Po prostu bujaj! Pospolityka do kwadratu. Gdzie jest Eryk Mistewicz?

Wielu szlachetnych publicystów zastanawia się, dlaczego PO ciągle górą a PiS ciągle dołem? Padają różne odpowiedzi, że ci sympatyczni a ci nie, że ci grają w gałę, a ci nie, że ci są młodzi oraz wykształceni i pochodzą, a ci nie.
Głupoty oraz staromodne widzenie świata!

PO ma przewagę, dlatego, że nikt nie wierzy jej liderom.
Politycy PO to znani, bujacze. Ta partia narodziła się z kłamstwa, że nie jest partią polityczną i w tym kłamstwie trwa. I dobrze!

Przeciwnicy Platformy zachłystują się już to niespełnionymi obietnicami wyborczymi, już to chybotliwą polityką informacyjna, sądząc naiwnie, że w ten sposób wbijają gwoździe w leberalną trumnę. Nic głupszego!

Bujanie, chybotliwość poglądów, zaprzeczanie własnej niby to ideologii to teraz droga do sukcesu. Przykład z dzisiaj? Proszę bardzo!
Magazyn „Obywatel” w osobie Remigiusza Okraskicieszy się z postępów PO w ramach rozgramiania OFE! Razem z nim cieszy się wielu ludzi, którym cierniem w gardle stanął ten mało leberalny pomysł.

Już w pierwszym komentarzu Chevalier informuje, że rząd już się wycofał z tej inicjatywy!

Czyli każdy ma powód do radości! ( poza Okraską i Chwevalierem - he he )

To samo z wycofaniem wojsk z Afganistanu.

Wycofujemy!
Zostajemy do 22:35!
Musimy zostać do 2013roku!
Zostajemy z dumą i honorem do końca świata!

Będę prezydentem! - Ogłasza nasz Tusiu
To nuda – Nie chce! - Dodaje po godzinie
Nie chcę ale muszem – Mówi wieczorem po Wieczorynce!

W sejmie partyjna hucpa na zasadzie, ze jak będziemy chcieli to przegłosujemy, że dwa razy dwa to pięć! I co? I nico!
Nikt nie reaguje, bo wszyscy wiedzą, że to bujacze, a kto by się przejmował bujaczami, skoro jakoś tam żyjemy?

Deficyt budżetowy? – A kto by to poważnie traktował!
Armia?
Prawo?
Wolność?
PO sprowadziło wszystkie te pojęcia do szczerej piaskownicy i dlatego każdy wymierzony w nią cios trafia w pustkę!

PiS wcale nie jest dużo lepszy w skutecznym kreowaniu rozwiązań, ale był niestety dla siebie, bardziej przekonujący. Ten nieszczęsny, wybałuszony Ziobro na konferencjach prasowych! Te zapewnienia o Polsce tak solidarnej jak powinien być kraj rządzony wedle zasad obywatelskich. Niemalże Republika!

Teraz ze zrozumieniem przeczytajcie.

PiS atakował wielki biznes szukając wsparcia w małym und rodzinnym biznesiku.
PiS atakował prokuraturę, sądy und palestrę za sprzyjanie temu gigantycznemu biznesowi, jednocześnie wysyłając na pole bitwy prokuraturę, sądy, policje skarbową itp. do walki z biznesowymi „przekrętami”
Z braku możliwości dobrania się do wielkich tyłków, gnili małych, jak to mieli od lat w zwyczaju.

To już jest wyborcza szkoda spora, ponieważ jest w takie „hazardy” zaangażowanych w Polsce kilka milionów osób, licząc z rodzinami, przyjaciółmi itp… Nie! PiS nie ogłosił ich potencjalnymi przestępcami, ale dał do zrozumienia… a ludzie uwierzyli o się poczuli…że niby „czarny chleb i czarna kawa”

Wystraszyli publikę, bo publika im uwierzyła, że będą konsekwentni. Właściciel warzywniaka nagle poczuł się jak na strzelnicy razem z Kulczykiem czy innym Krauze, a jako bystrzak uznał, że Kulczykowi czy temu drugiemu to mogą skoczyć, za to jemu, który od rolnika (chłopa kupił tonę pyrek po 30 groszy bez rachunku, a sprzedał po 70 .

O!!! Jego mogą zapieprzyć! Jak tylko usiądą na nim namaszczone przez PiS urzędy to z niego i jego warzywniaka zostanie plama!

Gdyby PO ogłosiło dzisiaj rano polowanie z nagonką na właściecieli warzywniaków, ci tylko by wzruszyli ramionami, wiedząc, że wieczorem się PO wycofa.
I dalejże głosować na takich!

Drugi błąd PiS to wykluczanie takich drobnych przedsiębiorców z debaty publicznej.
Czasem miałem wrażenie, że Polska to urzędnicy, aparat przemocy, wojsko, służba zdrowia, nauczyciele, działacze związkowi i inna hołota, czyli wszyscy żyjący z podatków płaconych przez bandytów, złodziei itp. kanalie.
Gdyby takie rzeczy PO ludzie mieliby to w nosie, bo wiadomo, że PO to znani bujacze i dalejże popierać!

