Wielka nadzieja byłych

Zacznę od tego, co dawno temu opisał Lem w Fantastyce i Futurologii, ale jak mniemam nie wszyscy czytali to pożyteczne dzieło. Otóż autor im wyżej postawi narratora czy też stworzy postać ogromną w swym intelekcie i potędze, postać równą Bogu, albo posiadającą jego atrybuty, tym nędzniejszy i ogólniejszy musi być opis konceptów i działań tegoż. Wynika to z prostego faktu, że można oczywiście opisać mega galaktyczny rozum, ale ten rozum nie wymyśli niczego poza tym, co jest w stanie wymyślić autor, a to przeważnie niewiele. Drogi ucieczki są dwie: w bełkot, gdzie czytelnika obciąża się winą za niezrozumienie genialnego przekazu, albo w ciągłe zapewnienia o genialności podmiotu. 

Na taki problem natrafił na przykład Conan Doyle opisując przygody Sherlocka Holmesa. Rozwiązał go drugą metodą, czyli zapewnieniami, ale dodał dwie istotne nowinki, które przyczyniły się do trwającej już ponad sto lat sławy jego bohatera. Pierwszą są rozsiane po tekście anegdoty logiczne, w których Holmes po kroju krawata przechodnia rozpoznaje imię jego psa, czy coś podobnego. Rozumowanie mistrza zostaje potem wyjaśnione zdumionemu czytelnikowi krok po kroku. Drugim sposobem są wtręty narratora, którym jest doktor Watson (w nielicznych sam Holmes) jakoby najciekawszych spraw, gdzie Holmes naprawdę błyszczy swym intelektem nie mógł opisać, już to z powodu ich państwowej tajności, już to z powodu ich nieatrakcyjnej dla czytelnika natury.

Powyższy wstęp poczyniłem, by czytelnik dowiedział się czegoś przy okazji jak najbardziej politycznej, przy czym od razu dodam, że nic nie mam przeciwko Holmesowi. Ten chociaż był oryginalny w tym, że odnosił sukcesy będąc narkomanem, nie jak stręczeni nam współcześni detektywi pospolitym alkoholikiem, którego porzuciła żona i nie może porozumieć się z dorastającą córką. To też ciekawy i polityczny temat, ale na inne opowiadanie.

My tymczasem wracamy do polityki i stręczonego nam geniusza o prostym i dźwięcznym nazwisku Tusk. Do jego promocji używa się wymienionych powyżej metod, ze wszystkimi ich słabościami i mieliznami charakterystycznymi dla słabych umysłów samych autorów promocji. Gdybym na przykład nigdy nie widział Tuska, nie znał jego drogi życiowej ani osiągnięć, to na podstawie tekstów zamieszczanych ostatnimi czasy w mediach promujących tego dziwnego człowieka widziałbym go jako wysokiego, ogorzałego młodzieńca o chmurnym czole, niewątpliwie orlim nosie i stalowym spojrzeniu. Człowieka o umyśle przenikliwym, zaprawionym w logicznych bojach ze skłonnością do wyższej matematyki, filozofii i poezji wreszcie. To wszystko jest bardzo piękne i wzruszające, a zyskuje zabarwienie w porywach religijne, gdy mowa o nim, jako o prawie Mojżeszu. No, powiedzmy, w trzech czwartych, ale tylko dlatego, że przywódca Izraelitów ponoć nie był dobrym mówcą, w przeciwieństwie do naszego Tuska, który ponoć jest mówcą niezastąpionym.

Cała ta propaganda ma jak najbardziej powieściowy charakter. Są zwroty akcji, ciągłe oczekiwanie na eksplozję i wedle jej autorów ma to nieodparty urok. Tyle tylko, że na taką kreację można spojrzeć z boku, ponieważ pan Tusk żyje w świecie rzeczywistym w przeciwieństwie do pana Sherlocka Holmesa, a co za tym idzie podlega bieżącej weryfikacji. Można obejrzeć setki jego zdjęć na których widzimy co najwyżej pospolitą i wielce niemiłą facjatę, a co gorsza można na przykład wysłuchać, albo nawet przeczytać teksty jego ostatnich wiekopomnych wystąpień, dzięki którym stał się, jak głosi Gazeta Wyborcza, ideowym przywódcą opozycji, co samo w sobie jest osobliwym komplementem. Warto też zauważyć, że stał się tym całym przywódcą po raz trzeci z rzędu, licząc tylko wciąż trwający maj. Już samo to jest trochę dziwne.

Nie wiem, kto pisze te mowy. Sam Tusk czy jakiś zapoznany poeta w rodzaju Jacka Żakowskiego, który na tym polu ma, jak słyszałem, stosowne doświadczenia. Kto by nie był tym dziwacznym grafomanem, wymusza na machinie propagandowej nieustanne wzdychanie o genialności mówcy i mocy sprawczej słowa przez niego wygłaszanego. Problem w tym, że nie sposób jednocześnie pokazywać Tuska i Tuska utajnić. Mistyfikacja jest jednocześnie demistyfikacją. Jakby tego było mało mniej piśmiennym fanom rzuca się ochłapy w postaci co bardziej prostackich cytatów, aby mieli się czym zachwycać. I oczywiście są zachwyceni, ale to wynik odpowiedniej tresury. 

W sumie koncept z Tuskiem jako Mojżeszem wyprowadzającym lud z pisowskiej niewoli jest to dobry i pożyteczny, jak każda działalność przeciwnika mająca na celu zmylenie i ogłupienie jego własnych szeregów. Można do opisu sytuacji sparafrazować tytuł starego bokserskiego dramatu, co uczyniłem w tytule.

Ranking wrogości, czyli wybory za pasem

Bardzo ładna jest obecna kampania wyborcza. Szkoda tylko, że trudno ją odróżnić od braku kampanii. Może język jest ostrzejszy i fałszywe tony brzmią wyraźniej, ale to już niuanse dla smakoszy. Skoro coś trwa bez przerwy trudno na tym skoncentrować uwagę, tym bardziej, że wybory do PE służą przede wszystkim zajęciu odpowiedniej pozycji startowej przed jesiennym wyścigiem o wszystko, czyli o władzę nad nami. Ich wynik będzie dla jednych ostrzeże-niem, dla innych zachętą, choć z góry wiadomo, że wszyscy okrzykną sukces.

W zasadzie znany jest nawet zestaw inwektyw, jakimi zostanie pomimo powszechności sukcesu obrzucony cierpliwy polski naród. Na wszelki wypadek co gorętsi politycy już raczą obrażać
wyborców, których rzekomo chcą pozyskać. I to jest pewna nowość, wynikająca z przekonania o zamknięciu elektoratów. Drugim wnioskiem wyciąganym przez polityków z historii
dotychczasowych wyborów europejskich jest to, że przy frekwencji o wiele niższej niż podczas wy-borów parlamentarnych opłaca się radykalizacja przekazu. To akurat jest bliskie prawdy, ponieważ wyborca głosując tu na partie radykalne nie ma przykrej świadomości, że jego poparcie przekłada się na rządzenie Polską i może sobie pobujać w obłokach, zagrać na nosie, czy kto co tam lubi. Tyle tylko, że radykalizm spala, a to co jest dobre dla liderów uzyskujących mandat niekoniecznie jest dobre dla ich partii.

Sześć ugrupowań zebrało poparcie pozwalające im startować w wyborach z jakimikolwiek szansami. Ich wzajemne relacje są warte pokazania. Zacznijmy od góry, czyli od partii rządzącej, która w rankingu wrogości zajmuje zdecydowanie pierwsze miejsce, ponieważ jest i będzie podstawowym celem ataków pozostałych komitetów. To akurat nie dziwi, ale też w żaden sposób nie zaszkodzi Prawu i Sprawiedliwości, ponieważ im większe natężenie wrogości wobec rządzących, tym jaśniejszy jest wybór:

Chcemy, żeby było tak, jak przez ostatnie cztery lata, czy może łakniemy odmiany?

Na dodatek ta odmiana jest dość niejasna, ponieważ trudno dostrzec jej zasady nieuzbrojonym okiem. Nawet gdy już pojawi się jakiś konkret, jeszcze tego samego dnia bywa unieważniany, albo niknie w zapomnieniu. PiS obalić! To już wiemy, to już słyszeliśmy zanim PiS wygrał wybory. Może się zdarzyć, że takie stawianie sprawy przez szeroko pojętą opozycję zachęci elektorat PiS do liczniejszego udziału w majowych wyborach. Z kolei Prawo i Sprawiedliwość ma w zasadzie dwóch wrogów oczywistych: KE i Konfederację, przy czym atak na narodowych korwinistów jest prowadzony raczej przez szalonych w swym lizusostwie publicystów niż samych polityków, ponieważ tym, w żaden sposób taki atak się nie opłaca.

KE ma jednego wroga czyli PiS, pozostałych konkurentów traktując niechętnie, jako niezbyt pewnych potencjalnych sojuszników. Niejako w rewanżu, sami są podobnie postrzegani. Owszem, rytualnie dopisuje się ich do Prawa i Sprawiedliwości jako drugie skrzydło tego samego zła, ale jakoś tak bez przekonania. Poza personaliami nie sposób też atakować ich za poglądy czy koncepcje, ponieważ, jak już wspomniałem, trudno się takich dopatrzeć. Siła bezwładu, nie tylko umysłowego sprawia, że liderzy mniejszych ugrupowań mają nielichy problem by zachowując swój radykalizm dmąc jednocześnie w tę samą trąbę co Leszek Miller czy pani Kopacz.

Biedroniowa Wiosna musi na dodatek wyróżnić się na tle KE jako progresywna i nawet w jawnej głupocie przebić ekipę pana Schetyny, ale też usilnie bronić się przed tym samym ze strony największej partii opozycyjnej. Pierwsze starcie na tym polu odbyło się w ubiegłym tygodniu. Imperium kontratakowało panem, którego nazwiska nie wymienię i teraz nieszczęsny Biedroń musi wejść na wyższy szczebel krótkiej drabiny antypolskiej fobii. Głos Lewicy Razem jest słabo słyszalny, ponieważ od ostatnich wyborów wiadomo, że Zandberg raczej nie odbiera głosów Prawu i Sprawiedliwości, przez co nie bardzo opłaca się nawet o nim wspominać. Bo w sumie po co komu lewicowa lewica? Kukiz też siedzi cicho, bo jak wyczytałem, chce być „języczkiem” bez względu na to, co miałoby to znaczyć.

Ciekawą pozycję zajmuje za to Konfederacja. Jej celem jest powtórzenie sukcesu Korwina sprzed czterech lat. Kluczem ma być pokazanie publiczności wielu liderów zamiast jednego, ale ceną jest rozmycie profilu ideowego. Czy antypisowskie emocje na prawicy są tak silne, że wywindują tak dziwną zbieraninę ponad wyborczą kreskę? Dla mnie osobiście, starego wyborcy Korwina i UPR to danie jest całkowicie pozbawione smaku. Ci najprawdziwsi Pola-cy, kawiarniane mimozy jako emanacja narodowej mocy… Śmieszne tylko.

Na razie, jak wspomniałem na wstępie, kampania jest bardzo ładna, czyli przewidywalna i nudna. Prochu nikt nie wymyśli, choć celem podstawowym jest wysadzenie Prawa i Sprawiedliwości w powietrze. Na razie ma temu służyć jedna beczka i kilka małych beczułek. Problem w tym, że choć lonty palą się nieustannie, to beczki jak były, tak i pozostają puste.

Misiek? Tylko nie, Misiek!

To znaczy, pan Michał Kamiński - jak najbardziej - może być, ale proszę nie nazywać go Miśkiem, znaczy się w komentarzach, o ile takie się pojawią pod tekstem, ponieważ, jako dziecko uwielbiałem książki Curwooda i nie sądzę, by jakikolwiek niedźwiadek czuł się zaszczycony takim przyrównaniem.

