Blogosfera 2012

Odkryłem, że podczas upału, najfajniejsza Polska występuje na granicy łąki i lasu, o ile w pobliżu znajduje się czynny zbiornik wodny, w rodzaju: staw, jezioro, rzeka czy inny strumyk. W takie miejsce zabieram książkę, psa i telefon komórkowy. Siadam w cieniu, czytam książkę, pouczam psa, a dzięki komórce dowiaduję się co w trawie piszczy i zdobywam aktualne informacje o stanie przygotowań do obiadu.
Ptaszki śpiewają, las szemrze, robaki szaleją.
Siedzę oparty o pień sosny i akurat czytam:

„ … znamiennym przykładem uporu uczonych są osiemnastowieczni astronomowie, którzy nie chcieli przyjąć do wiadomości tego, że kamienie rzeczywiście spadają z nieba. W ten sposób protestowali oni przeciwko średniowiecznym przesądom i „babskim plotkom” Przy każdym więc upadku meteorytu obstawali przy tym, że kamień ten został przyniesiony przez wiatr, albo też, że naoczny świadek tego zjawiska kłamie. Nawet wielka francuska „Academie des Sciences” wyśmiała to jako przesądy ludowe, mimo, że już wtedy prowadzono liczne badania nad zjawiskami meteorycznymi. Dopiero 26 kwietnia 1803 roku, kiedy na miasto L’Aigle we Francji spadło wiele tysięcy małych meteorytów, astronomowie zaczęli traktować serio kamienie spadające z nieba”

Róża szczeka. Przerywam lekturę i obserwuję jak psica strasznie kopie. O rany – Myślę – znowu Różenka przyniesie kreta! Nic z tego! Coś ta Róża za głęboko kopie. Podchodzę. Pachnie ziemią świeżo rozkopaną. Zaglądam i widzę fragment czegoś błyszczącego, nadzwyczajnej urody. Szarpnąłem i wyciągnąłem tarczę. Opukałem z tej i tamtej strony. Rzemienie sparciały ale srebro i złoto połyskują. Musi być tarcza kogoś ważnego. Okrągła.

Róża ciągnie za tarczę, że niby jej. A idźże psico samodzielna!
Tarcza piękna, ale skąd nagle na łące, pod darnią?

Poplułem i palcem brud zdrapując dobrałem się do starożytnego napisu. Własność – Aleksander Macedoński. Czyli sensacja naukowa, jakby nie patrzeć! Obmyłem tarczę w strumyku, wytarłem koszulką i zatelefonowałem do znanego naukowca od tarcz. Usiadłem w cieniu, napiłem się mineralnej i patrzę na psicę, która raczy się pluskać. Oczekując na przybycie naukowej odsieczy, czytam dalej.

„ 1. Uważa się za geniusza.

2. Traktuje wszystkich bez wyjątku kolegów jak głupców. Nikt się nie liczy, tylko on. Często szkaluje oponentów, zarzucając im głupotę, nieuczciwość, lub podobne pobudki działania. Jeśli go ignorują, uważa to za dowód braku argumentów przeciwko jego teorii. Jeśli traktują go łagodnie, jeszcze bardziej utwierdza się w tym, że walczy z łajdakami…”

Patrzę na koniec książki, na przedostatnią kartkę. PiW. Nakład 5000 + 270 egzemplarzy. Data wydania – 1966. Słońce mnie atakuje. Róża leży w cieniu i ziaje. Zjadłbym grochu, ale mam tylko batonik. Zaglądam do torby. Batonik w stanie płynnym. Róża wylizuje czekoladę i ajerkoniakowe nadzienie ze sreberka. Spogląda wesoło. Czytam dalej.

„ 3. Uważa się za niesłusznie prześladowanego i dyskryminowanego… Rozwodzi się zwykle nad skierowanymi przeciw niemu złośliwymi oszczerstwami i bezpodstawnymi napaściami…”

Słyszę dzwonek. Nadjeżdża specjalista od tarcz. Irlandczyk. Ogląda i ocenia, że tarcza pochodzi z szesnastego wieku. Sprawa się komplikuje. Implikacje. Róża szczeka. Irlandczyk pedałuje. Chowam książkę Gardnera do torby, razem z tarczą i setką szyszek przeznaczonych na rozpałkę.