Ale PIS?
PiS- owi ludzie uwierzyli!

Co z tego, że jakiś ancymon dowiedzie, że za PiS było mniej podsłuchów w sprawach gospodarczych niż obecnie. W obecnie zakładane podsłuchy nikt nie wierzy! Nawet jak są, wiadomo, że jednym uchem wleci a drugim wyleci.

Zasadniczo jest tak, że ludzie chcą żyć spokojnie.
Pracować, zarabiać, tworzyć jakieś swoje małe ojczyzny, ale jednocześnie chcą mieć za swoje podatki silną władzę

– Zbrojne ramie własnych sumień, które za dobre wynagradza a za złe karze.

PiS przegrywa bo nie zorientował się, albo zorientowany, nie wysłał do ludu czytelnego sygnału, że to wszystko „pic na wodę i fotomontaż postpolityczny”

PO bystrzejsze! Buja ile może i wygrywa.!

W dzisiejszej postpolityce, postpolityce o jakiej nie śniło się nawet Erykowi Mistewiczowi, nie ten jest zbrodniarzem, który zabił, a ten, który w świetle kamer powiedział :

- Ja cię zajebie!

Bujacze górą!
Wszystko by było fajnie, gdyby nie alarm w księgowości!

Radykalny tekst o Buzku

Bardzo to śmieszny pomysł bym miał się radować z wyboru Buzka na szefa Parlamentu Europejskiego. Nikt mnie oczywiście nie zmusza bym się cieszył, ale po przeczytaniu sporej ilości komentarzy czuję się trochę głupio, zupełnie jak jakiś maruda i niemalże wróg ojczyzny.

Nie cieszę się, bo jak mam się cieszyć skoro nie cieszy mnie istnienie Parlamentu Europejskiego? Choćbym nie wiem jak różowe okulary zakładał nieodmiennie widzę bandę sowicie uposażonych darmozjadów, których jedyną pracą jest zabawa w politykę. Bo to jest zabawa, nie żadna polityka. Nie cieszą mnie też hordy ojropejskich urzędasów, ponieważ ich rządy przypominają Grzesia z wierszyka dla dzieci, niosącego w dziurawym worku piasek przez wieś. Reszta jest zagadywaniem rzeczywistości.

Już na poziomie rządów krajowych mamy do czynienia, nie tylko w Polsce, ale dosłownie w całej UE z rządami przerażonych postpolitycznych kukieł.
Taki Sarkozy na przykład! ( jest świetny jako przykład )
O Francjo! Słodka Francjo, jakże nisko upadłaś! Rządzi tobą facet, którego starannie odmierzoną zaletą jest to, że potrafi przemówić do narodu używając 300 słów, co wychwala na twitterze Eryk Mistewicz, dając go za przykład naszym rodzimym kukłom.

Ale co tam Sarkozy czy inny Brown? Wróćmy do naszej dumy narodowej, Buzka naszego pospolitego. Przecież to polityczna niemota! Może jest tak, że akurat pasuje w tym miejscu?
Być może, ale jaka to rekomendacja? Jaki powód do dumy?
Widziałem naszego premiera jak się ekscytował tym wyborem. Ostatnia paróweczka, panie Donaldzie!

Sukces podobny do sukcesu osiągniętego dzięki wysłaniu Hermaszewskiego w kosmos przy pomocy sowieckiej rakiety! Jako dzieciak się z tego nalewałem, pokazując start mojemu chomikowi, tłumacząc mu przy okazji żeby nie uciekał na balkon, bo też tak skończy.

Mięciutki jest Buzek jak plastelina. Jego retoryka jest pusta i przymilna. Jego uległość jeszcze niedawno była przysłowiowa.

Ale okazuje się, że ludzie go kochają i właśnie na niego chętnie głosują – Koś może mi tu sontrować.

No, kochani, przy takim wyborze, jaki stwarza nasza klasa polityczna nie jest to osobliwa sztuka. Mniejsza z Buzkiem, ale pamiętajmy, że po dwóch i pół roku zastąpi go na stanowisku niejaki Martin Schulz.
To jest dopiero idiotyczna postać ojropejskiej lewizny!
Dosłownie nie wiem, czy śmiać się czy płakać?

Doprawdy mamy przywódców akurat na ciężkie czasy! A teraz nadchodzą takie, że nie da się zagadać tego „na okrągło” Nie da się ludziom jeść poprzez zwiększenie ilości konferencji prasowych, ani dzięki postpolitycznemu lansowi.

Ale znowu nasz Buzek przy takim następcy będzie jak „sam świątobliwy cadyk”
Dalejże go w premiery, jeśli Tusk awansuje na prezydenta.

Buzek, Tusk, Sarkozy, Brown, Berlusconi, stu innych … und Obama zaatakowany przez prompter z którego czytał swe Obamowe mądrości.
To są nasi mężowie opatrznościowi, dzięki którym wszystko będzie dobrze a nawet lepiej.