Cieszę się niezmiernie, że pani Kopacz wreszcie doceniła jego żałosne antyszambrowanie w poczekalniach medialnych i obdarzyła go stanowiskiem w randze sekretarza stanu. Korzyści z tej decyzji są wielorakie. Po pierwsze, pan Kamiński nie będzie musiał płaszczyć się tak nachalnie. Nawet jeśli weszło mu to już w krew, nie będzie już  tego robił, jako niezależny ekspert od wizerunku, narracji czy tam, jak się to teraz nazywa. Po trzecie, przynajmniej dopóki rządzi PO, nie grozi jego powrót do PiS, a wreszcie po czwarte, facet będzie się kręcił przy prorządowych kampaniach wyborczych, co dobrze wróży wszelkiej opozycji.

Mamy bowiem do czynienia, nie z żadnym guru politycznych narracji, a z pływakiem. I proszę to dobrze zrozumieć. Z pływakiem, nie w sensie jakiegoś kraulisty, tylko z takim, który całą siłę, ambicję i intelekt musi poświęcać, by w ogóle utrzymać się na powierzchni. Zabawne jest, że karnet na basen załatwił mu Jarosław Kaczyński, najwyraźniej widząc w nim kandydata na przyszłego olimpijczyka. No, ale szef PiS, zna się na ludziach i pływaniu, jak mało kto, co potwierdzają niezwykłe osiągnięcia niektórych jego wychowanków. Na szczęście znalazł się nowy klub i nowi trenerzy, którzy uwierzyli, że ten zasuwający pieskiem ancymon, poprowadzi ich sztafetę do zwycięstwa.

I dobrze, bo temu klubowi życzę, jak najgorzej. Już to, że jego działacze i trenerzy wyciągają wnioski z propagandy lansowanej przez telewizyjne szczujnie, u których tę propagandę sami zamawiają, wiele mówi o stanie umysłów włodarzy tego klubu.

Pokazywanie Kaminskiego, mające na celu wykreowanie go na przenikliwego analityka, przyniosło dziwny skutek. Podczas, gdy zwykli gamonie wysiadujący przed telewizorami, na jego widok rechoczą, albo używają słów niecenzuralnych,  znaleźli się amatorzy na jego usługi. I nie żaden, rozpaczliwy polski kabaret, a Rząd III RP.

Mylę się? To proszę wymienić jeden - ale taki prawdziwy - sukces pana Kamińskiego, poza ogoleniem się na łyso i znalezieniem klucza do serca Moniki Olejnik.

Jest sprawnym politycznym manipulatorem?

Proszę przyjrzeć się w takim razie, jego największemu wyczynowi, czyli stworzeniu tego nieszczęsnego, dawno zapomnianego PJN. Oto grupa usadowionych na brukselskich mandatach ananasów, daje się namówić innym jeszcze obrotniejszym cwaniakom do założenia tej dziwnej partii, ponieważ, wedle jakichś ich przekonań, badań(?) Polacy o niczym innym nie marzą w swojej masie, jak tylko o poparciu skrajnych oportunistów i politycznych miernot, udających „pierwszą naiwną” polityki.

Doprawdy, prawdziwy okaz polskiego Makiawela, dającego się w knajpie namówić na tak skrajny wygłup, tylko dlatego, że kilka redaktorskich „osób” wyraziło przekonanie, że lepszy PiS, czyli taki bez złego Kaczyńskiego, porwie za sobą naród.

No chyba, że zawarto wówczas umowę na rozpieprzenie Prawa i Sprawiedliwości, z wypłatą opóźnioną o czas posłowania pana Kamińskiego w Brukseli. Projekt mało się powiódł, ale nasz obecny sekretarz stanu, przez ostatnie miesiące, wcale nie antyszambrował, tylko łaził za obiecaną zapłatą. Trochę się pozmieniało, ale w końcu dopiął swego.

Tak, czy owak... życzę panu Michałowi Kamińskiemu wszystkiego najlepszego, a jego mocodawcom  zalecam, by dla własnego komfortu psychicznego, mieli swój nowy nabytek na oku, znaczy się, nie odwracali się do niego tyłem, szczególnie wtedy, gdy mu na czymś osobliwie zależy.

Kandydaci na Prezydenta, jako "horror story"

Co jest równie przewidywalne, jak scenariusz współczesnego horroru? Jasne, nasza polityka! Nawet efekty specjalne są podobne. Manipulowanie dźwiękiem, wrzaski z zza kadru i nagle objawiające się w świetle latarek wytrzeszczone w nienawistnym grymasie twarze. Horror story? A dlaczego nie? Dzisiaj trójka najbardziej znanych kandydatów w wyborach prezydenckich w postaci jajek, z których nigdy nie wyklują się sensowne scenariusze.

Bronisław Komorowski – Wiecznie uśmiechnięty, popularny wśród wykładowców i studentów historyk, skrywa mroczną tajemnicę. Podczas niedawnego pobytu na wsi, nie bacząc na swoją tuszę, wdrapuje się na stóg siana, w pogoni za czyniącym szkody kotem, spada i doznaje urazu głowy, co skutkuje utratą umiejętności czytania i pisania. Oczywiście nie przeszkadza mu to w codziennej pracy akademickiej, ale rzecz wydaje się, gdy jeden z jego kolegów  zastaje go, dukającego nad elementarzem. Aby uniknąć szantażu, zaprasza niechcianego odkrywcę - i dla niepoznaki - dwóch innych naukowców na polowanie. Plan jest prosty i wydaje się łatwy do zrealizowania. Nasz dobroduszny bohater ma zamiar zastrzelić potencjalnego szantażystę, wypruć mu flaki, nakłaść do rozciętego brzucha kamulców i całość utopić w bagnie. Plan, jak plan, ale pamiętajmy, że mamy do czynienia z humanistą. Niestety, tak przyjazny dotychczas las, podczas nieobecności wesołego profesora opanowała tajemnicza banda degeneratów, udająca ekologów chroniących jakieś żaby, a tak naprawdę pożerająca turystów, myśliwych i grzybiarzy, co się często zdarza na terenach zaniedbanych infrastrukturalnie. Gdy kolejno giną wszyscy znajomi naszego historyka, a on sam natyka się na wanienkę z zabejcowanym udem doktora habilitowanego, nabiera podejrzeń, że i jemu może się przydarzyć jakieś nieszczęście. Na dodatek w kryjówce zdegenerowanych zbrodniarzy znajduje numer Gazety Polskiej. Ostrzeliwując się, ucieka przez bagna i w ostatniej chwili zostaje uratowany przez miejscowych chłopów, którzy widzą w nim, z dawna oczekiwanego przywódcę swojego zapuszczonego sioła. Nasz bohater wreszcie godzi się z samym sobą, zapuszcza wąsy, poklepuje po pupach dorodne wieśniaczki i tryska energią. W ostatniej scenie widzimy go, jak wspina się na stóg siana, w pogoni za czyniącą szkody kaczką, co daje możliwość nakręcenia kolejnej części tego nietuzinkowego horroru.

Andrzej Duda – Scenarzysta przenosi nas w czasy, gdy mężczyźni chodzili w cylindrach, a paradowanie po ulicy z laską, nie oznaczało urazu, choroby, ani związku z młodszą kobietą.  Zdolny chirurg starszego pokolenia, Irlandczyk, profesor O’Kaczy od lat musi udawać wiernego poddanego królowej Wiktorii, ale jego rebeliancka dusza cały czas knuje, jak obalić znienawidzone imperium zła. Pewnego dnia kupuje od ślepego sprzedawcy bażantów książkę  „Frankenstein” - Mary Shelley. Zafascynowany dziełem, przenosi swoją praktykę do Bournemouth, miejsca wiecznego spoczynku autorki, a obecnie miasta znanego z występów w miejscowym klubie Artura Boruca. Tam, w atmosferze nadmorskiego kurortu, gdzie stosunkowo łatwo o świeże zwłoki, postanawia odtworzyć fantastyczny eksperyment doktora Frankensteina. Jego celem jest stworzenie idealnego polityka, dżentelmena, który mógłby zawładnąć wyobraźnią tłumów i obalić przestarzałą monarchię. Po pierwszej, nieudanej próbie, gdy efektem jego pracy był osobnik obdarzony zbyt nachalną inteligencją, który zupełnie nie nadawał się do celu, w jakim został stworzony – Demoniczny O’Kaczy ponawia budzącą grozę próbę.  Tym razem, wśród błyskawic, wichru i gradu wielkości przepiórczych jaj, rodzi się z dawna oczekiwany bojownik sprawy. Młody, piękny i dzięki wysokiej, acz potocznej inteligencji, silnie związany z codziennością. Plan O’Kaczego zdaje się bliski powodzenia. W ostatniej scenie widzimy  kandydata na przyszłego przywódcę przed pałacem westminsterskim.  O’Kaczy najpierw ze zdumieniem, a potem rosnącym przerażeniem zauważa, że zewsząd nadchodzą identyczni, podobni do jego „dzieła” dżentelmeni z laseczkami, w podobnych płaszczach i w cylindrach. Krzyczy rozpaczliwie, ale uspokaja się, czując na ramieniu dłoń policjanta. Kamera wykonuje najazd na tłum identycznych, idealnych polityków nowej ery i pojawiają się napisy końcowe.

Korwin Mikke – W niewielkim miasteczku, przy drodze prowadzącej do tradycyjnej, ludowej Biedronki, powstaje sklep z antykami , połączony z antykwariatem. Ludzie są zdumieni tą prywatną inwestycją, nie mniej niż powstającym naprzeciwko salonem piękności dla psów. Kiedy pojawia się właściciel, zdziwienie przechodzi w przerażenie, które budzą plotki rozsiewane przez mieszkającego w okolicy kuriera DHL, który twierdzi, że dostarczając pod adres sklepu długą ciężką paczkę, słyszał, jak ktoś w środku paczki, klnie po rosyjsku. Nowy mieszkaniec miasteczka to wysoki, posunięty w latach mężczyzna o niezbyt przyjemnym wyglądzie. Najgorsze jest to, że zamiast miłośników staroci i wyzywająco zachowujących się pań w wieku balzakowskim, gromadzi wokół siebie młodzież. Przy pomocy skażonych cudzoziemszczyzną sztuczek i paradoksów, którymi żywo szermuje, odciąga rzeczoną młodzież od nauki, pracy w organizacjach młodzieżowych, a nawet przeciąga na swoją stronę najstarszych ministrantów. Wkrótce rozwydrzenie sięga zenitu, a do okrutnego starca przyłączają się także dorośli. W miasteczku zaczynają rodzić się dzieci o dziwnie ascetycznych rysach. Ludność miejscowa potajemnie, pod wodzą burmistrza, organizuje się, by dać odpór przybyszowi. Wspólnie zamawiają przez Allegro pochodnie, widły i sztachety z gwoździem. Gdy przesyłka wreszcie dochodzi, ruszają do walki. Przybysz otoczony w swoim sklepie z antykami jest na straconej pozycji, tym bardziej, że akurat trwają ferie zimowe i część jego zwolenników opuściła miasteczko. Na czele gotującego się do szturmu tłumu staje miejscowy poseł stronnictwa ludowego, obecnie chrześcijanin. Niestety, wszystko na nic. Sklep jest opuszczony. Nie ma w nim ani demonicznego przybysza, ani antyków. Na podłodze zdumieni ludzie znajdują tajemniczy znak napisany przeklętą czarną kredą, z którego ma wynikać, że dwa plus dwa równa się cztery. Takie przynajmniej krążą potem plotki. W ostatniej scenie kamera umocowana na dronie, krąży nad ulicami miast i miasteczek, a zza kadru pada pytanie, będące jednocześnie ostrzeżeniem –Czy w pobliżu twojej Biedronki nie pojawił się czasem, jakiś nowy, podejrzany sklep? Nikczemny sklep wprost z piekła?

