. Już ława w nabiale wartkim i śliskim, że nie wspomnę o pobojowisku tych okropnych skorupek.

Zasmucił się Pimo, nie mogąc przeprowadzić dowodu w obecności tak licznej publiczności. Wyciągnął, w pełnym bezradnej rozpaczy geście ujajone und urękawicznione, cieknące nabiałem łapska, przed siebie. - Tara to jest - Zaczął i nie dokończył.

W drzwiach stanął Wielki Mistrz, omiatając swym przenikliwym, po mistrzowsku gniewnym spojrzeniem zgromadzone audytorium.

-Pimo!

- Jestem

- Przecież widzę. Czy wy - Pimo, jako doświadczony pijarowy Krzyżak, nie potraficie odróżnić literówki w esemesie?

- Bo...

- Z samego kontekstu powinniście dociec, że jak napiszę “ . ara dosięgnie Polaczków” to nie chodzi ani o kolorową papugę ani tym bardziej o jakąś głupią “tarę” choćby z powodu omsknięcia się palca, tak było napisane, tylko o “karę!” Czy wy rozróżniacie Pimo konteksty?

- Karę? Teraz esemes ma sens! Nie, nie o to… Błagam o wybaczenie!

- Nie myli się ten, kto nic nie robi, a my jesteśmy nieomylni, prawda Pimo? Dobra, nie chodzi o żadną “tarę“ , tylko o to, że skutecznie pozwaliśmy Polaczków do sądu!

- Skutecznie pozwaliśmy Polaczków do sądu?

- Tak! Pozwaliśmy ich za kłamliwe ględzenie, że nic, poza budową medialnych twierdz nie robimy dla kraju, którym władamy. A skoro Malbork24 to wedle tych, takich owakich synów, nic…że o Gwybowie nie wspomnę to musieliśmy ich pozwać w trybie krzyżackim przed niezależny trybunał

- U Papieża, w Rzymie, Wielki Mistrzu?

- W jakim znowu Rzymie? Przecież tam ten Świnka, świnia nie człowiek, nam bruździ. Sprawa została rozstrzygnięta w Sztumie, gdzie Von Pałętasz przewodzi trybunałom i targ bydlęcy prowadzi. I wygraliśmy!

- Hura! Hura! - Zakrzyczeli jak jeden mąż i jedna kobieta wszyscy zebrani, a najgłośniej darł się Krzzyżak Pimo, ponieważ był owładnięty lękiem.

Wielki Mistrz wlazł na ławę i prostym, znanym od pokoleń gestem dłoni uciszył zebranych.

- Teraz, skoro prawo i wszelka krzyżacka przyzwoitość jest po naszej stronie, decydująca bitwa z Polaczkami w zasadzie jest już wygrana. Nasz Zakon i rycerstwo z całej Europy przy moim boku zgromadzone, zmiażdży uroszczenia Polaczków a dzicz wspierającą ich szkodliwe aspiracje, rozproszy i rozgromi!

Entuzjazm opanował zebranych i trudno było pojąć, o co i komu chodzi?

- Kiedy się stanie? - Pytali wszyscy, jeden przez drugiego

- Zwykliśmy popisywać się 15 lipca, ale tym razem przenieśliśmy na październik

- Mistrz! Mistrz! Mistrz! - Gromkie skandowanie połączone ze stalowymi oklaskami i stalowym klepaniem się po stalowych udach zatrzęsło zamkiem.

I tylko Von Koszyk z Koszyka licząc jaja w koszyku martwił się cichutko, kto mu zwróci za stłuczone jaja? W koszyku.

Granatem można straszyć, granatem przerażać!

W „Przygodach dzielnego wojaka Szwejka” - piszę „dzielnego” i proszę mnie nie poprawiać, bo się na tym trochę znam, Szwejk komentując fakt, że podporucznik Dub po pijackiej wizycie w burdelu wypił dzban wody zaczerpniętej z zabitej deskami studni, studni oznaczonej wiele mówiącym napisem: „Uwaga! Woda choleryczna” i zupełnie nic mu nie było, wypowiedział zdanie, które mogłoby z łatwością obsłużyć jako pointa szereg tekstów tyczących naszych mediów, naszej ulubionej polityki a nawet … przepraszam, czy to nie jest za długie zdanie. Już się poprawiam!

Szwejk powiedział o Dubie: - „Dobra świnia i na wodzie się upasie!”

Może to niezbyt chwalebne, ale ja nie mam ambicji by w jakiejś glorii chodzić. Upasłem się na dzisiejszym portalu wyborczej. Pojawił się tam tekst pod bardzo frapującym tytułem:

„Prokuratura. 47 postepowań w związku z krzyżem przed Pałacem Prezydenckim”
To, że krzyż małą literą a Pałac dużą, potwierdza tylko słowa mojego kumpla, który na temat Michnika i Wyborczej wypowiedział się, że niby „Wart Pac pałaca, a pałac Paca” ale on chociaż pałac pomniejszył. Ale nie o to chodzi, a pana Michnika proszę zakleić plastrem, żeby się Ziemkiewicz nie dowiedział. Znaczy nie całego Michnika, a tylko nazwisko w tekście.
W tekście na stronie „gazeta.pl” przeczytałem:

„Umorzeniem, wobec braku znamion czynu zabronionego, zakończyła się też sprawa mężczyzny, który przyszedł pod Pałac Prezydencki z granatem i groził przeciwnikom przeniesienia krzyża. Granat był rozbrojony, nie znaleziono też żadnego ładunku wybuchowego.”

Czy to nie jest genialne?

Przychodzi facet i wymachuje granatem, grożąc, że rozwali ludzi na strzępy, na kawałeczki, na flaczki.

Gdyby w pobliżu znajdował się jakiś dobrodziej legalnie posiadający broń, mógłby świra odstrzelić, czy nie?
Wsadzono by do kicia człowieka, który udaremnił, wedle swojej najlepszej wiedzy, zamach na życie i zdrowie wielu niewinnych osób?
Nie wierzę, że tak argumentowała prokuratura czy sąd.

To jest n i e p r a w d o p o d o b n e!

Facet straszy ludzi granatem, nie informując żywotnie zainteresowanych, że brak w granacie ładunku wybuchowego, bo inaczej byłby ostatnim idiotą!
Na przykład ja się tamtędy przechadzam, jak najbardziej „miastem ludnym” przechodzę a posiadając przypadkiem przy sobie „minę lądową” o dźwięcznej nazwie „Cyraneczka” zastraszam zarówno terrorystę jak i cały, wypełniony zróżnicowanym ideologicznie tłumem plac przed pałacem, nie informując zebranych, że moja mina lądowa wypełniona jest – powiedzmy – piwem.
Doskakuje wtedy do mnie ten ancymon Taras, lider miejscowej głupoty z makietą kałacha!

Z daleka słychać jak amerykańskie posiłki murzyńskie ciągną fragment tarczy antyrakietowej wyposażonej w pociski nie zawierające materiałów wybuchowych i nagle w centrum Warszawy rozpętuje się trzecia, albo nawet czwarta wojna światowa!

To jest n i e p r a w d o p o d o b n e!!!
Na pewno?