O racjonalistycznym widzeniu rzeczywistości

Historia to jak wiadomo zbiór opowieści, dokumentów i zabytków o zróżnicowanych stopniu wiarygodności. Osobliwe jest to, że wcale nie jest tak, że im wydarzenie nam bliższe, tym wymienione materiały wiarygodniejsze. Jest ich po prostu więcej, ale nie w ilości chyba rzecz. Dzisiaj postanowiłem napisać o różnicy pomiędzy wiedzą, tłumaczeniem i racjonalistycznym widzeniem świata, a pełną chaosu, krwi oraz beznadziejnych i przedwczesnych czynów rzeczywistością.

Przenieśmy się zatem pod Filippi do roku jeszcze nie „pańskiego”, a zwykłego czterdziestego drugiego. Dwa lata wcześniej, czyli w roku 44 pod ciosami spiskowców padł Cezar i teraz zbliżał się dzień zapłaty za zbrodnię, ponieważ wszystko ma swoją cenę i za wszystko tak czy inaczej trzeba uiścić należność. Jeszcze nie dzisiaj, jeszcze nie dotarli na pole przyszłej bitwy, a właściwie bitew, bo to był dramat w dwóch aktach. Z jednej strony Oktawian i Antoniusz znowu niby to pogodzeni, z drugiej armia Brutusa, Kasjusza, Republiki, Senatu i wszystkich innych diabłów, stworzona za wydarte wschodowi pieniądze. Wóz, jako to mówią, albo przewóz, ale o bitwie nie będę wam tu pisał. Wiadomo, kto wygrał, a przynajmniej powinno być wiadomo każdemu, kto potrafi pisać i czytać.

I Brutus właśnie sobie czyta. Miał taki zwyczaj, że do późnej nocy czytał, oczy sobie psując przy kaganku. Lubił, to czytał. I tak sobie siedzi w namiocie, aż tu nagle coś jakby wiatr i płachta wejściowa się unosi… Przed Brutusem staje nie wiadomo kto. Ogromny, bo nie człowiek, ale też nie zwierzę, ponieważ zgoła po ludzku zapowiada, że spotka się Brutusem pod Filippi. Duch? Demon? Przeznaczenie? Sam Cezar? Groza i groźba! Nazajutrz Brutus opowiada o tym spotkaniu Kasjuszowi, bo po prawdzie wielkiego wyboru nie ma. Przecież nie będzie swojej grozy stawiał przed ślepiami gawiedzi. Wielcy tak mają, a wielcy politycy czy zbrodniarze szczególnie. Tyle tylko, że Kasjusz jest racjonalistą i zaraz zaczyna, że po pierwsze Brutus nie powinien czytać po nocy, bo to nadwyręża jego zdrowie, które będzie potrzebne w zbliżającej się bitwie. Mama się znalazła! Po drugie – wywodzi – żadnych duchów nie ma, co wiedzieć powinno każde dziecko, nie wspominając o wodzach potężnych armii. Następnie tłumaczy racjonalnie, powołując się autorytet Epikura, że zjawy, duchy i inne takie, to tak naprawdę… Uwaga, bo to jest interesujące i całkiem współczesne, że świat. Otóż wedle nie-go, mózg przechowuje rozmaite wyobrażenia czy obrazy postaci, by w chwili zmęczenia, choroby, albo jakbyśmy dziś powiedzieli „stresu” wystawić je na pokaz przed pośledniejsze zmysły, takie jak słuch czy wzrok. Bardzo to jest piękne, racjonalistyczne tłumaczenie i Kasjusz, pazerny morderca i niszczyciel, jawi się jako prawie mędrzec, choć nie wiadomo, czy dał radę uspokoić Marka Brutusa.

