Czy uczestnicy kampanii wiedzą, że biegną na długim dystansie?

Warto przed zawodami poznać zasady nimi rządzące. Na przykład, jeśli mamy zagrać w nogę, musimy wiedzieć, że do piłki nie ma co się pchać z łapami, a wystawanie przez cały mecz pod bramką przeciwnika nie przyniesie nam korony króla strzelców, gdyż jesteśmy na spalonym. Nic tu do rzeczy nie mają nasze osobiste przekonania, nasza opinia na temat zasad gry i nasze przeświadczenie o własnych zdolnościach. Złośliwy sędzia liniowy zawsze podniesie chorągiewkę. Przed zawodami należy się skoncentrować. Miałem w pierwszej klasie liceum kolegę o dźwięcznym pseudonimie Willy, który miał ukruszony ząb na przedzie i nosił włosy do połowy pleców. W bójce okrutny i niezwyciężony, pozował na oryginała do tego stopnia, że w czasach, gdy Cejrowskiemu o niczym podobnym się jeszcze nie śniło, nasz Willy przychodził do szkoły na bosaka. Otóż zdarzyło się, że na lekcji wychowania fizycznego ( zaznaczę, że Willy był wówczas obuty) złośliwy nauczyciel zrobił nam sprawdzian biegowy na osiemset metrów. Przy czym, jako człowiek przesiąknięty niezdrową ambicją znalezienia w naszych niezainteresowanych bieganiem w kółko szeregach drugiego Juantoreny, wyznaczył jakiś osobliwy tryumf dla zwycięzcy. Po rozgrzewce długo rozwodził się nad zasadami biegu na średnim dystansie, który nam wydawał się dziwacznym maratonem, podzielił nas na grupy i przygotował stoper, oraz specjalną tabelkę. Byłem w pierwszej grupie razem z Willym. Stoimy na starcie, jak te łachudry i żal patrzeć, jak nędznie i z widocznym przymusem, pochylamy się lekko. Zerkam w lewo, a Willy wyrabia sobie trampkiem w żużlu blok startowy i klęka. Do biegu... Gotowi... Start! Jak nie ruszy, jak nie odpali torpedy! Po kilkunastu krokach zostawia nas daleko w tyle, a jeszcze łajdak przyspiesza. Tłuste kłaki łopoczą daleko przed nami, a po stu metrach Willy podnosi tryumfalnie ręce do góry i rzuca się ciężko dysząc na trawę. Mijamy go, a on krzykliwe składa reklamacje. Nauczyciel, ze względu na wzrost i tyczkowaty wygląd nazywany powszechnie „Długopisem” drze się z linii startu, że to dwa okrążenia! Willy się zbiera i próbuje gonić, ale nie dogania. Biedak, zamiast słuchać ględzenia o zasadach rządzących biegiem na osiemset metrów, męczył i zastraszał rywali opowieściami o swoich sukcesach sportowych w podstawówce.

Taką historyjkę sobie przypomniałem, oglądając trwającą kampanię wyborczą, gdy uświadomiłem sobie, że do mety zostało jeszcze prawie pięćdziesiąt dni, a rywalizujący zawzięcie chłopcy i dziewczyny rozpędzili się tak, jakby meta była tuż przed ich nosami. To wcale nie takie „w kij dmuchał” ponieważ rozłożenie sił w kampanii wyborczej jest cholernie ważne. Po pierwsze sam kandydat może nie wytrzymać tempa, po drugie jego sztab, po trzecie propagandziści medialni dopingujący swojego człowieka, a po czwarte, najistotniejszy uczestnik tych zmagań, czyli publiczność. 

Ile w końcu można wykonać szarż, ilu bez znużenia wysłuchać decydujących, otwierających oczy przemówień. Ile obwieścić afer kompromitujących kontrkandydatów i jak przy tym udawać świeżość? 

Czy naprawdę wszyscy wiedzą, na jakim dystansie startują? To mało, to jeszcze nic! Ledwie dobiegną do mety, zarówno zwycięzca, jak i przegrani, muszą się oblizać, napić wody i podyszawszy chwilę, stanąć na starcie nowego biegu. Szczególnie przegrani, którzy muszą jawnie pokazać swoim fanom, że ich wynik jest dokładnie taki, jakiego oczekiwali.