Tylko, dlaczego ciągle przypomina mi się, jakby to było wczoraj, taka oto scena.
Wąską ulicą starodawnego Rzymu w otoczeniu swych gwardzistów idzie Korneliusz Sulla. Piętrzą się wokół wysokie na pięć i więcej pięter drewniane domy. Krzyk, krew płynąca korytami rynsztoków a za nimi burza ognia. Uzbrojony w miecz w drugiej ręce niesie pochodnię i osobiście raczy wzniecać pożary. Z najwyższych pięter kobiety, starcy i dzieci miotają w niego wszystkim tym, co się do miotania nadaje, ale on idzie dalej osłonięty tarczami.

Kogo przytomnego na umyśle taka wizja może cieszyć? Mnie nie cieszy na pewno, bo niespieszno mi stać się mięsem obracanym w maszynie historii, ale na Boga, by zachować pokój wewnętrzny, Europa musi być silna. I nie chodzi tylko o pieniądze czy ilość zgromadzonej broni. Potrzeba ludzi!

Ludzi nam potrzeba, nie postpolitycznych kukieł. Życie i byt kilkuset milionów Europejczyków to nie jest teatrzyk kukiełkowy ani jakaś rewia.

Lodówkę Eskimosom sprzedać!

Nie chodzi o Obamę. Nie chodzi o USA.
W ogóle nie chodzi o politykę.

Obejrzyjcie te klipy i zobaczcie jak się sprzedaje lodówki Eskimosom a jak się próbuje sprzedawać te same lodówki PT Polakom!
Nieosiągalny ideał?

Czy meble w tle występującego Obamy są z pieprzonej platyny? Czy bierze w tym udział 100 tysięcy statystów w zbrojach ze stali nierdzewnej? Latają statki floty międzygalaktycznej?
Ale najważniejsze.

Chciałem przeprowadzić jakieś w miarę sensowne porównanie jakości prezentacji. Nie da się, ponieważ ani duży ani mały pałac w ogóle nie troszczy się o taką formę prezentacji.

Internet? Przeżytek, prawda - Panowie sztabowcy?

Zobaczcie na to:



I teraz drogi czytelniku porównaj z tym:



albo z tym:



Przepraszam zwolenników PO ale nie będę godzinę szukał materiału, który nie jest parodią. Są ludzie, którym się płaci grubą kasę za to, żebym wpisując w google "Tusk orędzie youtube" znalazł cos bardziej budującego.

Nie chodzi o Tuska ani o Lecha Kaczyńskiego. Nie chodzi o Obamę. Gdyby wygrał Mc Cain miałby identyczną stronę.
Wiem, że nie wszystko złoto, co się świeci. Tyle, że nie chodzi o bohaterów tych spotów, ani o to, co mówią.

Chodzi o realizatorów. O kasę, za jaką wykonują produkt mający promować polityka i jego gadułę. Ktoś czuje różnicę? O samą stronę z filmikami.
Ani duży ani mały pałac nie ma żadnej.

Na YouTube znalazłem wpisując „orędzie Tusk youtube” prawdzie orędzia Lech Kaczyńskiego i parodię wystąpienia Donalda Tuska. Pijarowy koszmar!

Sztaby, pijarowcy, story spinnersi, spin docenci i setki tysięcy złotych. Mili moi!

„ Daleka jest droga do Rio
Przez lasy, przez góry
Dziękuję za kury…O Rio!!!”

I niech mi tu nikt nie fanzoli, że treść – nie forma!
Ok., ale w takim razie, po co te sztaby?
Po co plakaty, bannery, kasa?

Pospolityka na salonach i ćwierkanie wróbelków

Kilka miesięcy temu Eryk Mistewicz zaczął intensywnie opowiadać o opowieściach, o postpolityce zaczął politykować, budząc śmiech oraz niedowierzanie komentatorów a czasem nieukrywaną złość polityków.

Przywlókł z zachodu pojęcie i dalejże naszym spin docentom postpolityką dopiekać! Dalejże judzić, odsłaniać, zdzierać szaty z Cesarza, ogałacać z idei, rozmowami w windzie straszyć poważnych analityków.

Początkowy opór, a szczerze przyznam, że to już chwilami nudne było i wydawało mi się naiwnie, że nasi pożal się Boże Sarmaci, nie zdołają się wpasować, że udając prawdziwych polityków, prawdzie rządzących krajem, pokusę ubrania się w postpolitycze czapeczki odrzucą a przynajmniej do końca będą przed gawiedzią udawać, że to nie oni, że nigdy.

Ale z tygodnia na tydzień obserwowałem jak określenia podrzucane do politycznej debaty przez Mistewicza zaczynają pojawiać się w wypowiedziach polityków i dziennikarzy. Tak upór jednego człowieka złamał tabu.
Łatwo mi to zauważyć, ponieważ jako znany spryciarz czytam wszystkie teksty Mistewicza, i w Mistewiczu jestem dobrze obkuty, dzięki czemu czytając ubiegłotygodniowy wywiad z Jackiem Kurskim od razu widzę, że Mistewiczem jedzie. No, już prawie wszyscy „jadą” czyli włączono pana Eryka i jego wywody do oficjalnego obiegu.