A potem chaos pierwszej bitwy. Kasjusz dowodzi lewym skrzydłem umocnień, ale jego ludzie nie dają rady utrzymać pozycji, wróg wdziera się, zbliża, trwa zażarta walka, aż tu od flanki jakaś jazda. I tu zaraz ani Epikur, ani racjonalizm, ani gotowość do empirycznej analizy, ani nawet próba uzgodnienia wyobrażenia z rzeczywistością, tylko zaraz do niewolnika, za ucho niewolnika żeby ten przebił go mieczem, albo ściął – już nie pamiętam i nie w tym rzecz, bo i tak z Kasjusza trup. Trup bezsensowny, bo byli to jeźdźcy Brutusa, chcący powiadomić Kasjusza o tryumfie. Względnym, bo wkrótce doszło do bitwy rewanżowej i przegrany Brutus też zginął od własnego miecza, przy czym nie stwierdzono udziału osób trzecich, a trafił ponoć ostrzem prosto w serduszko bijące dla chwały Republiki. Warto zauważyć, że ludzie w tam-tych czasach mieli dziwną łatwość w przebijaniu się mieczami, zamiast chodzić w zaparte, ukrywać się w leśnych chaszczach czy wiać w strony dalekie. Może nie było gdzie uciekać?

O ile ktoś doczytał tekst do tego miejsca może zadać pytanie, po cholerę go napisałem? Czy sama różnica pomiędzy deklarowanym racjonalizmem, naukowością, gotowością do tłumaczenia niecodzienności świata a realnym zachowaniem w stanie tak zwanej wyższej konieczności jest warta aż tekstu o ludziach, którzy od dawna mało już żyją? A nie znacie, nie oglądacie, nie czytacie mądrali, którzy racjonalizując rzeczywistość, analizując każde zdarzenie na wszelkie możliwe sposoby, przy pierwszej okazji wpadają w polityczną panikę? Nie, żeby jeden z drugim zaraz się czymś przebijali, ale mechanizm jest identyczny. Drugim powodem przywołania właśnie postaci zabójców Cezara, o których do dzisiaj się mawia, że walczyli o wolność, choć tak naprawdę była to wolność jedynie dla kasty uprzywilejowanej. Wolność dla gromadzenia majątków niewspółmiernych do zasług i bezkarności maskowanej słodkim pierniczeniem o prawach i właśnie wolności. I po trzecie, o czym niby pisać, o durniach i … ( przepraszam, ale nie potrafię znaleźć żeńskiej formy słowa dureń) wybranych do Sejmu? O miałkości charakterów i mgławicowym cynizmie dzisiejszej polityki? 

Sądzę, że warto przypomnieć o Filippi, by ktoś nam nie powiedział o nocnej godzinie, że właśnie tam się spotkamy.

Korneliusz Sulla. Polska!

Wielu, wcale niegłupich ludzi ma mnie za wariata tylko z takiego powodu, że tracę czas, oczywiście po godzinach pracy, i miast oglądać fajniste seriale, gnębię umysł jakimś Rzymem starodawnym.

Nawet słodki Igiełka obruszył się telefonicznie, że „wyjechałem mu” z jakiegoś Sulli.
Znaczy się, że skoro nawet bystrzaki nie kumają Sulli, po kiego diabła
w ogóle pisać?

Mam Wam w dwóch zdaniach opisać dzieła, bitwy i koncepty legislacyjne Korneliusza Sulli?

Nie da się! Niech w waszej pamięci zostanie takim jakim był przez moment.
W chwili bezwzględnej pomsty, gdy szedł na czele okrwawionej wojną domowa armii i osobiście raczył podpalać Rzym.

Ale ja nie o Sulli dzielnym, tylko o braciach Grakchach.

Kto ma oczy , niech teraz czyta!

Max Carry & Howard Hades Scullard „Dzieje Rzymu”
Tom 1
Str. 407/408

Rzecz dotyczy braci Grakchów. Czytamy:

„Bracia Grakchowie należą do najtragiczniejszych postaci w dziejach rzymskich. Wedle powszechnej opinii byli to ludzie nieskazitelnej uczciwości i szczerzy patrioci, a większość zastosowanych przez nich środków stanowiła klasyczne przykłady owych reform konserwatywnych, które jeśli wprowadzi się je w porę – regenerują organizm państwowy, odmładzając go i dostosowując do bieżących potrzeb.

Choć byli to ludzie o poglądach zdecydowanie umiarkowanych, dali wciągnąć się w wir walk politycznych i popełnili błędy taktyczne, które rozpętały namiętności i ściągnęły na nich bezlitosny odwet.

Na pierwszy rzut oka mogłoby się wydawać, ze wszystkie wysiłki Grakchów poszły na marne. Biografie obu braci dowodzą, że u schyłku Republiki każdy reformator, choćby nawet miał poparcie zgromadzenia ludowego, musiał w końcu skapitulować przed senatem.

