okropne wierszyki

„10.04.2010”


wiem ze bolesław chrobry był gruby
i na co umarł jan trzeci sobieski
i co wyczyniał pan sulla
kurtka niebieska

znam pijacką kartę olka
aleksandra macedońskiego
i dziwne przewagi corteza
panie kolego

wiem co cezar co inka
a co gałąź złota
kto parł ku ziemi świętej
i dlaczego także hołota

znam paszkwile na papieży
i na króla batorego
ze starym jagiełłą piłem wodę
z kubka bardzo srebrnego

znam losy tych co panów
piłami rżnęli 
i łże mesjaszy zrodzonych 
z ludu wybranego

poznałem słodkie smaki 
ach cudnej starożytności
i wąchałem ciała angielskich żeglarzy
grających o życie w kości

wiem o tysiącu spraw jeszcze 
ale nie będę wymieniał
by ktoś mi nie powiedział
halo tu zbliża się ziemia

zobacz pan jak radziecki biskup klaszcze 
czapeczka mu się zsuwa. wiadoma sprawa
na pochyłe drzewo nawet koza wlezie
a co dopiero taka bezpieka panie

o czym tu gadać. pan spojrzy na wielkiego
przecież to debil chwalą  podskakuje z radości
panie kochany, nie da się inaczej to są orki
takie jakby drapieżne delfiny film był

spójrz pan na harcerzyków świeczki na torcie
kanibale się oblizują widziałeś pan jak idą siadać
idą jak dziady byle do krzesła byle
panie skąd w ogóle taki pysk mieć można

żona mówiła, że to dziedziczne
wielkie mi tam mecyje same powtórki 
w telewizji panie kochany takie czasy 
mówią że wolność ale co to za wolność panie!

klasa mówią polityczna a ja widzę mafię
w superaku piszą że mafia rządzi panie
lepiej było za króla wiadomo król to król
a to hołysze panie skąd można taką gębę wytrzasnąć

nie machaj pan ręką ja stróż jestem i wiem panie
znam swoje miejsce a oni zębami zgrzyta gwiżdżą
niech się cieszy że gwiżdżą ja wiem że rocznica
toteż pilnuję bramy bo zaszczają jak nic

ja swoje wiem panie elita a jak się mineralnej 
opije jeden z drugim jak świnia a złotówki żal
nie mam drobnych powiada  panie dwadzieścia lat
nie w kij dmuchał młody byłem naiwny.

zobacz pan tutaj ten z wąsami to ja teraz niemodne
tu gwiazda a ten tyłem panie wnuk mówi
głupi jesteś dziadek jak but a ja teraz sam nie wiem
może i głupi byłem zmądrzałem samo życie panie 

życie mnie się kończy i chciałbym doczekać chociaż
pan nie zrozumie ogląda pan filmy w filmach panie
są takie zwroty akcji wyleciało mi z pamięci
ale zobacz pan jakie mordy z daleka strach patrzeć
a co dopiero

Nagość - Poranna sesja

Astronomia praktyczna

zasnął naród cierpliwy

w bolesnych pieleszach
bóg wyjrzał lufcikiem księżyca
nie ma mojżesza

pustynia zdębiała lękiem
miasto delfin rtęcią oddycha
żuje chałkę astronom amator
na kometę z lunetą czyha

ileż fałszu myśli  i łysinę
białą chustką z potu ociera
nagle usta boga na tarczy księżyca
jasna cholera

zniknęły zwidy marzenie ułuda
gwiazdy księgi zamknięte złociste
galaktyki niby chrząszcze majowe
dziwnie bliskie

MECZ

Diabeł
Diabeł idzie
Diabeł idzie ulicą
Diabeł idzie ulicą i niesie
Diabeł idzie ulicą i niesie pod pachą
Diabeł idzie ulicą i niesie pod pachą piłkę
Diabeł idzie ulicą i niesie pod pachą piłkę w torbie
Diabeł idzie ulicą i niesie pod pachą piłkę w torbie oraz miecz..
Diabeł idzie ulicą i niesie pod pachą piłkę w torbie oraz miecz na ramieniu.
Będzie grał mecz, śmiał się, machał mieczem i ocierał pot z czoła jak człowiek.

Anioł
Anioł idzie
Anioł idzie ulicą
Anioł idzie ulicą i niesie
Anioł idzie ulicą i niesie pod pachą
Anioł idzie ulicą i niesie pod pachą piłkę
Anioł idzie ulicą i niesie pod pachą piłkę w torbie
Anioł idzie ulicą i niesie pod pachą piłkę w torbie oraz miecz..
Anioł idzie ulicą i niesie pod pachą piłkę w torbie oraz miecz na ramieniu.
Będzie grał mecz, śmiał się, machał mieczem i ocierał pot z czoła jak człowiek.