Korwin po KNP, czyli...chcącemu nie dzieje się krzywda

Wczorajsze odsunięcie Korwina od władzy w KNP to, moim zdaniem,  przejaw, w najlepszym razie, skrajnej głupoty. No, chyba, że KNP nie zależy na udziale w realnej polityce, albo "zakon UPR" dzieli skórę na niedźwiedziu, jakim byłaby powyborcza koalicja z PiS. Innych wytłumaczeń, takich na przykład, jak deklaracje JKM, że wraz z innymi europosłami będzie kandydował w wyborach sejmowych, w razie zwycięstwa tracąc brukselskie frukta, także nie mogę stanowczo odrzucić.

Pisanie o obronie, przed wrogim przejęciem i  zacieśnianiu ideologicznych szeregów to okropna, polityczna bujda, ale przykład, który na swoim blogu podaje Grim Sfirkof, muszę tu dla jasności wywodu zacytować:

„Stąd inaczej teraz patrzę na opisywaną kiedyś przez Rafała Ziemkiewicza scenkę, kiedy na jakiejś koferencji z działaczami angielskich czy amerykańskich konserwatystów, bodaj Ludwik Dorn z satysfakcją obwieścił, że jego partia (PiS)  "poradziła" sobie z dopływem świeżej krwi po wyborczym sukcesie, a było mnóstwo kandydatów. Gość z Zachodu nie załapał o co chodzi, poprosił o powtórzenie tłumaczenia. U nich partie się cieszą, jak zyskują nowych członków. Niestety, u nas warunki lokalne są takie, że ci "nowi" to nie tylko ideowi zwolennicy, ale też ludzie żądni kariery za wszelką cenę, albo podstawieni kolesie ze służb”

No, właśnie!  Zachowanie działaczy PiS zarówno po sukcesie wyborczym, jak i po tragedii smoleńskiej było grą na odrzucenie chętnych do pracy w partii, i tą kluchę PiS trawi do dzisiaj, obecnie bijąc się w piersi, że to był błąd, ale klucha z gardła już nie wyskoczy.

Realnie to jest tak, że wbrew temu, co sądzą zwolennicy czystości ideologicznej, tacy jak Marusiak, wyborcy i pewnie większość z masowo wstępujących do KNP, niewiele o taką czystość dbają.

Ludzie głosują na pewne wyobrażenie, mocno uogólnioną ideę, której składnikiem jest, co się może podobać lub nie, właśnie Korwin. Jest tu wolność ( której zakres jest pojmowany indywidualnie i niekoniecznie chodzi tylko o wolność gospodarowania) radykalny sprzeciw wobec polityków establishmentu, ich medialnej otoczki. Protest przeciwko urzędniczej opresji i wiele innych, czasem sprzecznych z surowym programem partii pragnień, fobii oraz przejawów idealizmu.

Przy czym, ludzie popierający KNP doskonale rozumieją, że wejście tej partii do sejmu nie spowoduje gwałtownej zmiany w ich życiu codziennym, ale chcą mieć prawo do własnego politycznego oddechu, do sprzeciwu wobec konieczności wyboru między politycznymi obozami, z którymi nie mogą się już identyfikować, czy to na skutek rozumowo wypracowanych poglądów, czy to zwykłego obrzydzenia.

Argumenty zwolenników ruchu wykonanego przez Marusiaka, żywo przypominają argumenty padające ze strony mądrali, którzy nie tak dawno opuszczali PiS. Tam, ze względu na statut i sam ciężar partii, musieli odejść, ale idea, że PiS bez Kaczyńskiego stałby się lepszą, większą i bardziej lubianą partią, tkwią w niektórych niedoważonych głowach do dzisiaj.

Pomyślcie, jak wyglądałaby dzisiaj scena polityczna, gdyby zamiast odchodzić, pozbawili władzy w Kaczyńskiego, a ten założyłby PJN? Gdzie byłyby dzisiaj te polityczne byty, PJN z brzydkim JarKaczem, a PiS z pięknym Miśkiem Kamińskim, na czele?

Tu jest jeszcze jedna narzucająca się analogia, ponieważ, jak zrozumiałem, liderami pomysłu odsunięcia Korwina, byli euro posłowie, którzy rok temu, z całą pewnością, i bez Korwina dostaliby się na brukselskie salony, tak jak dostałby się tam, nieoceniony Migalski, bez pomocy Kaczyńskiego.

To już nie są sprawy wewnętrzne, ponieważ dotyczą sympatyków, elektoratu partii politycznej, nie zaś jej zarządu. Nie rozstrzygam, czy spersonalizowanie idei politycznej jest dobre, czy złe, ani nawet tego, czy Korwin jest dobrym liderem, czy złym. Po prostu jest i dopóki sam nie odejdzie, będzie. Takie są realia, a kto chce upiększać rzeczywistość, ten kiep.

Jedyną drogą, prowadzącą do ograniczenia korwinowej omnipotencji, była gra na poszerzenie partyjnego spektrum, o co, właśnie on sam zabiegał. Jasne, że niosło to za sobą wymierne ryzyko, ale na lęku przed podjęciem ryzyka, nie buduje się politycznego poparcia.

Nie ocenia się też, i to jest sprawa podstawowa, własnego lidera, struktury czy elektoratu, na podstawie opinii konkurentów czy wręcz politycznych wrogów.

Przecież już dla pięciolatka, powinno być jasne, że wbrew wczorajszym pojednawczym deklaracjom, Korwin wyspał się i już zbiera siły, by pomścić się na dzisiejszych tryumfatorach.

Stworzy własny komitet wyborczy w wyborach prezydenckich, na jego bazie partię pod dowolną nazwą i stanie do wyborów parlamentarnych. W pierwszej kampanii ściągnie osiemdziesiąt procent członków KNP dobierze nowych, a KNP podzieli los UPR.  

Strata! Jasne, że strata, ponieważ po raz pierwszy, to już nie jest zabawa w politykę, a marnowanie realnej szansy już na starcie roku wyborczego to przejaw (oby) szczerego idiotyzmu. Trudno, jak często powtarzacie, panowie z KNP:

Chcącemu nie dzieje się krzywda!

Gross und Bartoszewski. Puste tango

To jest tak, jakbym w 1905 roku nie miał nic innego do roboty tylko o Powstaniu Listopadowym ględzić, po 70 latach, w Roku Pańskim 1905!.

Mało tego!

Biorąc pod uwagę powszechny, słodki analfabetyzm oraz inne opóźnienia w rodzaju: …brak TVN24 i TVP Info, - Wpadamy nagle w wiek siedemnasty, gdzie chłop cham kroił na żywca szwedzkie brzuchy w poszukiwaniu połkniętych talarów. Bywa i tak!

Pan Władysław Bartoszewski pisząc, że bardziej lękał się polaków kapusiów niż niemieckich żołnierzy w osobliwie sklerotyczny sposób zda się pisać prawdę.

Skurwysynów ci u nas dostatek!

Kapowali za Niemca, kapowali za komuny a i dzisiaj ich potomkowie zawzięcie gryzą wędzidło donosu.

Nie rozumiem dlaczego dla jednych pan Bartoszewski stał się nagle wrogiem numer jeden, a dla innych głosicielem objawionej prawdy, że Polacy byli gorsi od Niemców w czasie sześcioletniej, czarnej okupacji, ze nie wspomnę kto i kogo napadł.
To tylko nerwowy dziadziuś jest!

Zresztą, podobnie haniebny tekst mogłaby wyprodukować moja śp. Babcia, którą dwa razy ocalili od śmierci niemieccy żołnierze, wchodząc w konflikt z ukraińskim i ruskim Waffen.SS.
Ale o czym w ogóle jest ta gadka?

Podobnie jest z książką osławionego Grossa i krwawym pytaniem, czy polska wieś miała udział w zagładzie Żydów?

Moja ulubiona Golina, w której jednak jestem po 25 latach gościem, przed wojną była miasteczkiem w 1/3 żydowskim. Niemcy opróżnili Golinę z Żydów. Część wywieźli do obozów, część zamordowali w okolicznych lasach.

Co mają do tego opowiastki Grossa?

Ano to, że po wypędzeniu Żydów do Goliny wjechali „gospodarze” uzbrojeni w kołki i siekiery rabując żydowskie domy, a co należy podkreślić, nasi Żydzi to raczej była biedota. Kradli wszystko, do, jak to mówią, ostatniego prześcieradła.
Oczywiście by uzyskać taką bezkarność opłacali się Niemiaszkom.

To samo zostało powtórzone gdy w 1945 roku uciekali nasi golińscy Niemcy.
Ale czy takie opowieści dotyczą wszystkich?

Broń Boże!

Pierwsi witali Niemców i pierwsi witali Kacapów!
Potem wielkie państwo – pieprzeni partyjniacy!

Ot, ludzie aktywni…

Jedna jest rzecz, która nigdy nie została podniesiona, a jeśli została to w sposób mało medialny i marudny.
Nazywa się ta rzecz : „ADMINISTRACJA’

Od kilkuset lat ludzie pozostają we władzy administracji.
Czym to skutkuje?

Wróćmy do Pana Bartoszewskiego.

W wywiadzie dla „ Die Welt” Władysław Bartoszewski napisał, że bardziej bał się sąsiadów Polaków niż Niemców. Ok., to jego opinia.

Gross w serii swoich osławionych dzieł opowiada o pomocy polskich chłopów w zagładzie Żydów.

Dobrze, niech będzie, że oszukuje na liczbach, ale przyjmijmy fakt, że wbijając w iście zwierzęcą nędzę kilkadziesiąt procent społeczeństwa sami sobie przygotowaliśmy tak marne, medialne traktowanie po 70 latach.

Wróćmy do najważniejszego, wróćmy do władzy i administracji na zajętych terenach.

Jeśli ktoś pokonuje, zajmuje inne państwo, tak jak Niemcy zajęli wespół z Sowietami Polskę, po militarnym tryumfie przejmuje automatycznie odpowiedzialność za wszystko, co dzieje się na zajętych terenach.

W opisywanym przypadku są to Niemcy.

Choćby Pan Gross zesrał się w gacie to Niemcy odpowiadają za masakrę w Jedwabem i Niemcy, nie Polacy, straszyli Bartoszewskiego egzekucją albo wywózką. do obozu.

Bał się polaków?

O, wieku idiotów!

Gwybica Umysłu. Z cyklu "Medycyna i ty"

Przyczyny:

- uporczywe kupowanie i czytanie Gazety Wyborczej, oglądanie TVN24 oraz studiowanie mądrości zapisanych na portalu Onet itp.

Objawy:

- konieczność reakcji pozytywnej bądź negatywnej wobec treści z którymi chory zapoznał się za pośrednictwem wymienionych mediów

- narastające podniecenie w czasie gdy zbliża się pora przyjęcia kolejnej dawki "Szkła kontaktowego"

- utożsamianie się z bohaterami zmagań politycznych, a w najgorszym przypadku z dziennikarzami zatrudnionymi w wymienionych mediach

- przy ostrym przebiegu choroby biegunka słowna, widzenie diabła w szeregach partii opozycyjnych, używanie w sytuacjach codziennych zwrotu "jak Michnika kocham" oraz ustawianie na monitorze komputera jako tapety zdjęcia Moniki Olejnik

Leczenie

Zaleca się długie spacery, czytanie książek a nawet pozornie pozbawione sensu leżenie nocą na trawie i kontemplowanie urody rozgwieżdżonego nieba

Dieta

Befsztyk, piwo, omlet, wino, sałatka, ryż, śpiew i wszystko to na co masz ochotę. Byle powoli. Lektura dzieła "Gargantua i Pantagruel" w tłumaczeniu "Boya" Żeleńskiego

Przeciwwskazania

Lektura tekstów zaangażowanych ideologicznie i finansowo dziennikarzy tak zwanej drugiej, jasnej strony, ponieważ bez koniecznej kwarantanny sensów politycznych, grozi to zarażeniem się Gapolozą pobudliwą.