Minęły czasy, gdy plebejskie chłopstwo średniorolne wspierało reformatorskie dążenia trybunów z determinacją, która wykluczała porażkę.
Proletariat rzymski, który w tym czasie dominował w komicjach, stanowił oparcie zwodnicze.: wprawdzie pojawiały się zmienne w nastrojach elementy, które doprowadzały niekiedy do wybuchów płomiennego gniewu przeciw senatowi, jednak ogień ten szybko się wypalał, pozostawiając rozpoczęty proces przemian nawet nie w połowie drogi”


I tak dalej, i tak dalej!

Grakchowie przegrali, a zwyczajna bójka stała się pretekstem do masowych mordów zarządzonych przez starodawnych ancymonów by TVN und Wyborcza.

Trzy tysiące zamordowanych by elity mogły swobodnie rżeć nad karkami poddanych.

Nagle, o kurwa, Sulla!

Współczesna Demokracja. Fikcje i fiksacje

Wyrus zacytował w swoim nienapisanym tekściorze Marka Aureliusza, a ja z kolei miałem znaczący sen. Zacznę od snu, bo sen miałem w nocy a wyrusa czytałem przed chwilą.

Śniło mi się, że ktoś pokazał mi fotografię.

Zalany słonecznym blaskiem starannie przystrzyżony trawnik. W tle równy rząd palm, a za palmami bieluteńki, bardzo średniowieczny zamek, zupełnie taki, jaki w dawnych czasach wyobrażali sobie profesjonalni scenografowie z Hollywood.
Na trawniku klęczy mężczyzna w czerwonej puchowej kurtce i czapce uszance na głowie, wyciągając ręce ku błękitom niebieskim.
Zdjęcie jest podpisane tak: Mieszkaniec Wielkiej Brytanii modli się o deszcz ze śniegiem!

Od razu się obudziłem i dalejże kombinować jaki w takim śnie jest sens i dlaczego ludzie, nawet mieszkający w Wielkiej Brytanii mieliby modlić się o coś tak mało atrakcyjnego. No i skąd tam do diaska dorodne palmy?

Przyszło mi do głowy, że może ten mieszkaniec modli się na przykład na wyjeździe licząc, że podobnie jak w piłkarskich pucharach modlitwy odmawiane na wyjeździe liczą się podwójnie. Nie jestem mocny w teologii, ale uznawszy, że zbyt daleko zabrnąłem, wstałem, poszedłem do kuchni, napiłem się wody z cytryną i z powrotem wlazłem do łóżka.

Niestety Morfeusz gdzieś sobie polazł. Włączyłem lampkę i sięgnąłem po książkę, a ja mam zawsze naukładane na stoliku rozmaitych lektur ( na moim popularnym poziomie - oczywiście ) i wybrał mi się “Poczet Cesarzy Rzymskich” Krawczuka i jakoś mi się otworzył na biogramie Marka Aureliusza.

Potem przeczytałem jeszcze kilka biogramów, że wymienię Hadriana, Nerwę, Trajana, Domicjana, Heliogobala, współwładcę Markowego, niejakiego Werusa, a na koniec takiego jednego Cesarza, który dobrze rządził przez 20 lat ale niczym nie zasłynął. Zwróćcie uwagę, że nawet ja nie zapamiętałem jego nicka, choć z pewnością wart jest tego. Jak wrócę do domu dopiszę. Spoko Cesarzu!

Skończyłem czytać, ponieważ zaczęły kleić mi się oczęta i postanowiłem pospać, co było wyrazem dziecięcej naiwności, ponieważ komórka wskazywała, że jest 5:40 a musiałem wstać o 6:30. Bywa i tak.

Tak sobie teraz kombinuję, że to rzymskie Cesarstwo bez króla to był niezły wynalazek. Byli cesarze wspaniali, przeciętni a zdarzali się i pospolici psychole czy nawet, aż dziwnie napisać, zwykli bandyci. W pałacach rozgrywały się straszne sceny, spiski, mordy polityczne, fałszywe oskarżenia, konfiskaty majątków i temu podobne atrakcje. Aż żal, że nie było wtedy telewizji.