My
My kibice
My kibice mokniemy
My kibice mokniemy na trybunach
My kibice mokniemy na trybunach a nasz ryk
My kibice mokniemy na trybunach a nasz ryk podnosi
My kibice mokniemy na trybunach a nasz ryk podnosi stadion
My kibice mokniemy na trybunach a nasz ryk podnosi stadion jak wieko
My kibice mokniemy na trybunach a nasz ryk podnosi stadion jak wieko wulkanu

SędziaSędzia gwiżdże
Sędzia gwiżdże i wychodzi
Sędzia jest jednocześnie na początku
Sędzia jest jednocześnie na początku i na końcu
Sędzia jest jednocześnie na początku i na końcu czasu
Sędziowie boczni są
Alefami

Potęga słów

Johann Tetzel dziś sprzedał jeden odpust za dużo.

O jeden odpust za daleko, że tak się wyrażę

i śmiał się licząc pieniądze, i płakały w kościele witraże

A Luter przy świecy, nad 96 biedził się tezą

Nic nie wymyślił więcej, świece pogasły

Strudzony myśliciel zasnął i śnił o aniołach

Z papieru miały skrzydła a na nich

Czarnym tuszem demony pisały listy do Boga

I krew w misach srebrnych podawano do mycia jak wodę

A skrzydła aniołów zczerniały w płomieniach wiary

od tuszu albo lęku albo bez żadnej przyczyny

W podziemiach krzyczeli winni, ale nie było żadnej winy

To żywy pijak wrzasnął za oknem i obudził się Luter

Ścierpł śpiąc przy stole. Rozkazał przynieść światło

I przyniesiono światło a on zwinął w rulon 95 tez

Przejrzał list od Erazma i wzruszył ramionami

"Stary dureń nie widzi tej konieczności, bajarz"

I pięścią w stół uderzył, bo już wiedział

„Sprawiedliwy wiarą swą żyć będzie”

- zrozumiałem to zdanie, gdym na kloace siedział

I jeszcze raz pięścią w stół mocno uderzył

aż podskoczyła Biblia na dębowym blacie

I z kubka chlusnęła woda na papiery

Nic już nigdy nie będzie takie jak było

Słowa krążyły po izbie jak lamparty

A drzwi kościoła czekały wilgotne od nocnej rosy

Na pierwsze skaleczenie, na otwarcie księgi

Amore et studio elucidande veritatis: hec subscripta...

Piękne twe serce
Piękna twa buzia
Lecz najpiękniejsze
Serce Jezusa

/ludowe - wpisywane chętnie do sztambucha/

ZDJĘCIA  - NATALIA JARECKA

XXI WIEK - zdjęcia

WIEK INFORMACJI



WIEK TOLERANCJI



NASZ WIEK

Synek Krzysztof - zdjęcia

Och, jakim jestem skromnym i grzecznym chłopcem!

















Znowu nie przegnali mnie po dobranocce sprzed telewizora i z nudów obejrzałem dziennik w TVP!










Najlepiej się czuję na scenie!




















Jacy znowu dziennikarze? Niech spadają!



Zdjęcia - Natalia

Przy sobocie zdjęcia z rodzinnego albumu

Mamy tutaj zdjęcie z roku 1930. Zygmunt Jarecki z Natalią ( jeszcze przed chwilą Bielecką ) Charakterystyczne dla Jareckich (24 lata) wysokie czoło i drobniutka - jak mówił - "moja muszka" Przypasował pewnie pradziadkowi jako wojak zawodowy. Pisałem kiedyś na blogu o moim dziadku i pewnie będę jeszcze pisał, bo mam o nim wiele do opowiedzenia. Fragment tekstu, który napisałem gdy zostałem dziadkiem. Dla znawców bloga. Ten groźny to jego teść!

"Być jak dziadek Jarecki"

Zostałem dziadkiem i w pierwszym, zabarwionym lekką paniką odruchu, uciekłem z Internetu, by przetrawić te nowy status, status dziadka! Swoją drogą, co to za beznadziejne słowo „status”! Dziadek to co innego, a jeszcze „dziadek Jarecki” – Jak to fajnie brzmi!

Zdarzało się, że z miłością wspominałem na blogu o moim własnym dziadku, Zygmuncie Jareckim, facecie – przedwojennym żołnierzu, który zaraził mnie dziwną miłością do książek, historii oraz do posiadania własnego zdania na każdy temat. Nie mam pojęcia, czy ja dostanę taką szansę, jaką dostał Zygmunt – przecież kumpel w „dziadowaniu”
Dziadek to i dziadek tamto… a teraz, jeśli ktoś gdzieś wspomni o dziadku Jareckim, będzie miał mnie na myśli. O Cholera!





Tutaj dziadek z blogerem Jareckim na kolanach. Dziadek zmarł w Wigilię 1973 roku. Mecz na Wembley zdążyliśmy jeszcze obejrzeć razem i chyba nigdy nie byłem tak bliski dostania od dziadka po tyłku. Kibicowałem Anglikom. Kibicowałem z pełnym przekonaniem i nie była to żadna fanaberia dziesięciolatka. Okres angielski miałem i tyle!