Komorowski i Duda, walczą o zwycięstwo, wyprzedzając rywali o kilkadziesiąt metrów. Gdyby byli końmi, można by wyliczyć to w długościach ich grzbietów, ale koń tym razem nie startuje, a w przypadku ścigających się ludzi, gadanie o długości jest nieco wulgarne.  Duda ruszył nieco jak Willy, ale na szczęście ktoś go nieco przyhamował, co znaczy, że ma zamiar finiszować. Prezydent biegnie, jak na majestat przystało. Dudnią jego ciężkie kroki po bieżni i choć wzrok ma dość dziki, jednak efekt sztucznego wspomagania  daje mu na razie pewną przewagę. Złośliwi twierdzą, że ścigający go Duda jest narażony na działanie specyficznej broni chemicznej, która nie jest bynajmniej nieświeżym oddechem.

Walka o trzecią pozycję jest równie ciekawa. Rutynowany w pogoni za laurem Korwin, nie bacząc na swój wiek zasuwa w podskokach. Co prawda niespecjalnie zbliża się do uciekającej dwójki, ale nie można mu zarzucić, że swój udział w zawodach finguje. Czy wytrzyma tempo wojaży i niekończących się spotkań i wreszcie wskoczy na podium?

Kukiz, którego „lornetują” fani z ostatnich rzędów, sadzi za Korwinem wielkimi susami i nawołuje, by zaczekał to może jesienią pobiegną w sztafecie.

Dama Ogórek ubrana w białe prześcieradło, zamiast biec, próbuje straszyć biegnących, co jakiś czas wyskakując z krzaków przy bieżni, jako duch nowych czasów, ale nie ma wystarczająco przerażającego wyglądu. Startowały jeszcze dwie damy, które akurat ten wymóg spełniały z naddatkiem, ale ostatnio zaginęły w akcji.

Inny znowu Jarubas, ni mniej ni więcej, tylko siedzi na taborecie i studiuje wyniki wyborów samorządowych. Od czasu do czasu wzdycha po czesku, że to se ne vrati!

Kowalski ćwiczy trójbój siłowy, ponieważ nie rozróżnia konkurencji w jakiej startuje. a Palikot gdzieś zaginął. Jedni mówią, że liczy podpisy poparcia, inni, że kanary schwytały go w autobusie na jeździe bez biletu.

Słońce świeci i nie grozi mu w najbliższym czasie żadne zaćmienie. Ptaszki ćwierkają, pąki pęcznieją i wiosna w całej swej urodzie, a oni biegną. Niech pędzą, my nie musimy. Rozejrzyjmy się trochę po słodkim świecie, który istnieje dla nas, także po to, by go obserwować, póki jeszcze możemy.

Ważne, by uważnie patrzeć na sędziów, nie wierzyć wrzeszczącym komentatorom a przede wszystkim nie pozwolić, by ktoś gmerał przy fotokomórce, bo widzę, że finisz będzie, bez obrazy, łeb w łeb.

"wSieci" - Grają, jak Cajmer o północy

Dzień się wydłuża, wiosna zbliża, ale ludzie ponurzy i jeden na drugiego łypie okiem niczym jakiś... Cajmer po północy. To jest powiedzonko z lat pięćdziesiątych: „zagrał, jak Cajmer po północy” Lubię je, od czasu, gdy dobre dwadzieścia lat temu, podczas gry w brydża, użyła go moja teściowa, widząc, że zegar wskazuje dwudziestą czwartą dziesięć. I zgodnie z ironicznym znaczeniem, którego nie znała, faktycznie wpadła bez pięciu.

Skąd mnie dzisiaj przyszedł do głowy Cajmer, nie mam pojęcia. Chciałem napisać o wygłupach dziennikarzy, przez niektórych, zwanych z przyzwyczajenia „naszymi” aż tu nagle ten Cajmer. I od razu siedzę na mieliźnie, inaczej mówiąc, na d...e.

Poszedłem sprawdzić na zasadzie, że jak w głowie pusto, można zajrzeć do Wikipedii. Już sam ten pomysł zbliża mnie nieco do tematu dziennikarstwa, w sensie poszukiwania źródeł wiedzy. Czytam, że Cajmer to był muzyk pochodzenia żydowskiego, studiował w Wiedniu, grał w kawiarniach, z armią czerwoną przywędrował i w końcu, pod wodzą Szpilmana prowadził Orkiestrę Taneczną Polskiego Radia i w 1957 – niespodziewanie - jak zabawnie piszą w Wiki – wyemigrował.