Wszystko to prawda, ale poniżej tych rozwichrzonych walką o władzę szczytów, rządnych zaszczytów i krwi elit, państwo przez prawie 500 lat działało nawet jak na nasze standardy bardzo sprawnie.
Budowano nie tylko pałace, amfiteatry i świątynie, czego i u nas nie brak, ale przede wszystkim drogi, mosty, akwedukty, łaźnie i za przeproszeniem publiczne sracze, żeby obywatele nie bejali po bramach. A z tym to już u nas gorzej.

A pamiętajmy, że przez te prawie 500 lat istnienia Cesarstwa możliwości techniczne zmieniły się bardzo nieznacznie. Teraz technologia tak pędzi do przodu, że aż furczy, a zaniedbania w podstawowej infrastrukturze wołają o pomstę do nieba.

Wtedy gdy wybudowano akwedukt rozumiano, że to dopiero początek inwestycji. Że o niego trzeba dbać. Łbami urzędnicy tamtejsi odpowiadali za jego stan. I dbali. Nie sadzę by w starożytnym Rzymie możliwa była do obejrzenia taka scenka jaką dzisiaj widziałem.

Co nas doświadczyło kilka miesięcy temu - Powódź, prawda?

Jadę sobie dzisiaj szosą. Z nieba wali wymodlony przez Brytola, ale w złym kierunku skierowany deszcz ze śniegiem.

Z prawej strony szosy teren leży wyżej niż z lewej, ale to prawa strona jest kompletnie zalana. Rowy pełne, pola pod wodą bo w ziemię woda już nie raczy wsiąkać. Z lewej strony nie, bo tam jest naturalny spad w kierunku rzeki.

Pod szosą zbudowano dawno temu przepływy i teraz 20 stycznia jakiś dobrodziej wysłał robotników by te przepływy udrożnili, bo wyloty zrośnięte krzakami na chłopa wysoko a całość zapchana szlamem i śmieciami. Teraz się, kurwa, obudzili!

Chłopom zboże na polach gnije na pniu, wiaruchna pompuje wodę z piwnic, a ci się biorą za udrażnianie. I już nie tylko głowa z karku, ale nikomu nawet premia z kieszeni nie wypadnie.

Korzyści z demokracji, jakie są, że spytam?

Mamy gladiatorów, właśnie nam budują wspaniałe stadiony, demokratyczni władcy nieustająco chędożą się z ukochanymi mediami, igrzysk do porzygania, ale “chleba” nie ma, ale akwedukty zapchane, ale drogi w fazie powykręcanych projektów, że o potędze Legionów w ogóle, z litości nie ma co mówić.

Jedyne co upodabnia współczesną demokrację do starodawnego Cesarstwa to panowanie fikcji. Wówczas też trwał senat, republikańskie instytucje, tyle tylko, że na niższym szczeblu państwo a za nim obywatele dawało sobie radę.

Obecnie coraz o to trudniej. Fikcja kryje fikcję i współcześni cezarkowie rok po roku tracili, aż utracili ostatecznie coś co nazywamy popularnie “kontaktem z rzeczywistością”

Wiem, że nie jestem kompetentny by pisać o takich sprawach ale dzisiejszy sen o podejrzanej wymowie, wyrus cytujący Marka Aureliusza akurat mniej więcej w momencie gdy o nim czytałem. Nie wiem co to dokładnie znaczy, ale na początek warto pochylić się nad przyszłym ustrojem, bo dzisiejsza demokracja zdaje się przeżytkiem. Utrzymywaną ogromnym kosztem fikcją.

Radykalny tekst o Buzku

Bardzo to śmieszny pomysł bym miał się radować z wyboru Buzka na szefa Parlamentu Europejskiego. Nikt mnie oczywiście nie zmusza bym się cieszył, ale po przeczytaniu sporej ilości komentarzy czuję się trochę głupio, zupełnie jak jakiś maruda i niemalże wróg ojczyzny.

