Notatki kandydata na wyborcę 2

Trzaskowski jako emanacja

Zacznę od tego, że jest to człowiek absolutnie niczemu niewinny. Jego przygody jako prezydenta Warszawy są zajmujące o tyle, że są przygodami współczesnego świata. Lud wyniósł go na stanowisko dlatego, że jest to człowiek spełniający kryteria powszechnie uznawane za cenne. Po pierwsze niczego nie wie, po drugie niczego wiedzieć nie chce, a po trzecie jawnie  każdym gestem czy słowem daje do zrozumienia, że jest ponad tym, co się wokół niego dzieje. Z ducha i umiejętności to jeden z tysięcy władców świata gotowych zawracać bieg rzek, obalać góry, a wynosić ku niebu doliny. Przy takich zajęciach problemy jakichś tam ludzików są nikłe, tym bardziej, że oni sami wielce są z takiego stanu rzeczy zadowoleni. Gdyby był w skali światowej czy europejskiej ewenementem stałby się pośmiewiskiem, a jest raczej przykładem do naśladowania. Nikt nie powie, że to bezwolna kukła i niezaradny dureń, a jeśli nawet powie, taki głos będzie odczytany jako motywowany politycznie. W zasadzie trudno wyobrazić sobie rzecz, którą musiałby zrobić, albo jej zrobienia zaniechać, by upadła jego popularność.

Milion Wyborczych opuszcza Warszawę...

Wyborcza rozda milion egzemplarzy w małych i średnich miejscowościach, aby ludzie zrozumieli, że PiS jest zły, a Opozycja dobra. To fantastyczna wiadomość! Za darmo, wyobrażacie sobie! Idzie taki obywatel i nagle Wyborcza zmienia mu światopogląd. Cały spocony z wrażenia opowiada domownikom, pokazuje zdjęcia, tabelki… Apeluje o rozsądek tak długo, że i babcia starowinka w końcu zapłacze i poczłapie na wybory. Wyborcza ma moc, bo i mnie zmieniła światopogląd. Kilkanaście lat temu, gdy była jeszcze gruba jak nie przymierzając przewodnicząca Nowoczesnej, kupowałem w poniedziałek dla sportu, w czwartek dla reportaży i w piątek dla programu TV (wtedy jeszcze oglądałem ten szajs) i tak ogólnie dla beki. I tak sobie wspomagałem Adamu i jego bandę złotóweczkami, aż kiedyś, w piękny słoneczny dzień lata Wyborcza zmieniła mi świadomość. Zaraz przy kiosku przełożyłem sobie na drugą stronę. Tam wtedy był zawsze tekścik Pacewicza. Przeczytałem sobie tego króciaka do połowy i jak nie pierdolnę tej szmaty do kosza! Od tej pory właśnie mam zmienioną świadomość i starannie podtrzymuję ją w dobrostanie, co tydzień słuchając w ich wyborczym TokFM piątkowego bełkotu trzódki: Żakowski, Lis, Wołek, Władyka. W tej chwili to właśnie robię i każdemu polecam, bo jest to zabawa sama w sobie.  

O przewadze intelektualnej Platformy Obywatelskiej 

Kolega z PO nagrał kolegę z PO i zaraz wielki szum, bo sensacją niby fakt, że to banda łajdusów, a do tego jełopów. To tak jakby dziwować się, że lew zjada kózkę, a nigdy nie zdarza się odwrotnie. Piękna w tym nagraniu jest tylko zwięzłość przekazu, bo to jednak sztuka, żeby w kilku zdaniach wyjaśnić na czym polega zasadnicza idea wiodąca PO na barykady walki politycznej. Lubię takie jasne stawianie sprawy. Nie darmo pan Neumann jest ważną figurą. A i tak najlepsze jest tłumaczenie, że Przewodniczący Klubu Parlamentarnego Platformy Obywatelskiej Jaśnie Oświecony Poseł Sławomir Neumann mówiąc o „pojebach z Tczewa” nie miał na myśli obywateli tego pięknego miasta, a jedynie lokalnych działaczy swojej własnej partii. Tak, zdaniem geniuszy narracji, łagodzi się ewentualne straty wizerunkowe, a i „pojeby” nie mogą się specjalnie obrażać, bo pewnie dzięki partii matce piastują rozmaite stanowiska, na których służą żywotnym potrzebom obywateli, a jeśli nie bardzo im idzie to służenie, zawsze przyda się ta specjalna, lojalnościowa usługa, którą świadczy partia przy pomocy narzędzi prawnych oraz bardzo konstytucyjnych.