Dzisiejszy dodatek do Dziennika, podobnie jak ubiegłotygodniowy poświecono w większości postpolityce.
Robert Krasowski dał słowo wstępne, komentując i zachęcając do przeczytania wywiadu z „pragmatycznym liberałem” Januszem Lewandowskim, który jasno stawia sprawę, przyznając się w imieniu PO do postpolitycznego zagospodarowywania przestrzeni publicznej debaty. Czyli wszystko jak trzeba.

Poza tym, znany myśliciel Cezary Michalski rzuca temat na mapę świata oraz dodając tło historyczne tworzy zupełnie nową jakość. Postpolityczną chustą otula nasz glob i wszystkim od razu dzieje się lepiej i weselej, gdy pomyślą, że nie żadna zgraja a postpolityka, nowinkarstwo i techniki narracyjne. Tutaj macie te teksty:



Jedno, co je wyróżnia z zalewu podobnych, to ich długość, drętwota stylu, czyli tradycyjnie rozmowa we własnym gronie i trzeba być maniakiem albo blogerem by przez to przebrnąć.

A tymczasem Mistewicz zachodzi ich boczkiem i znowu żadna nowość, ale jak to u nas teren w polityce dziewiczy. Owszem każdy czyta tu i ówdzie, że na zachodzie, że miliony wejść, że gwiazdy - a przecież jest to narzędzie idealne dla naszych postpolityków, a tu, sądzę, że warto będzie zajrzeć od czasu do czasu. Już tam fajne info znalazłem.

Sto czterdzieści znaków to aż nadto, bo wiadomo, że dryg do pisania nie każdy raczy posiadać. Zamiast ślęczeć nad blogiem. Gramatyką łeb stworzony do większych celów sobie łamać, żarty wymyślać, można szybko, łatwo i przyjemnie zaistnieć w sieci.
Sami zresztą się przekonacie jak nas wkrótce ćwierkanie naszych wróbelków zaleje.

Technika narracyjna "Na gęś"

Jest w Polsce partia polityczna, którą wedle sondaży popiera 60% badanych. Aby nie zostać posądzony o kryptoreklamę nie podam jej nazwy.Taki jestem!

Sześćdziesiąt procent to naprawdę dużo. Tak jak w starym dowcipie, oznacza to, że nawet u mnie w domu partia ta, której nazwy nie wymienię – ma nieco ponad trzech zwolenników.

Nie jest dziwna wysokość poparcia, bo nie takie cuda się zdarzały na świecie. Taki na przykład Fidel Castro potrafił przemawiać przez sześć godzin bez przerwy, a tysiące ludzi, co jeszcze dziwniejsze – potrafiły go słuchać bez śmiechu.

Nie dziwię się także zwolennikom tej partii, lubującym się w przytaczaniu tak znakomitych wyników, bo wiadomo przecież, że w kupie raźniej, a nawet jak nie raźniej to na pewno cieplej!

Dziwi mnie tylko, że ludzie – z racji swych faktycznych lub domniemanych przymiotów ducha, uważający się za coś lepszego od ciemnego plebsu, za elitę w pewnym sensie – nie odczuwają żadnego dyskomfortu z powodu swej nadmiernej liczebności.

Przecież, nawet gdyby pozostałym 40% odmówić jakichkolwiek przymiotów umysłowych, to nadal statystycznie nie będzie się zgadzać, ponieważ jak zauważono już w starożytności – większość ludzi jest dość głupia.

Dzisiaj większość ludzi nie czyta książek, z biedą pojmuje to, co sobie wyczyta w Super Expresie, ba – większość naszych obywateli nie potrafi pojąć informacji podawanych w dzienniku telewizyjnym, a kontentuje się produkcjami telewizyjnymi, których też nazw nie wymienię z powodu tej całej kryptoreklamy – ale kto ciekawy, sam może sobie sprawdzić czym się chwalą telewizje.

Specjaliści mówią, że partia, której nazwy nie wymienię, zastosowała techniki przekazu, techniki narracyjne niedostępne dla swych konkurentów z powodu ich zapóźnienia oraz amatorskiego podejścia do zagadnienia. Zgadzam się! Nie będę się przecież sprzeczał z fachowcami, pragnę tylko zauważyć, że aby zgarnąć tak wielu fanów – przekaz nie mógł być nadmiernie skomplikowany. Delikatnie mówiąc – mało elitarny.

Niby nic takiego, ale to w pewnym sensie nowość – bo jednak udało się przerobić swoich politycznych konkurentów z tej drugiej partii na prawdziwych potworów i sprawić, że ludzie nie odróżniający swojej lewej od prawej ręki, ani Moniki Olejnik od dębu „Bartek” rosnącego między Bartkowem a Zagnańskiem i do tego w województwie świętokrzyskim, podczas gdy Pani Monika rośnie w Warszawie - że ludzie ci poczuli się wstecznie, bo przecież w przeszłości – zastraszeni, sponiewierani i wytrąceni z równowagi.