Życiorys, jak życiorys, ale nadal nie zbliża mnie do naszych dziennikarzy kochanych.  Ha, jednak docieram do informacji, że dla Wytwórni Mieczysława Fogga „Fogg record”, która działała w latach 1945-1951, a okazuje się, że dzięki prawnukowi artysty działa i dzisiaj, nagrywał pod pseudonimem Jan Rem.

Z tego pseudonimu korzystał później  znany i popularny dziennikarz Jerzy Urban. I w ten sposób dotarliśmy po wielu perypetiach do zasadniczego tekstu, który wyposażony w świeżo nabytą wiedzę, mogę śmiało zatytułować „wSieci” – Grają, jak Cajmer po północy”

Repertuar wytwórni Fogga był nastawiony na publikę przedwojenną. Mamy i czerwone maki, wierzby płaczące, miłość nad Nilem i dymki z papierosa. Walce, panie i panowie, a nawet Monolog Konrada z Dziadów. Po repertuarze widać, że gdyby Fogg miał wówczas odpowiednie „moce przerobowe” i to coś twardego, z czego robiło się wówczas płyty, zostałby grubym miliarderem a jego potomek wykupiłby te nieszczęsne Polskie Nagrania, nie żaden głupi Warner.

- No dobra, facet miał koncesje, zarabiał i gwiazdorzył, podczas, gdy innym strzelano w potylice – oburzy się zaraz niezawodnie jakiś wzmożony patriotycznie dobrodziej, na co nic mu nie odpowiem, bo inaczej nie przejdę do zasadniczego tematu tego tekstu.

Panowie dziennikarze zbudowali swój projekt medialny na podobnych zasadach, jak ten starodawny projekt muzyczno - wydawniczy. Tu, prawda, płynie szerokim nurtem rzeka kłamstwa, obłudy i propagandy, a tu – nieco z boku – nasze żwawe strumienie prawdy, gdzie i ptaszek ćwierka i można się napić wprost ze źródła (po opłaceniu abonamentu – żeby nie było!) Publiczność zapewniona, pióra - prawda – świetnie naostrzone, facjaty przyjemne. Nic, tylko liczyć forsę i cieszyć się rosnącym prestiżem.

A tu figa z makiem. Zamiast wartkich strumieni, coś płynącego w odwrotnym kierunku, ale zasilanego wodą z głównej, cuchnącej trupem rzeki . Napić się z tego nie idzie, bo flaki rozrywa.

Wszystko wtórne, bo powstałe z reakcji oraz pragnienia dorównania zwalczanemu na łamach wrogowi. Szata graficzna, działy tematyczne – zupełnie, jakby taki Newsweek zjadł kamień filozoficzny na śniadanie. My o winie, oni o piwie, oni o samochodach hybrydowych, my o hybrydach samochodu i paralotni, ci o filmie „Ida” my dla odmiany o filmie „Ida”, oni na okładce dają Palikota w trumnie, nas brzydzą asocjacje funeralne i dajemy faceta z trzema cyckami. I tak to się kręci. Oni mają Czuchnowskiego, my anty Czuchnowskiego. My kręcimy karuzelą „Wpolityce” głupi Lis ma swoją „parówkę” Licytacja trwa, a publika ziewa. Nakład spada, to trzeba podkręcić emocje! A może złagodzić ton i trafić do centrowego ( to ci dopiero!) czytelnika? I tak źle i tak niedobrze. Migrena i księżyc nad Warszawą.

Wytwórnia Fogga, co widać po repertuarze, ciśnięta przez UB i cenzurę, z biegiem lat upadała w ludowość i akordeony grały aż huczało. Was ciśnie spadek zysków, ale reakcja jest podobna. Coraz prościej, łatwiej, z większym przytupem! A efektów nie ma. Co z tego, że Newsweek czy Polityka są jeszcze żałośniejsze? Nawet nie mam zamiaru tego porównywać. Czy w Polsce nie ma miejsca na interesujący, w miarę obiektywny tygodnik traktujący o polityce, także międzynarodowej z aspiracjami wyższymi niż czytadło na podróż koleją czy autobusem?