Ciśnienie

Bardzo nisko musiałem upaść pod względem moralnym i każdym innym, ponieważ złapałem się na tym, że tak naprawdę niczego nie oczekuję od mojego państwa, od polityków nim rządzących albo do rządzenia pretendujących. Niczego nie oczekuję i dzięki temu nie bywam specjalnie rozczarowany.
Czasem coś mnie rozzłości, czasem rozśmieszy, ale, jeśli mam być szczery, specjalnie się tym nie ekscytuję, bo niby czym?

„Polityczne sprawy z pierwszych stron gazet” są tak odległe od moich codziennych problemów, że aby dodać sobie ikry muszę poszperać w tychże gazet internetowych wydaniach. Dopiero tam w zderzeniu z głupotą, fałszem i jawną chciwością rozmaitych medialnych ancymonów potrafię wykrzesać z siebie złość czy jakąś ciut wyraźniejsze emocje.

Jakaś wysoko opłacana hołota próbująca grać mi na nerwach – Tak myślę o mediach i staram się oglądać tylko mecze piłkarskie, co też w kontekście wczorajszych popisów jest osobliwa przyjemnością. O politykach nie myślę dużo lepiej. Stąd moja wstępna uwaga o moim upadku moralnym.
Coś co ma mnie oburzać, przeraźliwie nudzi. Surmy wzywające mnie do boju zbyt często zamiast pobudki jojczą zgrzytając i piszcząc.
Dlaczego, powiedzcie, ja, który nie jestem ani płatnym najmitą mediów ani tym bardziej politykiem mam trwać cale lata jak ta dupa na polu bitwy w gotowości oraz pełnym uzbrojeniu, skoro zawodowi politycy w minutę po zakończeniu kampanii jawnie pokazują gdzie mają swój elektorat?
Jako pospolitak do pospolitego ruszenia akcesu nie zgłaszam, ale też, uwaga, z byle powodu nie rzucam się na ziemię rodzącą i nie tupię nogami z byle powodu, ponieważ mam taki zwyczaj, że się nie zakochuję w facetach, nawet gdy są politykami!

Mam swoje przekonania i wiem kogo poprę w nadchodzącym starciu wyborczym ale teraz nadszedł czas odpoczynku. Niepotrzebnie wysilają się moi wrogowie nachalnie podstawiając błazna albo inną bladź do bicia, przyjaciele zachęcając do tegoż bicia..

Mogę co najwyżej popatrzeć jak się durnie szarpią za kudły, ale rąk sobie nie będę brudził. Nie potrzebuję też dalszych informacji kto jest skończonym łajdakiem a kto całkiem znośnym. Wiem to doskonale.
Przez ponad dwadzieścia lat w dusznej atmosferze salonu, w mojej przytomności toczyły się boje politycznych zawodników. Pot, brud i smród ale ubóstwo, co dziwne, tylko po stronie publiczności.

Nie podnoście mi ciśnienia, moi mili bo podnieść sobie ciśnienia nie dam. Tak jak czytam i szanuję opinię i odwagę niektórych dziennikarzy tak i szanuję niektórych polityków. Tych pierwszych za jakość pisania i odwagę, która w tym środowisku jest prawdziwą osobliwością a tych drugich za uczciwość intelektualną i miłość do Ojczyzny. Tak moi drodzy, miłość do Polski. Takim mogę dużo wybaczyć. Takich nie muszę rozliczać z każdego gestu czy słowa. To piękne, prawda, ale jest pewno „ale”
Tutaj chodzi o tło.
Na tle liliputów człowiek średniego wzrostu jawi się olbrzymem.

Nisko upadłem, ale nawet taki upadek ma swoje zalety.

Niepojęte

Nie mogę pojąć dlaczego największym zmartwieniem przeciwników PiS jest powyborcza zmiana retoryki tego ugrupowania. Zamiast siedzieć w cieniu i zacierać ręce, że ( he he ) już po pisiakach, włóczą się po rozpalonych chodnikach publicystyki i rozpaczają nad błędami Jarosława Kaczyńskiego.

A idźcie durne pały do diabła ze swoimi fałszywymi radami. Znaleźli się przyjaciele tacy i owacy.

Nakupcie klocków lego i sobie z nich zbudujcie własnego Kaczyńskiego i z klockowego brzucha sami się odzywajcie tak jak wam pasuje a w sprawach poważnych - moja rada - mordy w kubeł!

.....

Żyjemy w kraju, w którym kilkanaście osób modlących się, składających kwiaty i palących znicze pod drewnianym krzyżem średniej wielkości to zamach na uczucia innych, prowokacja, sianie nienawiści oraz zarzewie konfliktu a przemarsz wrzaskliwej hordy zboczeńców ulicami tak wrażliwego na uczucia innych miasta to wyraz wolności, ogólnej miłości oraz wezwanie do społecznej wrażliwości.

Takie wnioski wysnuwam przynajmniej z lektury naszych odcedzonych z jakiegokolwiek rozumu mediów z niewiarygodnie wręcz głupią Wyborczą na czele.

Na co odpowiem po dziecinnemu, bo chyba inaczej już się nie da:

Srutu tutu majtki z drutu!

Upał. Morderczy upał

- Jak tak sobie leżymy pod gruszą i patrzymy w górę nie widzimy nic nadzwyczajnego poza liśćmi przez które prześwituje słońce a jednak uznajemy to za formę aktywnego wypoczynku. Aktywnego w tym sensie, że musimy oganiać się od mrówek. Wystarczy jednak zamknąć oczy, lekko zacisnąć powieki by trafić do świata wirujących tarcz, płonących nici.

- A ja jak zamknę oczy to nic nie widzę. Cholerny upał! Wskoczył bym do wody ale co to za woda? Jeziorko po prostu, wszędzie się dzieci pluskają. Woda to jest ocean, a to tutaj... Poza tym jak patrzę w górę nie tylko widzę liście ale także gruszki. Niedojrzałe, ale jak się znudzę rozmową z panem to mogę je policzyć. Wtedy być może zasnę.

- Upał. Wczoraj mówili, że dzisiaj będzie 35 stopni w cieniu. Pan jest fizykiem, ma pan może przy sobie termometr?

- Nie, nie zabieram nad jeziorko termometru. Jest w samochodzie, jeśli tak pana ciekawi, proszę pójść i sprawdzić, ale samochód zostawiliśmy na słońcu to się pan nie dowie ile jest w cieniu. Gorąco i tyle. Poza tym, a właśnie sobie przypomniałem jak się pan wtedy popisał nad oceanem. Też było gorąco, tyle że powietrze, sam pan rozumie, powietrze było cudowne i ocean, nie jakieś bajorko, ale tego murzyna...

- Skąd miałem wiedzieć? Jak widzę faceta mającego dobre dwieście dziesięć centymetrów wzrostu, który na dodatek jest czarny jak smoła i żywo rozprawia o jakichś rozgrywkach sportowych, z grzeczności wtrąciłem, że ma świetne warunki fizyczne.

- Nie spodziewał się pan, że to może być szachista nie koszykarz? To są właśnie stereotypy, które pan zwalcza na papierze, a w życiu codziennym ulega im pan niezwykle łatwo.

- Stereotypy, stereotypy. Ogromny, wysportowany murzyn w koszykarskim podkoszulku, zdobny w złoty łańcuch ważący na oko kilogram, wytatuowany w jakieś czerwone spirale. Czy tak wygląda szachista?

- Sam pan widzi, że ulega pan stereotypom. Wedle pana szachista powinien być mały, zakurzony, w okularach i siedzieć gdzieś na strychu zamiast w barze tuż nad oceanem popijając jabłecznik i siłując się na rękę z marynarzami. I chociaż jestem tylko skromnym fizykiem, na podstawie tego jednego zdarzenia mogę śmiało powiedzieć, że dlatego pańskie książki, pańscy bohaterowie są martwi. Wszystko przez te stereotypy. Pan jest literatem, nie pisarzem.

- No wie pan! Po pierwsze zrobiłem z tego wydarzenia niezłe opowiadanko, po drugie sprawdziłem ranking tego giganta. Marniutko, drogi kolego, marniutko - taki z niego i szachista, a stereotypy, no cóż, publiczność lubi świat zastany, a łamanie stereotypów powinno odbywać się z odpowiednim hukiem, tak jak w moim opowiadaniu.

- Dodał pan mordobicie na koniec, choć w rzeczywistości po prostu wszyscy się upiliśmy. Zaraz pan powie, że ważne są emocje. Może, nie znam się, ale weźmy na naszym przykładzie. Jaki to rok? Zaczął się w kwietniu od czegoś w rodzaju wybuchu bomby atomowej, potem dwa miesiące niebywałych emocji, wybory w których pan głosował na tego a ja na tamtego. Nie szczędziliśmy sobie razów a teraz leżymy na kocyku pod gruszą i patrzymy na upał, oganiamy się od mrówek i rozmawiamy o stereotypach. Dobrze chociaż, że nie przeszliśmy na „ty” A może…

- Przydało by się, ale nie mamy jak wypić tego całego bruderszafta. Nie mamy wódki.

- Mam wódkę w termosie, zaraz naleję

- W taki upał pić gorącą wódkę z termosu

- Ech, humaniści. Termos izoluje od warunków zewnętrznych. Zapewniam pana, że wódka jest lodowata.
….

- Grzesiu, ehm, zaraz mi tu przyobiecasz, że więcej nie będziesz ulegał tym, ehm, stereotypom, że nigdy ale to przenigdy, że jak zobaczysz… ehm

- Przełknij ślinę i policz do dwunastu bez oddychania to ci czkawka przejdzie. Gdybyście
nie wygrali, myślałbym, że ci się wybory odbijają!

- A ty jak byłeś kaczysta tak i zostałeś, nalej no jeszcze po jednym to mi przejdzie. Upał,
cholerny upał!

- Dzień dobry, młodszy aspirant Gutek. Czy zdają sobie panowie sprawę, że spożywają alkohol w miejscu publicznym, co gorsza w pobliżu akwenu wodnego, a utonięcia najczęściej zdarzają się osobom spożywającym przed kąpielą alkohol? Mają panowie szczęście, że jestem akurat na urlopie, można się przysiąść? Dziękuję! O czym to ja mówiłem, aha, alkohol obok brawury jest najważniejszą przyczyną utonieć, poza oczywiście wchodzeniem do wody.

- Nie mamy zamiaru wchodzić do wody. Mam za to do pana pytanie, ponieważ chciałem sprawdzić kolegę, czy się poprawił. Czy uprawia pan jakiś sport?

- Tak, a skąd panu to przyszło do głowy?

- Może dlatego, ża ma pan na grzbiecie koszulkę klubu „Tęcza” Mniejsza z tym. No Grzesiu, zgaduj jaki sport uprawia pan policjant?

- Szachy?

- Nie, nie szachy, biegam na orientacje!

- I widzisz Grzesiu jak znowu popadasz w stereotypy, pan policjant w czasach rozpanoszonych giepesów, biega sobie na orientację.

- Jak my wszyscy! Mapa, mech na pniu, ehm, Słońce, Księżyc, mapa, wilcze ścieżki w lesie, stacje benzynowe, cmentarze, przemówienia, wiece wyborcze, druga mapa, trzecia mapa, dopytywanie staruszek, satelity, telefony, telewizje…Panie policjancie, co pan widzi jak zamknie pan oczy, zaciśnie powieki?

- Rzędy cyfr jak na płótnach Opałki, tyle tylko, że te cyfry są czerwone.

- Słyszałeś Grzesiu, co pan policjant powiedział? Jak na płótnach Opałki. Kolejna klęska stereotypów wokół których krążą twoje myśli, twoja literatura, twoje życie. Upał, morderczy upał!

Bojkot 2 - Wyborcza i nne gady

W poprzednim tekście uskarżałem się na swą ciężką sytuację, na to, że nijak nie mogę bojkotować Wyborczej czy innego TVN, ponieważ nie czytam i nie oglądam. W tej sytuacji wielu opuściłoby ręce i załkało uroczyście wzywając innych, czyli wrażych oglądaczy i czytelników do bojkotu.