W sumie to dość dziwne, że właściwie dojrzeli straszliwą grozę tej drugiej partii dopiero po roku, a przedtem nie bardzo, oczywiście odczuli, ale dopiero teraz mamy apogeum tego odczuwania.

Tak ponoć jest po amputacji, że chociaż noga ucięta – dopieroż boleć, swędzić i przeszkadzać.

Dla mnie jest to jakaś sztuka, no powiedzmy – podejrzana nieco - ale sztuka. Podobnie jak utrzymywanie przez ponad rok całkiem pokaźnej liczby ludzi w przeświadczeniu, że już za chwilkę pokażemy jak się rządzi a brak pokazu uzasadniając przeszkodami stawianymi przez tych, którzy co prawda nie rządzą, ale za to są wredni.

Kolejne sprawy przeciwko byłemu ministrowi, którego nazwiska też nie wymienię, są fajną ilustracją tego uwredniania przeszłości, ale uwredniania w starannie określonych ramach czasowych, bo przed rokiem 2005 wszystko było zawsze w jak najlepszym porządku. Czasem ktoś półgębkiem zauważy, że Kazimierz Wielki był k…rz, ale zaraz go zakrzyczą, że nawet jeśli, to w porównaniu z tym co we wszystkim przeszkadza, a w blokowaniu inicjatyw - mimo nikczemnego wzrostu - ma statystyki godne środkowego z NBA - to był "sam świątobliwy cadyk"

Pewnie by mnie wyśmiał Eryk Mistewicz, bo z całą pewnością takie techniki narracyjne, które potrafią zwabić zarówno profesora jak i pospolitego łachudrę mają bardzo subtelne i fachowe, z angielska brzmiące nazwy.

Ja to, co prezentuje w dziedzinie swej autopromocji, partia, której nazwy nie wymieniłem przez cały tekst – nazywam techniką „na gęś”

W pełnym brzmieniu:

„Sto lat jak gęś zjadł, a jeszcze mu w dupie gęga”

Pijar podstawowy

Weźmy jakiegoś, obojętnie jakiego polityka - ale bez nazwisk oczywiście.
Im taki polityk ważniejszy tym więcej ma okazji, żeby się ośmieszyć. Inaczej mówiąc, dać elektoratowi do myślenia. Niby zatrudniają tych speców od pijaru, ale nawet najlepszy spec wszystkiego nie przewidzi.

Polityka ubiorą, buciki wypastują, niesforny loczek żelazkiem do głowy przyspawają, ale wszystkiego nie przewidzą - mowy nie ma.

Należy zwrócić uwagę, że w starodawnych czasach ludzie wielu rzeczy uczyli się w dzieciństwie, ale potem jakoś tak to poszło - samopas.

Teraz niestety trzeba zdrowych i rumianych pięćdziesięciolatków nauczać takich rzeczy, że aż dziw bierze.
Na przykład - Co zrobić z łyżką?
Jak stać?
I żeby widelcem nie pukać się po głowie!
Żeby nie wylizywać talerza z sosu, a jeśli już przymus z powodu wybujałej łapczywości, to raczej pod stołem.
A skoro już pod stołem, to żeby po wylizaniu nie opowiadać, co się tam widziało.

Żeby publicznie w niczym nie dłubać! To jest podstawa dobrego wychowania. Nos, ucho, oko – odpadają.
O innych miejscach nie wspomnę!

To niby jest elementarz, ale cały czas trzeba pamiętać, bo jak ktoś ma nieposłuszny palec który sam dąży do ucha – na przykład - to niestety czuwać musi, bo nikt mu palca nie będzie pilnował.

To samo dotyczy stroju, ale z tym jest najłatwiej. Ubiorą go i wystarczy pilnować, żeby z czym nie wyskoczył, na przykład podczas pobytu w WC przebierając się za jakąś maszkarę. Ale od tego są ludzie! Widzę ostatnio, że trochę pilnują.

Najgorzej oczywiście jest z gadaniem.
Raz, że gadanie dla polityka zawsze jest ryzykowne, ale z drugiej strony, taki polityk co nic nie mówi, tylko stroi miny - też dziwnie wygląda.
W gadaniu niewiele można poprawić, jak już delikwent zacznie gadać. Trudno, żeby podwładny wyskakiwał i tłumaczył na żywo, co szef chciał akurat powiedzieć.

Straszne jest to, że polityk jednocześnie musi trafić ze swoim przesłaniem, zarówno do staruszka skromnego, jak i do jakiejś fajnej laski, która właśnie odebrała dowód osobisty i stała się ze zwykłej gówniary cenną wyborczynią i obywatelką.

Aby poznać dogłębnie problemy ludzi polityk ogląda telenowele w rodzaju „M jak miłość” czy „Plebania” - a żeby rozgryźć Amerykańców - „Modę na sukces”.