To są pytania retoryczne, na które nie oczekuję odpowiedzi. Nie macie Fogga, ale czy koniecznie musicie grać, jak ten przysłowiowy „Cajmer po północy”? I uważajcie, by się wam nie zalągł w redakcji, jakiś całkiem nowy i „nasz” Rem – niekoniecznie Jan.

Kandydaci na Prezydenta, jako "horror story" Część druga

Kończąc moje niegodne wygłupy, dzisiaj prezentuję kandydatów lewicy w kupie, oraz Panów Jarubasa i Brauna, jako popremierowe mini recenzje. Zapraszam cierpliwych zwolenników horroru:

Lewicowy kwartet, czyli... Ogórek, Palikot, Kalisz, Grodzka... do kupy  - Czwórka znajomych jedzie w lutym nad jezioro, by zażyć odpoczynku w opustoszałym o tej porze roku prowincjonalnym ośrodku wypoczynkowym. Początkowo wydają się zgraną paczką i nawet śpiewają wspólnie zetempowskie piosenki, podczas gdy za oknami auta przelatują smętne krajobrazy rozmokłej polskiej zimy. Szybko zauważamy, że każdy z uczestników wyprawy skrywa jakąś tajemnicę. Tłuścioszek, który powinien być zabawny, a zabawny nie jest, wiezie nad jezioro urnę z prochami, ale nie są to ludzkie prochy, a produkt spalania jakichś tajemniczych dziewiętnastowiecznych ksiąg. Czy jest magiem, ukrytym w przebraniu hipstera-alfonsa? Czy starsza pani o niebanalnej urodzie jest kobietą, skoro podczas postoju na stacji benzynowej korzysta z męskiej toalety? Czy mężczyzna o rozwichrzonej fryzurze, naprawdę jest łowcą aligatorów, który sądzi, że kogokolwiek nabierze na powtarzane w kółko historyjki o swoich przygodach, skoro nie wie nawet, że aligatory nie występują masowo w Polsce? Auto prowadzi urocza, milcząca blondynka, która domyśliła się już, że występuje w horrorze i jako blondynka, ma największe szanse, by zginąć, jako pierwsza.

Na miejscu okazuje się, że obiecane luksusowe domki, toną w błocie. Kłódki są zardzewiałe, pomost zmurszały, a wszędzie widoczne ślady, wskazują na obecność wilków, niedźwiedzi, bosego człowieka i ohydnych bobrów. Pomimo tak zniechęcających początków, nasi bohaterowie po krótkiej kłótni zostają na miejscu. Decyzja przychodzi im tym łatwiej, że któreś z nich chytrze zepsuło samochód, telefony nie działają, zapada zmierzch, a do najbliższej osady jest dziesięć kilometrów przez nadbrzeżne błota i szuwary.

Tłuścioszek ciągle narzeka, że na wyprawę namówił go sam diabeł, ale milknie widząc za szybą rogaty łeb kozła. Zwichrzony na głowie, próbuje znaleźć po ciemku jakiegoś skrzywdzonego przez państwo, albo kler - rybaka, ale nie znajduje i tylko nabija sobie guza, gdy nie wiedzieć po co, włazi pod pomost. Atmosfera grozy narasta. Wilgotne bierwiona dymią w kominku. Ponura starsza pani ciągle poprawia sobie piersi, w wyniku czego można odnieść wrażenie, że ma ich pięć, albo sześć sztuk. Dotychczas milcząca blondynka, chcąc rozładować napięcie, wynikające z tego, że w domku są tylko dwa łóżka, zaczyna nerwowo szczebiotać.  Zmierzwiony nie chce dzielić łoża z tłuścioszkiem, twierdząc, że ma to już za sobą i wie, jak ten rozpycha się i kopie. Nikt nie chce też spać z panią o sześciu cyckach. Wszyscy patrzą łakomym okiem na blondynkę, ale ta ma ich w nosie i wybiega na dwór wprost w łapy domniemanych potworów.  Napięcie opada i zaczyna się ostre picie, po którym naszym bohaterom jest już wszystko jedno, kto z kim śpi. Pragną tylko doczekać świtu, ale już o dziewiętnastej trzydzieści wszyscy są martwi, gdy zamknięte na haczyk drzwi forsuje banda kanibali o trudnych do ustalenia poglądach politycznych.