Nie cieszę się, bo jak mam się cieszyć skoro nie cieszy mnie istnienie Parlamentu Europejskiego? Choćbym nie wiem jak różowe okulary zakładał nieodmiennie widzę bandę sowicie uposażonych darmozjadów, których jedyną pracą jest zabawa w politykę. Bo to jest zabawa, nie żadna polityka. Nie cieszą mnie też hordy ojropejskich urzędasów, ponieważ ich rządy przypominają Grzesia z wierszyka dla dzieci, niosącego w dziurawym worku piasek przez wieś. Reszta jest zagadywaniem rzeczywistości.

Już na poziomie rządów krajowych mamy do czynienia, nie tylko w Polsce, ale dosłownie w całej UE z rządami przerażonych postpolitycznych kukieł.
Taki Sarkozy na przykład! ( jest świetny jako przykład )
O Francjo! Słodka Francjo, jakże nisko upadłaś! Rządzi tobą facet, którego starannie odmierzoną zaletą jest to, że potrafi przemówić do narodu używając 300 słów, co wychwala na twitterze Eryk Mistewicz, dając go za przykład naszym rodzimym kukłom.

Ale co tam Sarkozy czy inny Brown? Wróćmy do naszej dumy narodowej, Buzka naszego pospolitego. Przecież to polityczna niemota! Może jest tak, że akurat pasuje w tym miejscu?
Być może, ale jaka to rekomendacja? Jaki powód do dumy?
Widziałem naszego premiera jak się ekscytował tym wyborem. Ostatnia paróweczka, panie Donaldzie!

Sukces podobny do sukcesu osiągniętego dzięki wysłaniu Hermaszewskiego w kosmos przy pomocy sowieckiej rakiety! Jako dzieciak się z tego nalewałem, pokazując start mojemu chomikowi, tłumacząc mu przy okazji żeby nie uciekał na balkon, bo też tak skończy.

Mięciutki jest Buzek jak plastelina. Jego retoryka jest pusta i przymilna. Jego uległość jeszcze niedawno była przysłowiowa.

Ale okazuje się, że ludzie go kochają i właśnie na niego chętnie głosują – Koś może mi tu sontrować.

No, kochani, przy takim wyborze, jaki stwarza nasza klasa polityczna nie jest to osobliwa sztuka. Mniejsza z Buzkiem, ale pamiętajmy, że po dwóch i pół roku zastąpi go na stanowisku niejaki Martin Schulz.
To jest dopiero idiotyczna postać ojropejskiej lewizny!
Dosłownie nie wiem, czy śmiać się czy płakać?

Doprawdy mamy przywódców akurat na ciężkie czasy! A teraz nadchodzą takie, że nie da się zagadać tego „na okrągło” Nie da się ludziom jeść poprzez zwiększenie ilości konferencji prasowych, ani dzięki postpolitycznemu lansowi.

Ale znowu nasz Buzek przy takim następcy będzie jak „sam świątobliwy cadyk”
Dalejże go w premiery, jeśli Tusk awansuje na prezydenta.

Buzek, Tusk, Sarkozy, Brown, Berlusconi, stu innych … und Obama zaatakowany przez prompter z którego czytał swe Obamowe mądrości.
To są nasi mężowie opatrznościowi, dzięki którym wszystko będzie dobrze a nawet lepiej.

Tylko, dlaczego ciągle przypomina mi się, jakby to było wczoraj, taka oto scena.
Wąską ulicą starodawnego Rzymu w otoczeniu swych gwardzistów idzie Korneliusz Sulla. Piętrzą się wokół wysokie na pięć i więcej pięter drewniane domy. Krzyk, krew płynąca korytami rynsztoków a za nimi burza ognia. Uzbrojony w miecz w drugiej ręce niesie pochodnię i osobiście raczy wzniecać pożary. Z najwyższych pięter kobiety, starcy i dzieci miotają w niego wszystkim tym, co się do miotania nadaje, ale on idzie dalej osłonięty tarczami.

Kogo przytomnego na umyśle taka wizja może cieszyć? Mnie nie cieszy na pewno, bo niespieszno mi stać się mięsem obracanym w maszynie historii, ale na Boga, by zachować pokój wewnętrzny, Europa musi być silna. I nie chodzi tylko o pieniądze czy ilość zgromadzonej broni. Potrzeba ludzi!

Ludzi nam potrzeba, nie postpolitycznych kukieł. Życie i byt kilkuset milionów Europejczyków to nie jest teatrzyk kukiełkowy ani jakaś rewia.