Słońce szaleje. Brodząc w strumyku kombinuję, że przewrotna jest panna historia. Nieźle będą musieli się uwijać akademiccy historycy, by umieścić Aleksandra Macedońskiego w szesnastowiecznej Polsce. Ja mam dowód w postaci tarczy, a oni, chyba tylko głupawe hollywoodzkie produkcje.

Na przykład, że Oleś Macedoński dotarł do Indii. Śmieszne! Podobnie kombinował niejaki Kolumb, a okazuje się, że też dotarł tylko do Goliny. Za Kolumbem przypłynęli tu, popychając swoje naziemne okręty Portugalczycy, Hiszpanie i Angole. Już o tym pisałem, a ja piszę teksty wedle swej najlepszej wiedzy.

Jakby na potwierdzenie moich przemyśleń, nadbiega Różyczka niosąc w pysku zielony, emaliowany garnek bez jednego ucha. Tu nie potrzeba archeologa. Od razu widać, że to zupny garnek konkwistadorów.

Idąc do domu rozgrzaną łąką, ze słodką psicą przy boku, mijam starodawne kości ukryte pod darnią. Bucefał rży za moimi plecami. Jeszcze sto metrów. Do cienia, mrożonej herbaty, do telewizora, który jest niczym słoń bojowy, do klawiatury, do bloga.
Siadam i przepisuję pointę, napisaną w latach 30 ubiegłego wieku, przez Charlesa Forta:

„Dziewczęta na froncie paplają o swoich, niezbyt ważnych sprawkach. Alarm. Nieprzyjaciel nadchodzi. Rozkaz dla dziewcząt – kołatek, aby się skupiły – a one pod krzesłami przylepiają gumę do żucia.
Pułk bucha płomieniem, żołnierze palą się jak pochodnie. Przez końskie chrapy wali dym z płonących wnętrzności. Posiłki zostają zmiażdżone skalnymi złomami, teleportowanymi z Gór Skalistych” W mgnieniu oka, Niagara przelewa się przez pole bitwy.
A małe dziewczęta – kołatki sięgają po swoją gumę do żucia”

Róża patrzy okiem smutnym. Ma rację, dość pisania o blogosferze! W ogóle, dość tego...wszystkiego

Nauka niech nie idzie w las! (FYM)

W blogosferze stosunkowo łatwo natknąć się na ewidentnego maniaka. Jeśli na portalu znajduje się zakładka „nauka” przeważnie wodzą tam rej pseudonaukowcy. Jeśli pojawi się prawdziwy naukowiec szybko rezygnuje, wyśmiany i zakrzyczany przez nich samych, oraz ich zwolenników, których ci starannie hodują.

Szersza publiczność nie jest w stanie zweryfikować jakości przedstawianych teorii, ponieważ nie posiada przydatnej ku temu wiedzy i umiejętności.

Publiczność jest leniwa a maniak pracowity.

Publiczność pojawia się w trakcie działalności maniaka, czyli niewielu rozpoczyna przygodę z maniakiem na „gołej ziemi” Większość pojawia się w momencie gdy maniak jest już „guru” i prezentuje zdumionej gawiedzi, gotowe konstrukcje myślowe.

Stosunkowo łatwo jest rozpoznać maniaka.

- przedstawia się jako poszukiwacz zakazanej przez establishment prawdy

- do establishmentu zalicza wszystkich poza sobą i swoimi zwolennikami, choćby stało to w jawnej sprzeczności ze zdrowym rozsądkiem

-występuje z pozycji autorytetu, chętnie prezentując swoje naukowe tytuły czy inne osiągnięcia

-aby wyrobić sobie pozycję mentora, zwalcza, miast jawnych przeciwników, zarażonych wątpliwościami potencjalnych zwolenników

-konstrukcja myślowa, którą tworzy nie jest sprawdzalna, o ile nie przyjmie się założeń zaprezentowanych przez maniaka

-wszelkie wątpliwości co do jakości swoich przemyśleń rozstrzyga na własną korzyść. Dane nie zgadzające się z jego wnioskami, po prostu odrzuca.