Najważniejsze, żeby nie używać słów, których znaczenia się nie rozumie.
Na przykład „dogging”. To prawie nowe słowo i wcale nie oznacza joggingu z psem po pobliskim parku. Chwaląc się swoim sportowym stylem życia można trafić do youtube i narobić sobie obciachu.
To był przykład "z myszką" bo autor też najnowszych słów nie zna - niestety.

Skoro nie używa jeden z drugim słów, których nie rozumie i myśli że to koniec pułapek, jest naiwny.
Najtrudniej jest, gdy zaczynają się tzw. luzackie pytania w rodzaju: Jaką książkę pan ostatnio przeczytał, jaki film zrobił na panu wrażenie, jakiej muzyki pan słucha dla relaksu?

Jeśli dopuścimy do takich pytań - tragedia gotowa. Raz, że wystawiamy własny gust na publiczne pośmiewisko, albo gust faceta od PR, który nas nauczył co czytaliśmy a czego słuchamy, co i tak idzie na nasze konto, a dwa że trzeba coś wymieniać, do czegoś się przyznać, a gusta moi drodzy są różne!

I jak tu wpasować się w gust elektoratu, żeby nie narobić sobie szydery?
Można oczywiście mówić prawdę, ale jak powiedzieć że książki to nudziarstwo, że w filmach cenię jak się kopia po ryjach, a muzyka to brzęczenie?
To bardzo ciężkie sprawy są, nawet dla takich co czytają, oglądają i słuchają.
Dla takich co niezbyt, prawdziwa tragedia.

A, i jeszcze nie można być za cwany w te klocki, bo wiara powie, że mądrala i się wywyższa.

Już lepiej tym widelcem, starannie oblizanym podczas pobytu pod stołem - po głowie publicznie się stukać!

Oblizanym bez zbędnej ostentacji i pokazywania języka przypominającego łopatkę - oczywiście.

Skromnie i z klasą.

Marketing Polityczny Watch!

Też mi nowość, że nowomodny polityk nie potrafi sam z siebie wydusić publicznie jakiejś sensownej opinii. Przyjmujemy tutaj fantazyjne założenie, że każdy poseł, senator czy członek rządu jest politykiem a nie zwykłym „mięsem”, którego rola sprowadza się do umiejętnego odczytania karteczki, by w ten sposób sprytnie dowiedzieć się – jak głosować i co ewentualnie robić?

Proszę, a zwracam się przecież do ludzi żywo zainteresowanych polityką – proszę wymienić po nazwisku wszystkich posłów PO czy PiS jakich państwo znają i kojarzą, że o senatorach nie wspomnę.

No i co? Jakie wnioski?

To jest problem tylnych rzędów. Ci ludzie, posłowie przecież, mają siedzieć cicho. Tam, w tylnych rzędach nie są potrzebni indywidualiści ani żadni mądrale. Jeszcze tego brakowało żeby taki poseł z siódmego rzędu wywodził swoje mądrości przed kamerami! Dostanie fuchę w komisji – jego szczęście i dodatek. Jego szczęście jak go skinieniem głowy powita wódz przechodzący poziomym korytarzem w towarzystwie swej świty.

Nie wszyscy muszą błyszczeć – prawda!

Posłowie są od pracy, nie od pokazywania gęby w TV – prawda!

Tyle tylko, że taki poseł z siódmego rzędu gdzieś w Polsce jest kimś i tam są lokalne media oraz utrapienie polityków – wyborcy. I jak taki ananas wylezie z szarości swej sejmowej egzystencji, jako lokalna gwiazda musi wiedzieć co ma myśleć i mówić. I tą wiedzę zapewniają mu specjaliści od PR, story coś tam –oraz inne żywe acz nieznane, instrumenty polityczne.

Zobaczcie jak to się zmienia – nie negując oczywistego faktu, że zawsze było wielu czynnych politycznych idiotów – jednak większość pozycjonowała się na politycznej mapie wedle swoich poglądów. Jak ktoś był liberałem to w środku nocy obudzony przez dziennikarza mówił o obniżeniu podatków, o likwidacji bzdurnych przepisów hamujących rozwój gospodarczy, o indywidualnej wolności.

Jeśli nie czytywał Smitha, znał chociaż książki Twaina.

Każdy wiedział, że na co dzień nie wypada podważać autorytetu swojej partii czy liderów – znał granice do jakich mógł dojść w swoich rozważaniach. To wystarczało.

A teraz? Teraz to diabli wiedzą jak jest? Partiami rządzą spece od reklamy, jacyś nieutalentowani story spinersi, którzy co najgorsze odnieśli sukces kreując PO – partię bez właściwości – na lidera sondaży i nie tylko. No i skoro jest sukces to trzeba ten sukces podtrzymać takimi metodami jakimi został on osiągnięty.

I to będzie narastać, śruba będzie dokręcana i nie ma żadnej nadziei na swobody wewnątrzpartyjne w dużych organizmach politycznych.