Ja nie! Wiem, że są ludzie na świecie, którzy jak się rano nie „machną” Wyborczą nijak egzystować nie mogą, ludzie którzy nie obejrzawszy „Szkła kontaktowego” nabawiają się kłopotów – O rany! - z erekcją!

Toteż nie do nich się zwracam, nie chcąc być sprawcą czyichś nieszczęść, tylko do takich jak ja, którzy sądzą, że nie kupując i nie oglądając załatwiają sprawę. Oto skromny poradnik praktycznego bojkotu.

Bojkot pozytywny

To, że nie kupujesz Wyborczej, Polityki czy lisowatego „Wprostu„, to szpas i bujda.

Kupuj człowieku gazety, których linię popierasz. Czy to będzie „Rzepa” czy „Gazeta Polska”, czy zwykła „Polska the Times” Karnowskiego” Odżałuj dwa czy w przypadku Rzepy 3, 40 ( ukłony dla Igora Janke ) i kup.

Masz firmę? Daj im reklamę! Daj niszowemu periodykowi, daj „Arcanom” i to będzie Twój wkład i realny bojkot kłamczuchów oraz łobuzów.


A jak już kupisz taką „Rzepę” i wydasz 3, 40 ( ukłony dla Igora Janke ) nabywasz prawa by drzeć mordę, że sobie nie życzysz za ciężko zarobioną kasę czytać Kuczyńskiego czy innego Sierakowskiego. Niech sobie nawzajem wyciskają pryszcze w Wyborczej!


A jeśli w kiosku nie ma?


A jeśli w kiosku nie ma to trzeba kioskarkę ekscytować a ona chętnie będzie ekscytowała dystrybutora, ponieważ z marży żyje, a jak powiada starodawne przysłowie:


GROSZ DO GROSZA A BĘDZIE KOKOSZA!


Tak długo męczyłem zasoby dystrybutora, aż doprowadziłem do sytuacji, że idąc do firmy o 8:45 kupuję sobie spokojnie „Rzepę” Spokojnie, czyli bez 'grandy" ( uklony dla Igora Janke )

No chyba, że jakiś błąd i nie dowiozą. Wtedy jestem bez szans, bo w kilku sklepach, do których „Kolporter” dostarcza prasę „ Rzeczpospolitej” nikt nie zna.
To samo tyczy się innych gazet. No, że Wyborcza, Super ekspre i Fakt się przewala jąna regałach, zaglądając nawet do warzywniaka, to jest insza inszość.

Tyle o bojkocie pozytywnym. W kolejnej części zapoznam Was, mili Czytelnicy z moimi pomysłami na bojkotowanie skurkojadów w necie i nie tylko. Nie przypadkiem trzecia część nosi tytuł :

„ Bojkot 3 - Akcja w necie!- Bojkot bardzo negatywny!!!”

Pierwsza recenzja. Azrael chwali na twitterze

Wielu ludzi narzeka, że taki „twitter” jest głupawą maszynką dla ludzi, którzy nie potrafią sklecić kilku sensownych zdań i strzelają do siebie jakiś komunikatami zawierającymi maksimum 140 znaków.

Jasne, że bywa i tak, ale należy pamiętać, że miedzy nami są geniusze słowa.
Od dzisiaj jednym z nich jest dla mnie znakomity blogger i gwiazda salonów

- Pan Azrael.

W odpowiedzi na reklamujący moją książkę, skromny i żartobliwy wpis Eryka Mistewicza, napisał coś, za co jestem i będę mu od dzisiaj wdzięczny. A będzie to żarliwa wdzięczność!

Wdzięczność bezwarunkowa i trącąca kapitulanctwem ponieważ do dzisiaj nie doceniałem publicystycznej twórczości popularnego „Aziego” Teraz doceniam ( poza ołtarzykami )

AZI, KOCHAM CIĘ!

Ten znakomity blogger i współpracownik wielu portali internetowych, jawił mi się dotychczas jako ktoś w rodzaju mniejszego Tomasza Hajto – Tego piłkarza. Gębacz wioskowy, straszydło i nudziarz pierwszej kategorii

Od dzisiaj, jak już wspomniałem zobowiązuję się wielbić bloggera Azraela, ponieważ jak nikt dotąd w kilkudziesięciu znakach poczęstować mnie dwoma takimi komplementami, ze gdyby nie było błota, po ciemku śmigałbym po lasach i wertepach na rowerze by się wyszaleć z tej wdzięczności.

Eryk Mistewicz napisał:

"Weekend? Czas nad Amazonię:http://www.goneta.net/sklep/product_info.php?products_id=98"

Na co najwspanialszy Azrael:

"Wybierasz się gdzieś koleją? Bo to literatura kolejowa, do tego dość mało śmieszna"
Czym się zachwycam?

Po pierwsze „literatura kolejowa” abstrahując od stanu naszych kolei oznacza takie chwilowe czytadło. Coś niezobowiązującego do głębszych przemyśleń, coś co można bez żalu zostawić niczym gazetę na półeczce by zabawił się lekturą kolejny pasażer. O niczym więcej nie marzę!
(
Trochę ściemniam bo wydałem na razie tylko w wersji elektronicznej, a nikt nie zostawi od tak sobie laptopa dla przyjemności jakiegoś obcego ancymona. Rozumiem, ze wielu chętnie by pogubiło swoje lapki, ale nie sadzę by byli akurat moimi czytelnikami )

W każdym razie uważam termin „literatura kolejowa” za sporej klasy komplement w czasach gdy nawet pies jeżdżący koleją głównie uważa na portfel.
Ale nie zawracałbym wam głowy,moi potencjalni czytelnicy, gdyby Azrael poprzestał na jednym komplemencie. Drugi komplement, komplement radykalny Azrael zawarł w ocenie moich tekstów, określając je, jako teksty "mało śmieszne"

Gdzie tu komplement? - Spyta jakiś niecierpliwy dobrodziej nie znający tekstów dzielnego Azraela?

Otóż komplement polega na tym, że lider portalu sklerotyków "Opinie" popularny Azi, jeśli chodzi o humor, jest wyżęty niczym ścierka poddana przemocy piętnastotonowych walców jakiejś galaktycznej maglownicy.
Łatwo to sprawdzić czytając jego teksty.

Czy popularny „Azi” ( w książeczce dwa teksty o tym dzielnym rycerzu ) ma rację?
Przekonaj się sam .... do jasnej cholery!

PO czyli liberalizm okolicznościowy

- Życie jest nudne! – Powiedział Abażur i zaczął rzuć kolejna gumę miętową. – Żeby choć, ale… tu przerwał i pociągnął z kufla suchego soku z holenderskiej marchwi.

Siedzieliśmy w milczeniu, bo co tu dodać? Marinio westchnął a Siwy przerabiał kolejną serwetkę na kulkę.

- Może zagramy w karty? – Zaproponowałem.

Popatrzyli na mnie ze współczuciem a Siwy aż westchnął ciężko.

- Grać w dzisiejszych czasach publicznie w karty gorsząc polityków, kobiety i małe dzieci?

- Przecież siedzimy w knajpie! Poza tym…. to może w bilard?

- Sprawdzałem, nie ma kijów – Marinio znowu westchnął i zaczął jakoś tak skrzeczeć, co wedle niego było zamiennikiem śmiechu.

- Jak to nie ma, pani Kasia nie ma pod barem…?

- Władza zarekwirowała w ramach prewencji

- Jak to w ramach prewencji, przeciw czemu? – Przyznam, że zdziwiła mnie ta konfiskata – Pani Kasiu, co jest grane?

- Ano tak. Przyszli szukać kijów do bejsbola, a że nie znaleźli to zabrali bilardowe i nawet od szczotki. Nie widzisz pan jaki syf na podłodze, a jeszcze Siwy mi tu kulki rozrzuca. A propos kulek. Też zabrali. Znaczy te bile od bilardu.

- Zabrali bile?

- No zabrali. Duży kaliber – Powiedzieli i zabrali razem z Ciapuchą.

- Co pani opowiada, zabrali Ciapuchę? Przecież on jest całkiem nieszkodliwy.

- Może i nieszkodliwy bo rencista, ale jego zabrali z powodu starodawnej afery hazardowej! Strach się bać!

- Z powodu afery hazardowej? Przecież on ma 800 złotych renty i jedno piwo przez trzy dni pije z oszczędności!

- To był pierwszy zarzut bo się dobrowolnie przyznał, że żyje za 800. Uznali to za prowokacje wobec władzy a potem jak chcieli go skuć wyszło na jaw, ze nie ma lewej ręki. Oni mieli taka tabelkę i w tej tabelce pisało „jednoręki bandyta”

- To prawda – Potwierdził Siwy rzucając na podłogę kolejna, zlepiona śliną kulkę – Zarekwirowali tez gazety. Zobacz, że na stojaku zostały tylko czasopisma.

Akurat patrzyłem gdy otwarły się drzwi i do knajpy weszło dwóch obcych, w uśnieżonych płaszczach.

- Niech będzie pochwalony liberalizm okolicznościowy!

- I Platforma Obywatelska! – Bez specjalnego entuzjazmu odpowiedziała Kasia

- A czemu telewizor zgaszony? – Zainteresował się niższy wieszając otrzepany ze śniegu płaszcz.

- Bo TVN24 śnieży

- O! – wyższy uśmiechnął się i cos zapisał w elektronicznym kajeciku. – A koledzy co, po pracy czy przed? – zwrócił się do nas i pociągając nosem zbliżył się do stolika.

- Po! – Marinio wzruszył ramionami – Co to w sumie was obchodzi? Siedzimy, pijemy sok marchwiowy, żujemy miętowe gumy…

- Chciałbym wierzyć i tylko dlatego, że dzisiaj sobota nie wprowadzę do lokalu psa tropiącego tytoń, alkohol i internet!

- Panie władzo! – Nie wytrzymał Siwy – Kiedy te okolicznościowe prohibicje zostaną zniesione bo takie życie jest cholernie nudne!

Ten cały siwy to naprawdę nie potrafi utrzymać pyska na wodzy.

Liebelicjanci skoczyli do nas jak te żbiki.- Dowody osobiste! Pesele 12! Odciski palców! Nazwiska! Adresy!

Ten wyższy zaczął mnie szarpać za powiekę pragnąc odczytać kod z siatkówki mojego oka.
Abażur chwycił go za nadgarstek i tym swoim syczącym głosem zapytał skromnie:

- Prać?

- Prać! – Odpowiedziałem i odepchnąłem agenta, aż się potoczył kłębkiem pod ścianę.



– Gwiazdy ostro świecą!

- Piękna noc! – Marinio podał mi manierkę z siwuchą. Zapaliliśmy skręty, a Siwy bawił się
rzucając w zaspy kulki zrobione z bardzo urzędowych papierów.

- Co krok to w mrok …Dodałem od siebie i rozeszliśmy się do domów.

rzeka styczniowa - tekst tropikalny

Siadam na różowym murku. Wkładam sandały, które brodząc w piasku niosłem w dłoni. Na zbrązowiały grzbiet koszulkę w palemki z dumnym, choć dziwnym napisem „ Nie siadam!”
O, tropikalna zadymko! O, wietrze ciepły jak sen pod pierzyną!
Dość taplania się w oceanie, dość zadbanych pośladków dziewcząt odzianych we wstążki, dość bladych, skandynawskich torsów, dość muzyki, palm i smakowitych dań wprost z koszyka.

Czas zwiedzić świat prawdziwy. Idę. Księżyc południa jest mężny. Gasi blade głowy elektrycznych lamp.

Oto księgarnia. Wchodzę. W kantorku sprzedawcy stos ludzkich kości. Puste oczodoły czaszki leżącej na blacie stolika patrzą na mnie wyzywająco. Mrówki. Wszędzie czerwone mrówki!

Odwracam wzrok, bo widok nie jest zbyt przyjemny. Przeglądam książki, ukradkiem spoglądając na czaszkę sprzedawcy. Niestety. Książki są w tutejszym języku. Aby nie wyjść na gbura wybieram w końcu przewodnik po mieście z roku 1937. Cena 40 centów.
Kładę dolara na ladzie i chcąc być w porządku, pytam czaszki:

- Dolar wystarczy?