To zdjęcie poniżej. Hej, to jest pamiątka sportowa i bardzo golińska. Na tej fotce jest mój śp. Teść jako - uwaga - czołowy gracz drużyny koszykarskiej LZS Polonia Golina! Tak, mili państwo - dopóki nie przeniesiono takich gier, jak kosz czy siatka do hal sportowych, zespoły z małych miasteczek grywały w okręgowych ligach. Tata Iwony siedzi - pierwszy po prawej. Był najniższy w drużynie ale nieźle rozgrywał. Oczywiście grywał też w nogę. Sportowcy ówcześni byli bardziej ...no tacy wielobranżowi. Później, jako kibic wyróżnił się poza kibicowaniem - nabiciem sędziego, bo nie lubił krętactwa.
Stanisław Grzegorek - niestety nie zdążyłem go już poznać.





A tutaj moi rodzice. Jadwiga i Jerzy. Spłodzili Jacka i zostawiwszy go dziadkowi na kolanach poszli się bezczelnie bawić w Sylwestra 1963/1964. A Gomuła sobie rządził jak jakiś byk!

Podróż sentymentalna. Witamy w dawnych czasach

Iwonka jako skromna dziewczynka. Na główce zaplecione "koszyczki" Cóż za buziak! Jaka mina! Mój dziadek mówił na mnie z powodu tych kokard "motylek".
Stoję w otoczeniu słoneczników, szkoda, że zdjęcie jest niezbyt ostre i nie widać drugiego planu.





Uczę się chodzić w bambusowym "chodziku" Mało miejsca. Przestrzeni. A maluszek zasuwa! Mamina torebka. Niczym odważny teletubiś w czasach średniego Gomułki. Rok 1963. Dobry to był rok!



Portret blogera z czasów młodości. Rok 1986. Dziwne to zdjęcie ponieważ byłem wtedy blondynem. Rzecz w tym, że akurat wróciłem z boiska. Rżnąłem w piłę jak diabeł.
Ach te niebieskie oczęta!

Jarecki w 1988. Podróż sentymentalna

Chłodny dzień, ale przecież z Jurasem siedzimy na asfalcie przed magazynem. Niestety nie pamiętam imienia chłopaka, który stoi za naszymi plecami. Przy wszystkich swoich zaletach, był bardzo denerwujący jako gracz w tenisa stołowego. Flegmatyczny, ale w tej swojej udawanej powolności miał piorunujące uderzenie. Płaskie, nieprzyjemne. No, szczurami grał i czasem potrafił mnie wyprowadzić z równowagi.
Juras - kapitalny chłopak. Jego opowieści z „czasów kawalerskich” porażały szczerością szczegółu. Próbka.
„O osiemnastej przyszedł po mnie Wojtek. Wypiliśmy po dwa wina i poszliśmy po chłopaków. Jeszcze się szykowali. Wypiliśmy po dwa wina i poszliśmy na zabawę. Jeszcze było drętwo, więc wypiliśmy po dwa wina. Weszliśmy. Siadamy przy stoliku. Od razu zamówiliśmy skrzynkę wina pod stolik”

I tak dalej aż do szarego końca, czyli ogólnej bijatyki i jakichś ucieczek przez pola, laski, ukrywania się w szuwarach i tym podobnych ekscesów. Kiedyś muszę to napisać. Ten trzeci to ja.















No tak. Praca magazyniera bywała ciężka. Poniżej w towarzystwie Andrzeja. Pasjonata szachów i konińskiego poety, a jednocześnie magazyniera od fajek, stąd za jego plecami etykiety zapomnianych marek. Magazyn nazywał się „monopolowy” chociaż wbrew temu co uważny obserwator może zaobserwować na zdjęciu, wódki w tym magazynie nie było. Przynajmniej oficjalnie. Andrzej jest autorem powiedzonka, sentencji, którą wielokrtnie przywoływałem. Brzmi:
„Czym szansa
Dla szympansa?”




Na ostatnim zdjęciu widzimy autora bloga, takiego jak teraz. Od razu widać, że przez te 21 lat zupełnie nie zmądrzałem. Tyle, że zgoliłem wąsy. Zdjęcia robił Karol L. Dla mnie to trochę podróż sentymentalna. Czasem spotykam Karola i sobie gadamy na przykład o literaturze, że na przykład nam wstyd za taką czy inną książkę, albo nawet pisarza. Ech, co za ekipa tam ze mną robiła! Rozładowujemy na przykład tira z bateriami, a nie było żadnych nowomodnych wynalazków tylko kartony z rączki do rączki a ostatni układa. Karton ze 20 kilo, ale nie w tym rzecz bo się akurat rozładowujący kłócą o Wojaczka, albo innego Eliota i o poezję Wojaczka do oczu sobie skaczą. Niech ktoś powie szczerze, czy kiedyś miał przyjemność pracować w takiej atmosferze? I to nie w jakimś tam teatrze czy w innej redakcji, a w prostym magazynie wielobranżowym?