Już nie feudalizm ale rządy kapłanów zza kulis, rządy w stylu zaczerpniętym z filmu Kawalerowicza „Faraon” – labirynt prowadzący do skarbca, sprytnie przewidziane zaćmienie Słońca – te rzeczy.

Głosują wedle kartek i skinień liderów, choć coś tam na początku kadencji przysięgali. Rzeczywistość i wydarzenia polityczne komentują według instrukcji z centrali.

Chodzą, jedzą, produkują ustawy i biorą naszą kasę.

Są fasadą. Murem z pustaków za którym ukryci są specjaliści od sztuczek. To ma być demokracja? Wolność? Na co mi taka demokracja, którą ustawiają gazety czy stacje TV.

Czy ktoś z państwa głosował kiedyś na TVN, Wyborczą albo na jakiegoś speca od politycznego bajeru?

Sporo jest w naszym necie, co mnie niezmiernie cieszy - stron z dopiskiem „Watch” Internauci śledzą poczynania Bufetowej, Tuska, Kaczynskich, Pisu itd. Moim zdaniem, po kolejnym samo obnażeniu się naszej sceny politycznej – czas na stronę:

Marketing Polityczny Watch!



Trzeba uważać, bo się - mili państwo - możemy naprawdę obudzić, nawet nie z ręką, a z głową w nocniku! Z głowami.

Story spinersi wysiadują Tuska na prezydenta

Kiedy onegdaj nabijałem się ze „spin doktorów” bloger Jogurt zwrócił mi uwagę, że nadszedł czas na „story spinerów” Jogurt zna się na rzeczy, bo właśnie obserwujemy pierwszą spektakularną akcję tych doktorów spinningu społecznego.

Newsweek poleciał historyjkami o Premierze i zaraz naiwni, a tych nigdy w Polsce nie braknie, zaczęli ujeżdżać na panu Tusku, że palił trawę, że pił tanie wina, że w ogóle był normalnym młodzieńcem o charakterze przywódczym, który to charakter nieraz prowadził go na manowce. Dodatkowo jako dziecię dostawał pasem od ojca.

Ble ble ble i ble ble ble!

Brawo „Story Spinersi” pana Tuska! Nie biorą kasy za darmo!

Pierwsza rzecz, to wrzucili swojego klienta jako pokoleniowego równiachę generacji obecnych 40-50-latków i to tak sprytnie, że jeśli ktoś z racji politycznych przepychanek nawet gardzi panem Donaldem, przecież w piwnicy swego politycznego serduszka dojrzy powinowactwo z własnymi przeżyciami z lat durnych i chmurnych.

Po drugie, jest to obliczone na utwierdzenie wśród młodzieży wizerunku premiera jako faceta, który jadł chleb z niejednego pieca i zatarcie tych 51 lat w świadomości P.T. odbiorców-wyborców.

Sportowiec po przejściach i tyle.

Nawet dla niektórych prawdziwy ziomal. Patrzcie państwo, ziomal a premier. Ziomal a z Papieżem gada. W zdrowym ciele zdrowe ciele i to pomimo młodzieńczych błędów & wyskoków.

Skalkulowano już nawet wrogą kontrę; że narkoman, pijak i ladaco, ale tu chyba przestrzelono. Story spinersi musza się teraz napracować nad wywołaniem fali drobnomieszczańskiej krytyki. Będzie ciężko, bo przeciwnicy Pana Tuska jakoś się nie kwapią. Chyba zakumali, o co tu biega.

Jednak akcja jest prowadzona na wysokim poziomie, przy czym oczywiście nie neguję prawdziwości wyskoków pana Tuska. Daj mu Boże zdrowie!

Jest w tym dodatkowo piękny szantaży moralny, bo nikt nie chce wyjść na ciemnogrodzianina, który wytyka komuś innemu błędy młodości. Szczerze mówiąc dość powszechne, co autor, opierając się na faktach z własnego życia, przedstawi kiedyś zdumionej publiczności.

Teksty naśmiewające się z Premiera, że pił tanie wina czy coś tam sobie zajarał są faktycznie poniżej wszelkiej krytyki.

Podobno Churchill lubił wysmerfować dużą flaszkę wiskacza każdego dnia. I co z tego?

Tusk by nie dał rady tyle wysmerfować, ale przecież nie o to chodzi.

Gość jest "spoko dupkiem" i żadne jaranie ani picie mu nie pomoże, choćby „story spinersi” z wysiłku narobili w portki.

Zresztą te jego ekscesy, mój Boże, to zwykła zwykłość jest. Nic nadzwyczajnego.

Niemniej trudno iść o krok dalej bo można popaść w syndrom Nozdriowa.

Z całego zamieszania dotyczącego tuskowych sensacji wyłania się tylko jedna nauka.

Donald Tusk obrywał od swego ojca pasem i powiedzmy szczerze, jakichkolwiek efektów tej edukacji brak. No i jak wam w pyskach, P.T. zwolennicy kar cielesnych?