Zza zasłony, na której jakiś dobrodziej namalował lwa wychyla się niespodziewanie nieprzyjemna głowa w krymce.

- Idźże stąd człowieku! To jest plan filmowy, tu niczego nie wolno ruszać!

- O rodak! – Cieszę się naiwnie

- Żaden tam rodak. Jestem scenografem w Hollywoodzie.

No dobra. Scenograf nie scenograf, ale żeby tak zaraz po chamsku do Polaka z pyskiem?

Idę dalej. Zmierzch nie przynosi ukojenia. Koszulka się lepi. Pić się chce.
Na ulicy hałas. Oto dwie ekipy telewizyjne zajęte udzielaniem sobie wzajemnie wywiadów. Nic osobliwego. Zupełnie jak u nas.

Mijam ich, ale jeden taki gruby łapie mnie za rękaw i ciągnie przed kamerę. Zdyszana blondynka z mikrofonem ( zupełnie jak u nas) zasypuje mnie gradem pytań. Jakiś dobrodziej zdobny w sumiaste wąsy całkiem niepotrzebnie tłumaczy pytania na niemiecki. Z tego chaosu rozumiem tylko słowo „mortadela”

- Mortadela, si, si! – Mówię i wszyscy obecni wpadają w coś w rodzaju ekstazy. Czterech parobków wnosi na plan ogromną mortadelę. Uciekam czym prędzej, sprytnie myląc pogoń.

Ulica, na której się teraz znalazłem jest ciemna, nieprzyjemna i biegnie pod górę. Są tu nawet puste na szczęście rynsztoki. Wszystkie okna na parterach domów zamknięte drewnianymi okiennicami. Znaczy się, wesoło nie jest!
Na spękanych, brudnych ścianach domów białe płachty plakatów.
Las wyboras! Las samorządowas 2010 – Czytam na tych z zieloną palemką w rogu..
Las wyboras! Las prezydentas! – Na innych z ptakiem.
Zupełnie jak u nas!

Wyżej o cztery bramy zaczyna się bulwar. Oddycham głęboko widząc policjantów. Ale za chwilę mój entuzjazm gaśnie, bo widzę, że policjanci aresztują się wzajemnie. Jeden drugiego aresztuje, zakuwa w kajdany i prowadzi do suk rozstawionych tu i ówdzie. Wszyscy mają nakazy. Suki nie ruszają z miejsca, ponieważ ich kierowcy też zostali aresztowani i skromnie siedzą przykuci do kierownic.
Zupełnie jak u nas!

Idę dalej i trafiam na uliczkę, jak początkowo sądzę, ladacznic i ladaczników. Tu dopiero orgia przekwitłych wdzięków. Wąsaty a w kusej sukience. Baba z pupą jak szafa gdańska. Karły. Siostry syjamskie. Niby dziewczyny a niby faceci. Niby faceci a jakby dziewki dworskie. Młodości brak.
Młodzieniaszkowatość pokazuje niezgrabne nogi, a pokazując nogi maże się w pudrach, zmieszaniach, zmarszczkach.
Obleśny, ale naprawdę obleśny staruch zabawia się z porcelanową lalą. Wytrzeszczony onanista szczeka prowadzony na smyczy przez faceta w ciemnych okularach. Nawet nie pytajcie, skąd wiem, że onanista?

Jakim cudem takie obrzydliwe kreatury zarabiają na życie wystawiając swe wątpliwe wdzięki na seksualnej giełdzie, w mieście gdzie aż roi się od zgrabnych ciał płci wszelkich?
Przemykam między szpalerami pokrak nie reagując na zaczepki w obcym języku i gwizdy w języku międzynarodowym.

Coś mi nie pasuje! Przełamując wrodzony wstyd i naturalne obrzydzenie zbliżam się do lewego krawężnika. Tłusta kokota, która niewątpliwie nabyła zamiłowania do kurestwa w starodawnych latach pięćdziesiątych zaczyna do mnie coś mówić po obcemu.
Teraz dopiero widzę, że za jej plecami na murze wiszą plakaty; La socjalizmo, La lewizno….

Przebiegam ulice by sprawdzić gwałtownie zrodzone podejrzenie. Tam wąsacz w damskiej bieliźnie próbuje wcisnąć mi jakieś ulotki – La liberalismo! – Krzyczą błękitne plakaty.
Dalej La konserwatismo! La agralizmo!
Do trzech ponurych typków przebranych za zakonnice nawet nie podchodzę!

Uciekam. Biegnę. Wspinam się po kocich łbach tej ponurej ulicy żegnany szyderczym śmiechem cudacznych, śmiesznych i przerażających postaci.

Teraz rozumiem swoją omyłkę. Zamiast na ulice rozpusty trafiłem na początek kampanii wyborczej. Oparty czołem o mur obojętnego, obcego zaułku odpoczywam, oddychając ciężko.

- Zupełnie jak u nas! Zupełnie jak u nas!

Ścieżką, koło ruin kolonialnego fortu zbiegłem w dół, z powrotem na plażę. Nad ocean. Bezwzględna lampa księżyca. Jeszcze ciepły piasek i w mroku głosy ludzi. Usiadłem na różowym murku.
Jestem tylko turystą – Pomyślałem zdejmując sandały.

Po prostu bujaj! Pospolityka do kwadratu. Gdzie jest Eryk Mistewicz?

Wielu szlachetnych publicystów zastanawia się, dlaczego PO ciągle górą a PiS ciągle dołem? Padają różne odpowiedzi, że ci sympatyczni a ci nie, że ci grają w gałę, a ci nie, że ci są młodzi oraz wykształceni i pochodzą, a ci nie.
Głupoty oraz staromodne widzenie świata!

PO ma przewagę, dlatego, że nikt nie wierzy jej liderom.
Politycy PO to znani, bujacze. Ta partia narodziła się z kłamstwa, że nie jest partią polityczną i w tym kłamstwie trwa. I dobrze!

Przeciwnicy Platformy zachłystują się już to niespełnionymi obietnicami wyborczymi, już to chybotliwą polityką informacyjna, sądząc naiwnie, że w ten sposób wbijają gwoździe w leberalną trumnę. Nic głupszego!

Bujanie, chybotliwość poglądów, zaprzeczanie własnej niby to ideologii to teraz droga do sukcesu. Przykład z dzisiaj? Proszę bardzo!
Magazyn „Obywatel” w osobie Remigiusza Okraskicieszy się z postępów PO w ramach rozgramiania OFE! Razem z nim cieszy się wielu ludzi, którym cierniem w gardle stanął ten mało leberalny pomysł.

Już w pierwszym komentarzu Chevalier informuje, że rząd już się wycofał z tej inicjatywy!

Czyli każdy ma powód do radości! ( poza Okraską i Chwevalierem - he he )

To samo z wycofaniem wojsk z Afganistanu.

Wycofujemy!
Zostajemy do 22:35!
Musimy zostać do 2013roku!
Zostajemy z dumą i honorem do końca świata!

Będę prezydentem! - Ogłasza nasz Tusiu
To nuda – Nie chce! - Dodaje po godzinie
Nie chcę ale muszem – Mówi wieczorem po Wieczorynce!

W sejmie partyjna hucpa na zasadzie, ze jak będziemy chcieli to przegłosujemy, że dwa razy dwa to pięć! I co? I nico!
Nikt nie reaguje, bo wszyscy wiedzą, że to bujacze, a kto by się przejmował bujaczami, skoro jakoś tam żyjemy?

Deficyt budżetowy? – A kto by to poważnie traktował!
Armia?
Prawo?
Wolność?
PO sprowadziło wszystkie te pojęcia do szczerej piaskownicy i dlatego każdy wymierzony w nią cios trafia w pustkę!

PiS wcale nie jest dużo lepszy w skutecznym kreowaniu rozwiązań, ale był niestety dla siebie, bardziej przekonujący. Ten nieszczęsny, wybałuszony Ziobro na konferencjach prasowych! Te zapewnienia o Polsce tak solidarnej jak powinien być kraj rządzony wedle zasad obywatelskich. Niemalże Republika!

Teraz ze zrozumieniem przeczytajcie.

PiS atakował wielki biznes szukając wsparcia w małym und rodzinnym biznesiku.
PiS atakował prokuraturę, sądy und palestrę za sprzyjanie temu gigantycznemu biznesowi, jednocześnie wysyłając na pole bitwy prokuraturę, sądy, policje skarbową itp. do walki z biznesowymi „przekrętami”
Z braku możliwości dobrania się do wielkich tyłków, gnili małych, jak to mieli od lat w zwyczaju.

To już jest wyborcza szkoda spora, ponieważ jest w takie „hazardy” zaangażowanych w Polsce kilka milionów osób, licząc z rodzinami, przyjaciółmi itp… Nie! PiS nie ogłosił ich potencjalnymi przestępcami, ale dał do zrozumienia… a ludzie uwierzyli o się poczuli…że niby „czarny chleb i czarna kawa”

Wystraszyli publikę, bo publika im uwierzyła, że będą konsekwentni. Właściciel warzywniaka nagle poczuł się jak na strzelnicy razem z Kulczykiem czy innym Krauze, a jako bystrzak uznał, że Kulczykowi czy temu drugiemu to mogą skoczyć, za to jemu, który od rolnika (chłopa kupił tonę pyrek po 30 groszy bez rachunku, a sprzedał po 70 .

O!!! Jego mogą zapieprzyć! Jak tylko usiądą na nim namaszczone przez PiS urzędy to z niego i jego warzywniaka zostanie plama!

Gdyby PO ogłosiło dzisiaj rano polowanie z nagonką na właściecieli warzywniaków, ci tylko by wzruszyli ramionami, wiedząc, że wieczorem się PO wycofa.
I dalejże głosować na takich!

Drugi błąd PiS to wykluczanie takich drobnych przedsiębiorców z debaty publicznej.
Czasem miałem wrażenie, że Polska to urzędnicy, aparat przemocy, wojsko, służba zdrowia, nauczyciele, działacze związkowi i inna hołota, czyli wszyscy żyjący z podatków płaconych przez bandytów, złodziei itp. kanalie.
Gdyby takie rzeczy PO ludzie mieliby to w nosie, bo wiadomo, że PO to znani bujacze i dalejże popierać!

Ale PIS?
PiS- owi ludzie uwierzyli!

Co z tego, że jakiś ancymon dowiedzie, że za PiS było mniej podsłuchów w sprawach gospodarczych niż obecnie. W obecnie zakładane podsłuchy nikt nie wierzy! Nawet jak są, wiadomo, że jednym uchem wleci a drugim wyleci.

Zasadniczo jest tak, że ludzie chcą żyć spokojnie.
Pracować, zarabiać, tworzyć jakieś swoje małe ojczyzny, ale jednocześnie chcą mieć za swoje podatki silną władzę

– Zbrojne ramie własnych sumień, które za dobre wynagradza a za złe karze.

PiS przegrywa bo nie zorientował się, albo zorientowany, nie wysłał do ludu czytelnego sygnału, że to wszystko „pic na wodę i fotomontaż postpolityczny”

PO bystrzejsze! Buja ile może i wygrywa.!

W dzisiejszej postpolityce, postpolityce o jakiej nie śniło się nawet Erykowi Mistewiczowi, nie ten jest zbrodniarzem, który zabił, a ten, który w świetle kamer powiedział :

- Ja cię zajebie!

Bujacze górą!
Wszystko by było fajnie, gdyby nie alarm w księgowości!

Ogniem i tym co podejdzie!

Orkowski na stołku się bujał łykając, a co miodu łyknął to się mocniej bujnął.

- Panie Orkowski – mówię – nie bujaj się wasze, bo morskiej choroby dostanę od tego waszmościnego bujania, a to, tfu, obrzydliwa i heretycka jest przypadłość.