Tymczasem blondynka, której zgon przedwcześnie uczczono toastem, ucieka po cienkiej tafli lodu przez jezioro. Daleko za jej plecami płonie domek kampingowy, oświetlając na różowo jej niepewne kroki po łamiącym się lodzie. Zbawczy brzeg jest blisko, gdy cienki lód pryska rozbity od spodu przez łeb ogromnego aligatora. W ostatniej chwili przerażona bohaterka widzi rozwartą paszczę potwornego gada. Potem jest tylko klaps i następuje z niecierpliwością oczekiwany przez znużonych widzów, poprzedzający prawdziwą listę płac, napis: THE END, co jakiś dobrodziej przetłumaczył dla mniej obytych widzów, jako: KONIEC.

Adam Jarubas –Podupadła wytwórnia filmowa, która raz na kilka lat, próbuje zwabić widzów do kin, kolejną opowieścią  o mumii, i tym razem kieruje swój przekaz do bliżej nieokreślonej widowni, co nie wróży jakiegoś osobliwego sukcesu. Już sam zawiązujący akcję pomysł, że stara, dobrze nam znana mumia, przechodzi na emeryturę, jest dziwny, a zastąpienie jej „młodą mumią” wydaje się nadużyciem.  Autorzy filmu nie zauważają, że nazywanie mumii – młodą, jest oksymoronem. I cóż ta mumia porabia przez dziewięćdziesiąt sześć minut projekcji. Pierwsza odpowiedź, jaka nasuwa się po obejrzeniu filmu brzmi: - Ta mumia nic nie porabia! Gdy wdaje się w rozmowy z drugoplanowymi postaciami, uporczywie podważa ideał mumiowatości, argumentując, że nie każdy, z kogo wypruto flaki, zamiast nich natkano słomy czy siana, zaszyto, nasmarowano balsamami i od stóp do głów owinięto bandażem, koniecznie musi być mumią. A czym, że spytam, ptaszkiem?

Grzegorz Braun –Film niskobudżetowy. Na ekranie niewiele widać. To, że mamy do czynienia z horrorem wynika z zapewnień pochodzących z przesterowanej ścieżki dźwiękowej, oraz z tego, że akcja rozgrywa się w ciemności. Są jednak krytycy, którzy wysoko cenią to niedorobione dzieło, nazywając je: ironicznym. Jeszcze inni, z całą powagą twierdzą, że nie jest to żaden horror, tylko film ukazujący trudne życie bohaterskiego strażaka. Moim zdaniem to bujda. Oglądałem dwa razy i nie zauważyłem, ani pożaru, ani nawet błysku chromowanej końcówki sikawki.

Janusz Palikot pcha wózek z kitem

Zabawny jest ten Janusz Palikot, człowiek, którego nazwisko słownik „worda” z iście maniackim uporem zmienia na „Palikom”
Może ktoś wie, kto to jest ten słynny Palikom, bo nic mi nie przychodzi do głowy ?
Zabawny jest choć mam wrażenie, że ostatnio chce uchodzić za poważnego, co zwiększa efekt komiczny.

Zobaczcie, facet wychodzi na scenę i wzywa, słusznie przecież, do odświeżenia polskiej polityki, nazywając liderów trzech największych partii politycznymi dinozaurami, ale na scenie gdzie daje występ z własnej woli otacza się największymi chyba „pierdzielami i pierdzielkami” od lat nużącymi publiczność swoimi wyskokami oraz przemyśleniami.

Jego repertuar programowy jest skonstruowany na zasadzie „dla każdego coś miłego” ale trudno się tam doszukać jakichkolwiek nowości. Trochę z zapleśniałego modlitewnika SLD, trochę z dawnego programu PO. Pan profesor Przystawa ( ukłony ) otrzymał wsparcie dla idei JOW, co samo w sobie może uchodzić za całkiem niezły dowcip i żelazny punkt programu każdego rozpoczynającego karierę ruchu politycznego.

Reszta to brednie lewackich dewotek i dewotów zebrane w punkty i okraszone iście blogerskimi komentarzami ( bez obrazy ) . Przy okazji wygadywanie na brzuchy biskupów, gdy ma się obok siebie Ryszarda Kalisza. No, ludzie!