Spin doktorzy wysiadują

- Kozacy się buntują, wsie i miasteczka palą, ludzi mordują?

- Nie!

- Orda się ruszyła?

- Nie!

- Ile nieprzyjacielskich armii w granicach?

- Żadnej!

- A my bijem kogo?

- W dalekich krajach nasze wojsko stoi.

- Ile chorągwi?

- Czego? A… ze dwa tysiące żołnierzy stoi, kontyngenty.

- Stoi, znaczy się, nie bijem. Jak długo pokój?

- 64 lata.

- 64?

- Tak, proszę pana, sześć i cztery. Sześć razy palce u rąk i jeszcze cztery.

- O ty kurwi synu, co ty myślisz, że ja liczyć nie umiem?

- Przepraszam

- A kto nasz najgorszy teraz wróg?

- Nikt, wokół sami przyjaciele. Cała Europa razem.

- A Moskwa?

- Moskwa niby nie bardzo, ale jednak też przyjaciel. Trochę z musu, ale jednak.

- To w czym rzecz? Przeca niczego chyba nie brakuje? Pokój jest, granice zabezpieczone, skarb pewnie pełny?

- Właśnie, że nie bardzo. Jest problem z zadłużeniem.

- Za dużo pewnikiem budujecie!

- Drogi budujemy.

- Z tym zawsze był problem. Złe były drogi za moich czasów a skoro tak zostało… To co? Pieniędzy rozumiem brak i magnateria się burzy?

- Burzą się ludzie, którym państwo płaci za ich usługi oraz ci, którym musi zabierać, aby zapłacić tamtym.

- Daliście za dużo przywilejów a teraz jakby nijak się nie możecie wywiązać, a buntowników ćwiartować prawo obecne nie dozwala. To rozumiem. Nie swoje dawać grzech przecie i nic dobrego z tego nie wynika. Ale żeby magnateria w setki tysięcy szła?

- Żadna magnateria, ludzie państwowi chcą „godnie” żyć a my obiecywali podczas tej no, elekcji, że będzie lepiej. Dużo lepiej.

- Ale komu obiecaliście?

- Przede wszystkim młodym, wykształconym…

- Znaczy księżom i mnichom? To darmozjady dobre, żeby szkołę dla plebsu prowadzić!

- Nie, przecież eksperci tłumaczyli nasz system, o społeczeństwie obywatelskim, demokracji i tak dalej…

- No tłumaczyli, ale sądziłem, że to Jezuici przebrani, bo tam prawie słowa prawdy nie było chyba, ale skoro tak źle jest i na Rzplitą takie terminy, choć pojąć nie mogę, z czego przyszły trzeba podatki podnieść i kraj wyprostować!

- No nareszcie pan zaczął rozumieć. Tyle, że my obiecywaliśmy obniżenie danin.

- Obiecywaliście i słowa dotrzymacie. Trzeba podnieść nie tym, którym obiecywaliście. Trzeba biedotę obciążyć. Grosz fałszować tak by ten najlichszy zapłacił. Tyle żeby z głodu nie zdechł jeden z drugim. Z dziesięciu zarobionych złotych niech jeden do kasy państwa płaci. Nic mu nie będzie skoro dziesięcina kościelna zniesiona a państwo skorzysta i stanie na nogi. Można będzie i na Moskwę ruszyć. Armię się postawi zaciężną…

...

- Dobrze, że pan wyłączył. Trzeba go bardziej oswoić z realiami.

- Ale zapierniczał z tymi 10 procentami. Nie rozumiem, po jaką cholerę tego nekromantę rząd zatrudnił. Czy już naprawdę nie można żadnego rzetelnego doradcy znaleźć tylko tego Batorego? Co taki król starodawny może wiedzieć? Że Moskwę bijał i przez 10 lat wyprostował państwo. Państwo? Ale co to było za państwo? Jaka tu może być rada?

- No poszło o to, że też Węgier, a na Sorosa nas już podobno nie stać.

- Można by wziąć taniej tego Rubika, też niby Węgier, no ten od układania kostki. To nawet coś podobnego do naszego budżetu, ta cała kostka.

- E tam, nasz własny Rubik go w guglach wyprzedził. Może tego wziąć na doradcę?

- A on się zna?

- Jak patetyczne badziewie jako sztukę ludziom wcisnąć z pewnością. I sądzę, że to wystarczy na te parę lat. A prochy Batorego natychmiast trzeba wysypać, żeby szydery nie robił.

- No w ogóle nieudana jakaś postać ten Batory. I nekromantę zwolnić. A czyj to w ogóle człowiek ten nekromanta?

-….. ( na ucho )

- No nie! W takim razie trzeba go dać do Edukacji.

- To się tym zajmij a ja dzwonię do premiera! Zostało mi jeszcze trochę darmowych minut, a niektórzy mówią, że nie ma nic za darmo.

- Minuty są, a w naszym fachu nawet lata.

- Za darmo?

- Nie bój się, nie chodzi o pensję tylko o odpowiedzialność. Dzwonię!

- Chyba że tak!