- Inom się nie spodziewał, że na takim zadupiu, mają miód niczym jakiś dziwny i okrutny Samson, eeip… okrutny!

- To sieć jest międzynarodowa, drogi Orkosiu – „Dzikie Pola” się zwie, a kapitał w niej mocno jest międzynarodowy!

- W rzyci mam kapitał – Odpowiada bujający się Orkosiu i tajemniczo dodaje: – Jeszcze się ten ich Marks nie narodził!

O czym mówi, nie wiem, ale węgrzyn niczym miód – To i w czubie musi być u dzielnego Orkosia dobrze!

W tym momencie obudził się Nicpoń i jak to on zaraz szabli szuka i przekrwionymi gały wszędzie wywraca.

- Cichaj! – Mówię. Oręż waściny u karczmarza Żydowiny schowan dla spokojności.

- Mam tu osobliwą książeczkę – mówi uspokojony Nicpoń – Pod nos mi podtykając nie żadną tam książeczkę, ale tomiszcze szczere in oktawo.

- A o czym, one dzieło? – Pytam udając ciekawość.

Nie doczekałem odpowiedzi, bo nagle tumult powstał i rumor, z tego, że wszyscy przytomni wstawali ławy precz odsuwając i niczym gąsiory szyje wyciągali.
Albowiem przy vipowskim stoliku rozruch powstał.

-, O co tam chodzi – Pytam jednego takiego hołysza w niegdysiejszych barwach książęcych.

- Wszyscy – Odpowiada – wąsem na mnie ruszając – rozprawiają tu od trzynastu pacierzy o ucieczce Chmiela, a tamten młody z brodą, niejaki Skrzetuski co do Krymu posłował, Chmiela z arkana bez żadnej potrzeby uwolnił...

-, Co jest? Jakiego Chmiela? – Dopytuję, bo odkąd wdałem się z Orkosiem i onym przykrym Nicponiem, o polityce żadnego pojęcia nie mam. Ot napić się do syta, babę chędogą za cyc ucapić, siabli zardzewieć nie dać… Tyle naszego!

- No, tego buntownika Chmielnickiego! Patrz waść na Czaplińskiego, jak na pysku sczerwieniał! Istny burak!

- A co to za gruby ślachcic brodaty jako cap, z bielmem na ślepiu?

- Niejaki Zagłoba. Mówią, że przechrzta albo i gbur szczery, ale pyskacz wielki. Sejmowa gęba!. Patrz Pan, co się dzieje!

Patrzę i widzę najnormalniejszą w Polszce awanturę, zupełnie taką samą, jakie bywają „Pod kalichem” czy w naszym „Zerwikapturze” Widzę między onymi awanturnikami starego Zaćwilichowskiego z Unii Wolności. Co ten tam robi, pojęcia nie mam?

Czubi się Czapliński z tym całym Skrzetuskim.

Pierdolnął w stół pięścią Czapliński – Podskoczyły szklanice.

W nagle zapadłej ciszy, ciszy takiej ze słychać sto pieprzonych much uwijających się w izbie, Skrzetuski odzywa się głosem grobowym:

- Nie wylewaj waćpan wina!

Za chwilę to samo!

- Zanim dojdą do pointy, będziemy brodzić jak te czaple w winie. Na szczęście mam gumiaki!

Ale gdzież tam! Już ten cały Skrzetuski ( popularny „Skrzat” ) podnosi się całą swą potężną postacią i chwyta staruszka Zaćwilichowskiego za kurtkę und galoty. Dalejże nieść. Dalejże drzwi onym otwierać i w gnojowisko dziadka – ptaszka smyrga jak z kołczana strzałę! Wraca i do Czaplińskiego:

- Przeproś, bo inaczej, też tak wylecisz.!

Nie przeprosił. Wyleciał!

Zagłoba się śmieje. Przez hulające na wietrze drzwi widać jak Czapliński z Zaćwilichowskim umawiają się w sprawie adwokata.

Przy vipowskim stoliku śmiech, że niby „górą nasi”

Wstałem i mówię:

- Weź mnie Pan , panie Skrzetuski wyrzuć za niemi, albo, co?

Nicpoń mnie odpycha i się pcha – wieśniak – Mnie wyrzuć Acan!

- Ja! Mnie! – dodaje opity do imentu dzielny Orkosiu!

- „Ja” – To w husarii dupa! – Zauważa nie bez racji Nicpoń i pada nagle na podłogę niby gromem, a tak naprawdę gorzałką rażony.

Zostałem nagle, jakby nie patrzeć – sam.

- Ledwie waćpana ujrzałem, od razu pokochałem! Choć do naszego VIPowakiego, znanego z historii literatury stolika. Wina Żydzie!!! – drze mordę Zagłoba!

Cóż robić? Siadam. Był tam jeszcze taki umięśniony grubas. Przedstawili go jako Minimusa Podbipięte.
Litwin, ale fajny facet.

- Mówił mi ociec, że z moja posturą…Rozumiesz wasze – albo się będą mnie bali, albo ze mnie śmiali.

Piliśmy tydzień!

A mówią, że Czechryń to dziura i go do autostrady
Kulczyka porównują.

Obudziłem się widzę. Kura się przechadza. W zasięgu ręki nicponiowi księga. Łeb żarzy. Język w gębie niby sowa w dziupli. Ktoś jęczy. Inny za oknem wyje. Księga.

Pierwsza strona – bezsensowny obrazek.
Druga – tekst – Czytam!

„ 2010 był to dziwny rok….

W środowisku naturalnym

Wygrzebał się spod pierzyny. Przetarł oczy, przygładził włosy i usiadł na łóżku ziewając rozdzierająco. Bosą stopą dotknął desek podłogi. Jakie zimne! Spojrzał przez okno. Jak szaro!
Popatrzył na śpiącą żonę. Jaka, prawda, żona! Śpi sobie a on musi wstać.
Nie, nie od razu do roboty. Szczać mu się po prostu niemożebnie zachciało. Namacał pod łóżkiem kapcie, poprawił kalesony, okrył się kufajką i podreptał do kuchni.
Otworzył zamknięte na haczyk drzwi do korytarzyka. W ciemności zahaczył o wiadro i o mało nie rozlał jego zawartości. Zaklął i pociągając za sznurek zapalił żarówkę i zdjąwszy pokrywę z wiadra wreszcie opróżnił pęcherz.
Poczuł ulgę, ale zaraz się wkurzył. Wiadro było pełne. Chcąc nie chcąc zaportkował się w stare podarte sztruksy, obuł popularne gumiaki i niezgrabnie niosąc przed sobą wiadro wyszedł na podwórko. Cuchnącą zawartość wylał na gnojowisko.

- Idź gówno do gówna! – wymruczał znacząco. Odstawił wiadro na miejsce i ponownie wyszedł na podwórko by sobie zajarać. Na dworze nie było tak zimno. Było nieźle. Po zapuszczonym, zdziczałym sadzie snuła się mgła. Popatrzył po swoich włościach i nim zapalił smarknął z palca celując w biegającą bez żadnego widocznego celu kurę.
Nadleciał Burek i zaczął go obszczekiwać.

-Mój własny pies mnie obszczekuje? – Zdenerwował się nieco i chciał Burka kopnąć, ale przypomniał sobie, że jest w gumiakach i stoi w beznadziejnej błotnistej brei.

– Niech sobie kundel szczeka! – No tak – pomyślał. Gospodarka jakby bardzo zapuszczona. Płoty pochyłe, ogródek warzywny jak dżungla, sad zdziczały, zboże zmarniało. Stodoła. Cóż to za stodoła? Niby duża a pusta. Jeszcze się wierzeje zerwały i na jednym zawiasie wiszą.
Dobrze, że pusta, bo inaczej złodzieje by nas rozkradli. Krowy pewno głodne – przypomniał sobie, ale że nie muczą jeszcze, to nie ma pośpiechu. Jak zamuczą damy im wody albo, czego?

Zapalił drugiego skręta. Z plastykowej beczki nabrał wiadro wody i nalał do koryta. Zleciały się dwie kaczki i cztery kury. W chlewiku odezwał się prosiak.

- Mój pocieszyciel jedyny! – Pomyślał czule. Świniak obudził krowy i powiedziały „muuu”
Jakie to nie nażarte wszystko! – Pomyślał tym razem ze złością. Tylko im dawaj i dawaj a skąd brać?

Na podwórku rozległy się błękitno – złociste dźwięki „Ody do R.”. Wygmerał z kieszeni kufajki komórkę i przez chwilę słuchał.

- I za co ja wam skurwysyny płacę! Dopiero wstałem.

Ze złością zamknął klapkę telefonu i jednak spróbował kopnąć Burka. Gumiak oczywiście spadł mu z nogi i pięknym łukiem poszybował w kierunku studni. Do kamiennego progu musiał skakać na lewej nodze.

W sieni zrzucił gumiaka i wrzasnął:

- Wstawać nieroby, sukinkoty, mamy kryzys rządowy!

Rumor na strychu! Rumor w piwnicy! Agenci ochrony wskakują w wyjściowe kufajki. Sekretary i sekretarki potykają się o wiadra, kociołki, koszyki. Nadbiegają zewsząd z dzbankami kawy zbożowej, precelkami i listkami sałaty. Jak czupiradła. W halkach, woalkach, szalikach, nocnikach – Dosłownie Sodoma i Gomora. Już z pieca chlebowego wyłazi jakaś postać spocona.
A żona? Śpi biedactwo!
Akcja.
Rolety trzaskają, skarpety się gubią. Burek szczeka! Krowa muczy! Świniak nadaje morsem do Berlina a w studni topielica śpiewa arię z Rigoletto. Nie pomogła strychnina ani bomba atomowa. I to ma być zgoda narodowa?
Sześciu zastępców już w akcji. Plakietki. Serwetki. Dusery i bajery. Do przybytku z serduszkiem kolejka. Piękność posągowa zamiast się ubierać, nagle się rozbiera. Jasna cholera! Gdzie viagra?
I kto tu wpuścił Burka?
Zamęt jednym słowem a za kwadrans ma być wszystko gotowe!
Przy ściemniałym lusterku brzytwy śmigają jak miecze pod Grunwaldem.

- Gdzie mój nos? – Wrzeszczy zastępca zastępcy. Nos się przykleił do ściany pomalowanej wałkiem w dość obrzydłe różyczki. Wynajętemu filozofowi z powodu tych różyczek przypomniał się „Obywatel Kane” i teraz bidula płacze, czołem oparty o zaparowaną szybę.
Wreszcie drób aresztowany, świniak ostrzeżony ponownie, krowy zastraszone milczą.
W tym momencie oczywiście budzi się żona. Piekło!

Paluchy jeszcze senne stukają w klawiatury liczne. Sieć trzeszczy. Żarówki mrugają. Jakby tego było mało, zaczyna padać deszcz.

Ktoś się spyta, że niby, gdzie pointa?
Ten tekst jest pointą właśnie. Bo niby, dlaczego mamy tych naszych polityków oglądać zawsze w salach gdzie lśni podłoga, gdzie marmury, fraki i z kawioru konfitury?
Czyż swoimi działaniami nie udowadniają, że w ten sposób robimy im krzywdę, wyrywając ich z naturalnego środowiska? Mało to było na świecie krzyku o różne dzikie plemiona siłą odziewane w majtki i koszulki? Mało?

Popatrzcie na Burka! Niby pies, a ile ma roboty!
Szczeka na wszystkich, choć wszyscy wysyłają go do budy!
A budy już prawie nie ma! Ot jakieś deseczki zbite wedle wskazań pijanego abstrakcjonisty.
I to jest pointa.

Szanowni kibice!