Niezłym przykładem maniactwa są Kreacjoniści. Istnieje kilkanaście odmian kreacjonizmu, ponieważ kreacjonizm jako idea, w oczywisty sposób ewoluuje. 

Kościół Katolicki jest od prymitywnego kreacjonizmu oddalony o sto milionów kilometrów. Mało tego! Jest od stulecia najsłodziej ze wszystkich religii zaprzyjaźniony z nauką. I co?

Ano to, że jest zwalczany za idiotyzmy rozmaitych ananasów, którzy sądzą, że Świat powstał – powiedzmy – pięć tysięcy lat temu.

Publiczność jest, o czym już wspomniałem, leniwa, a propagandyści pracowici.

Korzystając z okazji liberalny kreacjonista ogłasza, że świat powstał dwanaście tysięcy lat temu.

Pięciotysięczniki w krzyk i dalejże go okładać skarpetami wypełnionymi krowim łajnem. A wszystko, co nie dziwi, spada na głowy PT Katolików.

Ten nudnawy tekst tyczy oczywiście sprawy FYM-a.

Naprawdę dziwię się tym, którzy przez kilka lat nie zorientowali się, z kim mają do czynienia – I dlaczego ze zwykłym maniakiem?

Domniemania o przejęciu konta, bez mała o politycznym mordzie, są żałosne. Podobnie jak komentarze odsyłające FYM-a do wariatkowa.

On po prostu stworzył, wedle zasad pseudonauki swoją własną, prywatną konstrukcję i wyciągnął wnioski. To wszystko. Reszta zostanie łatwo rozegrana przez kłamców i łajdusów z którymi, wedle swych deklaracji się zmagał.

Niechcący, mam nadzieję, stworzył maczugę, którą będą okładani wszyscy wątpiący w oficjalną wersję wydarzeń.

FYM był/jest maniakiem, pasącym się na łączce razem ze swoimi akolitami.

Odrzucenie, zanegowanie jego odkryć i przede wszystkim włożonej w nie pracy zaowocowało erupcją nienawiści wobec Macierewicza i Kaczyńskiego. Reszta, niech będzie milczeniem.

Szanowni blogerzy! Nie karmcie swoich i cudzych Chimer, skoro koszt jest tak obłędny! Nic nie znaczy, że druga strona idiotyzuje się od samego początku kłamliwym bełkotem. To ich sprawa oraz ich własny idiotyzm.
Ich grzech, że się tak wyrażę

Dawkins wkręcony w ufologiczny kreacjonizm

Kiedy dzisiaj pewien dobrodziej umieścił link do tego filmiku na twitterze sądziłem, że to kolejny skecz Montolków, że za chwilę John Cleese zdejmie maskę i zrobi: "ha ha"

A tak się milusińscy wrogowie religii napinają panem profesorem Dawkinsem!

Tymczasem widzimy jak prowadzący robi pana Dawkinsa w balona używając dziecinnych wręcz chwytów. W dawnych, pradawnych blogerskich czasach wywołałem w Salonie24 bardzo poważną dyskusję, chwilami przechodzącą w awanturę, twierdzeniem, że Dawkins to typowy pseudouczony. wtedy wyszedłem od nieszczęsnej socjobiologii, ale teraz to nawet nie ma o czym pisać.

Wystarczy przeczytać pisaną - co nieco dziwne u ateistów - na klęczkach notkę w wikipedii by łatwo wychwycić wszystkie charakterystyczne cechy pseudouczonego.

Ludu Dawidowy! Jeśli to co usłyszycie na zamieszczonym poniżej filmiku mówi jeden z najwybitniejszych na świecie, bez mała najbardziej wpływowy intelektualista, nie mogę powstrzymać się przed zakrzyknięciem:

- Panie, miej nas w swojej opiece!