Czy to się sprzeda jako polityczny produkt? Mam poważne wątpliwości. Uważam, że atrakcyjność lidera polegała głównie na tym, że swoimi występami pozwalał odreagować i uczestniczyć w politycznych bojach tym zwolennikom PO, którzy specjalnego pojęcia o polityce czy gospodarce nie mieli i nie mają. Czy pójdą za Palikotem, czy przeniosą swoje poparcie na… Właśnie, na kogo? Nie jest jasne, kogo pan poseł chce w wyborach wystawiać? Przecież nie będzie się klonował, a gromadzenie niezadowolonych z SLD czy PO to dosłownie przygotowywanie się do biegu maratońskiego poprzez trenowanie biegu na 110 metrów przez płotki.

Przecież sama obecność na scenie pani Manueli Gretkowskiej powinna uświadomić przytomnym zwolennikom pana Janusza jak i jego gorliwym przeciwnikom, jaka to ciężka i niewdzięczna praca to tworzenie partii politycznych. Pamiętam sondaże, które dawały temu „cudu” ponad dwadzieścia procent poparcia, ale są jeszcze takie szkaradne wymogi jak zbieranie podpisów, rejestracja komitetu wyborczego. Okropność!
A na samym antyklerykalizmie też trudno się wybić do parlamentu, bo niby temat nośny, ale jakoś nie widzę na szerokich wodach partii „Racja” A tak się starali, biegając w koszulkach z hasłem „wrzuć granat na tacę” I co? I nico!

Superniania chroni Palikota?

Wyczytałem, że jakaś “superniania” podpadła. Nawet Jan Pospieszalski się zaangażował i apeluje by zaprzestać robienia z siebie „cielęciny” i nie ulegać supernianiowym wpływom.
Melduję, że nie ulegam, a o superniani dowiedziałem się szerzej, dosłownie przed chwilą, wertując elektroniczną wersję Dziennika w pogoni za dziwnym Palikotem i jego najnowszą, zupełnie nowatorską próbą polegającą na przykryciu własnej, całkiem udanej afery z wpłatami na kampanię, nową opowieścią o wynajmowaniu willi prezydenta.
Ukłony dla Pana Mistewicza!

No, ale co ta superniania w ogóle tu robi? Że margarynę poleca dla małych dzieci? Nie tacy jak ona, różne świństwa nam codziennie zalecają jako najlepsze, jedyne w swoim rodzaju i zdrowe w najwyższym stopniu. Politykom to uchodzi, a za supernianie się bierze sam Pospieszalski.

Pan Jan to w ogóle ciekawa postać. Na stronie TVP zrobili ankietę, gdzie można się określić, kogo bardziej cenię – Jego czy Lisa?
To tak jakby mnie ktoś spytał, czy wolę 20 złotych, czy dwa razy w pysk?
Jasne, że to pierwsze, ale po wynikach widzę, że w narodzie uzewnętrzniają się skrajnie masochistyczne tendencje.
Superniania pewnie głosowała na Lisa. Naje się margaryny, napełni swój supernianiowy kałdun margaryną, to jej się Lis podoba.

Tak w ogóle to dawno już zauważyłem, że u nas brak jest jakichś superpostaci w stylu supermana, ale żeby superniania miała wypełnić tę lukę? Nie dość nas rząd niańczy, a nawet sam Pan prezydent?

Kiedyś wymyśliłem nawet odpowiedniego, naszego własnego bohatera Jaixa, ale jakoś się Jaix nie przebił do świadomości ogółu. I teraz mamy za to margarynę, Lisa i Palikota.

Właśnie – Palikot, albo jego wyborczy sztabowcy nawywijali strasznie z tymi wpłatami i że posłużę się oklepanym zwrotem, w każdym normalnym i w miarę poważnym państwie jego kariera polityczna byłaby zakończona, a każda normalna i w miarę poważna partia polityczna wywaliłaby go ze swoich szeregów na tak zwany „zbity pysk”.
A u nas bryluje niczym lis w kurniku.

Musi, że jakaś superniania go chroni.
Prokuratura się nie dopatrzyła, czyli jest ok.? No nie dopatrzyła się, bo najwyraźniej jest słabo zaopatrzona w lupy, czy inne lornety. Może się jeszcze dopatrzy, skoro byle osioł piszący w Internecie, a sąd znający tylko ze sprawy o podstępny zabór świniaka, potrafi doradzić by tym studentom krezusom, pity sprawdzić. No, chyba, że superniania czuwa, a jednak lepiej chleb smarować masełkiem niż margaryną – tak myślę. No właśnie!