Okazało się, że nie wolno na stadionach propagować haseł patriotycznych.
Haseł upamiętniających tych, którzy polegli w obronie Ojczyzny.
Haseł piętnujących zbrodnie wrogich armii.
Ba, banda troglodytów z PZPN i Ekstraklasy s.a zakazuje propagowania podczas meczów piłkarskich haseł antykomunistycznych.
Legioniści z OFMC są ścigani przez psy gończe komuszej agentury. Ludzie, patrioci czczący bohaterów Powstania Warszawskiego nie tylko czczym gadaniem ale przede wszystkim działalnością społeczną są wyganiani ze stadionu ze względu na hasło:
LEPIEJ BYĆ MARTWY NIŻ CZERWONY!
A to nie jest prawda? I niech nikt tu nie mydli oczu socjalizmem. Czerwony w Polsce to zdrajca i sowiecki pachołek.
Uderzyli w stół a odezwały się nożyce?
Do tego doszliśmy?

To jest obrzydliwe, a najgorsze w tym jest to, że jesteście (jesteśmy), drodzy kibice, całkowicie bezradni. Robiąc oprawy i wywieszając patriotycznie zabarwione transparenty działacie w pewnym sensie przeciwko własnemu klubowi. Rzecz w tym, że macie poczuć się winni. Winni własnego patriotyzmu. Winni umiłowania bohaterstwa naszych przodków. Naszej, bo nie ich, historii.

Nie będę się tu rozwodził nad tym, że banda skorumpowanych do imentu esbeków nagle bierze się za stawianie barier moralnych czy ideologicznych. Ten cały PZPN to chore bydlątko bez żadnej świadomości. Zebrała się grupa potworków postkomunistycznych i uradziła, że nie wolno poprzez wywieszane transparenty czcić na przykład „Powstańców Warszawskich” bo to jest wedle jakiegoś skurwysyna polityka. Wedle tego samego, albo podobnemu mu skurwysyna polityką jest przypominanie o sowieckiej agresji 17 września.

Gdzie my żyjemy? Nasi, umykający od odpowiedzialności łże politycy robią z Polski ojropejskie województwo. I nikt się nie buntuje, za szable nie chwyta, w las nie idzie… W to im graj!

Rzecz w tym by spacyfikować te resztki, a teraz wy akurat jesteście „tymi resztkami”
Dlatego też, nie bacząc na wzajemną, starannie przez lata wypracowaną wrogość pomiędzy kibicami, trzeba się wreszcie dogadać. Nie wolno dopuścić by jacyś popieprzeni łysole w garniturkach dyrygowali skalą i treścią waszego dopingu.
Oni znają i przebiegle stosują zasadę “DZIEL I RZĄDŹ” Nie dajmy się dzielić dla dobra i spokoju ich rządów.
No chyba, że komuś jest po drodze z PZPN, w co nie wierzę!

Czy nadal żyjemy w Polsce? W suwerennym państwie?

Jest pomysł by zbojkotować mecz ze Słowacją.
Dobry pomysł. Niech sobie vipki kibicują. Przy okazji zgłaszam jeszcze jeden, mój autorski pomysł.

Za niespełna 10 miesięcy będziemy obchodzili 600 lecie bitwy pod Grunwaldem.

Spotkajmy się tam wszyscy.
Od Szczecina do Mielca. Od Jeleniej Góry po Białystok.
Kibice z Warszawy, Poznania, Krakowa, Gdańska i z setek innych miast i wsi.
Stańmy raz, otwarcie, jak w tamtych czasach, pod chorągwiami klubów.
Razem pokażmy dupkom i zdrajcom, gdzie jest Polaka!
Tu nic nie trzeba udawać.
Nie trzeba przebierać się w rycerskie blachy.
Zawsze walczą serca. Gdzie lew a gdzie zając.
Wiadomo.

Niech tam, na polach Grunwaldu, ustawią przeciwko nam zaciężne oddziały firm ochroniarskich.
Nie wolno okazywać politycznego gniewu na stadionie?
Pod Grunwaldem też nie wolno?
Czy nie jesteśmy obywatelami Polski?
Czy trzeba być sejmowym fajansiarzem z teczuszką i sekretarką by mieć prawo publicznej wypowiedzi?

Konstytucja gwarantuje nam wolność słowa!
Jesteśmy wolnymi ludźmi! Polakami!

Tylko dwa słowa. Tylko dwa pieprzone słowa, ale za to jak brzmią!
WOLNA RZECZPOSPOLITA!
POLSKA!
…. i jak zawsze nasza, do bólu nasza!

A ja palę siatkę, palę siatkę za siatką...

Nie chcę wiele.
Premier nie musi mnie przepraszać za to, że wsparty na ramionach Drzewieckiego i Schetyny buszuje po Polsce jako sportowiec mimo woli. Wiem, że to jest taka marna robota jak każda inna u nas. Albo, że jakaś Szczypińska z różą w pysku, albo jej gach w pysku z różą za kilkadziesiąt naszych tysięcy się migdalą? Hmm… Ponoć gach to księżulek katolicki. Taki Tusk czy inny Szczypińska niech sobie idą rządzić jakimś innym państwem. Na przykład Katarem.
Wielbłądy.
Piasek.
Schetyna na osiołku i nagły grad na Sacharze. A Szczypińska z Rokitą w jednej burce.
Kuszące klimaty.

Jako demokrata prawie wszystko rozumiem.
Prawie rozumiem, że czci się Mazowieckiego czy innego Balcerowicza. Ten drugi jest fajny. Wygląda jak szczurzy bobek i ma akurat odpowiednie do swojego wyglądu poglądy i umiejętności. Ponoć biegał kiedyś na 400 metrów. Mamy kurewskie szczęście, że nie na 100. Tadeusz Mazowiecki na szczęście nie jest już premierem a i sprinterem też z reguły bywał marnym. ( Się nie koksował)

Nie chcę wiele.
Jestem kibicem i chcę być traktowany jak kibic. Wiem, że kibic to nic dobrego, ale jeśli już zostałem tym kibicem – trudno. Kibic ma to do siebie, że ogląda mecze, że interesuje się sportem.

Oczywiste jest, że jako kibic oglądam wszystkie, nawet rzadkie, sukcesy naszego sportu. Na przykład siatkówkę! Oglądam siatę od zawsze.

Do 5:45 rano oglądałem jako 13 latek mecz na IO w Montrealu z Rusami o złoto. Piszę o tym po to, żeby uzmysłowić ludziom, że kibicuje NASZYM jak diabeł. A zespołowym szczególnie. W ręczną, nogę, siatę a nawet we dwa hokeje.

Przeżywałem te wszystkie wzloty i upadki, o których możecie sobie poczytać studiując statystyki. To ja, nie wy, radowałem się, gdy uczknęliśmy Brazylii secika, albo Kacapom dwa.

Czytałem kilka dni temu, po porażce piłkarzy ze Słowenią, że przegrała jakaś tam Polska „B”, bo Polska „A”, Polska Akademicka święci tryumfy w przebijaniu piłki nad siatką. Polska „A” wygrała! Nie dość, ze wygrała to jeszcze olała Polskę „B” – czyli na przykład mnie. Starego kibica siatki olała. He he he…

Nie jestem jakimś szczególnym fanem Lecha Kaczyńskiego, ale jestem fanem Polski z jej ustrojem i jej zwyczajami. Gdyby zwyczajowo, sportowców honorował orderami premier…albo „Stróż w Boże Ciało” trudno się mówi i dobrze, ze Prezydent ma klasę i Tusiowi umożliwił wręczanie, a ta bida nie umiała nawet ego. Bywa i tak.

Krótko .
To co zrobili wczoraj siatkarze jest obrzydliwą prowokacją. Umyślnie nie piszę o działaczach czy zapijaczonym do imentu ministrze od sportu ( podczaszym Drzewieckim) tylko o was, panowie Mistrzowie.

Daliście się wrobić w politykę. Straciliście na przykład, moją sympatię. Jasne.
Na cholerę wam moja sympatia?
Moje kibicowanie?
Dobra, jeśli jesteście tacy dobrzy, jeśli chcecie być reprezentantami tylko tej „lepszej” części społeczeństwa. Tej z PO. Wolna droga

Nic nie mam przeciwko temu. Chcę tylko by to było jasno zaznaczone przed meczami. I zamiast „Jeszcze Polska nie zginęła” – Śpiewajcie chłopaki; „ Jeszcze polska – 1”
Minus 1 – to ja.

Brzydko się zabawiacie.
Jesteście tylko Mistrzami Ojropy a już.
napluliście mi w twarz.

Fajnie, panie Gruszka?
Panie Pliński?
Panie Zagumny?
Smakuje?
Gacek
Kurek
………………………………… spadówka majsterki !
Nigdy.
Powtarzam.
Nigdy nie spotkałem się z tak żenującym zachowaniem skontrastowanym z tak wybitnym sukcesem sportowym.

Palę siatkę!

Majestik i jego brat Bo

Majestik widząc żebraka w dworcowej poczekalni zatrzymuje się i zwracając się do licznie zgromadzonej, ale zajętej swoimi sprawami publiczności przypomina, że zarówno dworzec, żebrak jak i policja jest utrzymywana z jego podatków.
Na protesty żebraka, że jest „prywatną inicjatywą”, Majestik nie zwraca uwagi.
Podnosi palec do góry i gromi współobywateli jako nieodrodnych synów i wnuków komuny.
W świecie Majestika nie ma żadnych wątpliwości.
Majestik przechadza się nad wątpliwościami.

- Każdemu trzeba dać wędkę – nie rybę – mówi Majestik, ale gdy widzi zbliżający się tłum wędkarzy orzeka – Łowienie na wędkę jest nieekonomiczne!

Policja odmawia oddania salwy do ludzi z wędkami. Majestik nie kryje oburzenia.

Majestik uważa, że należy dawać każdemu wedle jego pracy, czym zaskarbia sobie poparcie prawicy oraz liberałów. Na zbyt dociekliwe pytania dotyczące tego, co tak naprawdę zrobił czy robi, odpowiada wzruszając ramionami. Takie pytania są źle sformułowane. Majestik ocenia innych, chętnie używając słów takich jak „populista” i „oszołom”

Majestikowi nie brakuje rozumu. Doskonale wie, z kogo można się wyśmiewać a z kogo nie należy. Mówiąc wolność, myśli Rosja – Tak mu się jakoś skojarzyło.
Z lubością opowiada w towarzystwie, że gdy był w post sowieckim państwie widział jak wykonywano karę chłosty wobec niespełniającego wymagań jakościowych robotnika.

- To miało zauważalny wpływ na zgromadzonych pracowników – zaznacza – ciesząc się swoim cynizmem.

Obecni na spotkaniu dziennikarze i oficjale nie klaszczą, starając się zachować coś, co można nazwać „akceptującym dystansem”
Ale debil – szepcą, ale wiadomo, że pecunia, prawda, nie śmierdzi.

W związku z taką nieadekwatną i nieliberalną reakcją Majestik nie ciągnie wątku i nie opowiada o publicznym ruchaniu żony niefrasobliwego robotnika.
Mówi za to o wolności.
Nikt go nie zmuszał, by pracował w tej akurat firmie, gdyż każdy człowiek ma prawa ale i obowiązki. Na szczęście Majestik nie cytuje papieskich encyklik, ponieważ ma słabą pamięć.

Majestik, trzeba to napisać, po prostu dał dupy w tym wystąpieniu. Niepotrzebnie później marudził, że słuchacze byli przesiąknięci polityczną poprawnością. Dał dupy i tyle – co tu tłumaczyć?

Majestik, czego byście się pewnie nie spodziewali, jest za tym by Polska rosła w siłę, a ludzie żyli dostatnio, byle nie z jego podatków oczywiście. Z tymi podatkami to jest trochę tak zwana ściema, ponieważ Majestik jako szczery liberał płaci je w całkiem innym kraju. Takim jakimś kraju.

- Cóż to za problem – mówi – Tak czy tak wychodzę na zero. Rok temu dodawał coś o globalizacji, ale przestał.

- Polacy – mówi Majestik bawiąc się szklaneczką ciskacza - wiskacza. Polacy – powtarza – aby osiągnąć sukces muszą żyć pod batem. I wymienia baty.

Majestik ma brata, który nazywa się Bo.
To taki sam skurwysyn jak on.