Jeśli zaś komuś nie podoba się wulgarny język pana przewodniczącego, który jest zresztą charakterystyczny dla wszystkich nagrań Studia Politico, wyjaśniam, że na co dzień ci mili ludzie tak brzydko nie mówią. Po prostu dotknięci są chorobą popkulturowości, która zmusza ich do wiary w to, że tak właśnie wyrażają się fajni twardziele. Obecnie można by nazwać to schorzenie Veganizmem, od nazwiska pewnego cwaniaka, który w Polsce udaje reżysera, ale korzenie tkwią w latach dziewięćdziesiątych i fali polskich pseudo gangsterskich komedii czy sensacji, które na własne potrzeby nazwałem kiedyś „kinem moralnego zbydlęcenia”. Jakby nie patrzeć te wszystkie „kurwy” i „pojeby” to w sumie produkt kulturowy, wyróżniający PO jako partię inteligencji, która nie gardzi produktami mającymi zabawić prosty lud. Przecież gdy taki, na przykład, pan Neumann odwiedzi filharmonię nie pokrzykuje na dyrygenta w stylu: 

- I jak ch..u trzymasz te pałkę! 

Tak mógłby krzyknąć pisowiec, gdyby chadzał do filharmonii, ale nie chadza, bo jest prostakiem. Zrozumieliście takie i owakie syny? Dotarło na czym polega przewaga intelektualna Platformy Obywatelskiej?  

Fantastyczna debata o płacy minimalnej 2. Ponurzy komicy lewicy

Kilkanaście dni temu lewica zapowiedziała na swoim konwencie, że gdy wygra wybory, to od 2020 roku wprowadzi płacę minimalną na poziomie 2700 złotych brutto i sto innych rzeczy mających podnieść ekonomicznie najuboższych. I ogłosił to pan Czarzasty, nie Zandberg, który klepie trzy po trzy, więc można to traktować jako oficjalną deklarację. Problem w tym, że jedyną szansą na dojście tych dziwnych ludzi do władzy jest wspólny rząd z PO, która ma podobne pomysły w nosie, ale nie w tym rzecz nawet, a w samej ich wiarygodności.  

Przecież bez okazji wyborczej lewica w Polsce, o ile w ogóle zaczyna interesować się kwestiami społecznymi czy ekonomicznymi dotyczącymi warstw najuboższych, w pierwszej kolejności rozpatruje, na ile może sama nimi zarządzać. Ludzie są dla lewicy czymś w rodzaju figur retorycznych. Opisanych i skatalogowanych w lewicowych głowach. O ile przyjąć, że dotychczasowe, skutecznie wprowadzone przez PiS programy społeczne w rodzaju 500+ są z ducha lewicowe, opór, a w najlepszym przypadku niechętna, obarczona licznymi zastrzeżeniami akceptacja ludzi lewicy powinna dziwić, a przecież nie dziwi. Fakt, że od czasu do czasu jakiś ideolog bąknie coś o konieczności podniesienia ubogich nic nie zmienia. Kwestią nadrzędną dla lewicy w Polsce jest bowiem nie człowiek jako taki, a człowiek akceptujący wykwity lewicowego progresizmu z dodatkiem niespożytych fanów komuny i zgrzytających zębami antyklerykałów. Na wspomnianej konwencji oferta skierowana do tego właśnie elektoratu dominowała i to przede wszystkim ona przebiła się do świadomości potencjalnych wyborców i mediów.

Lewicowy publicysta Rafał Woś zdziwił się wczoraj na twitterze brakiem poparcia lewicy dla pisowskiej idei podwyższenia płacy minimalnej i nawet raczył zasugerować, że być może lewicowcy, z których zdaniem się zapoznał, w ogóle nie są lewicowcami. Zaraz go koledzy rozjechali od liberalnej strony, że na przykład lewicowość nie zwalnia od myślenia. Czyli okazuje się, że przez trzy tygodnie można z powodzeniem zapomnieć o bajaniu własnych liderów. Zaraz liberałowie zakrzykną ucieszeni, że autor zrównuje PiS z przebrzydłymi ko-muchami, albo chociaż podkreśla tym „bajaniem” nierealistyczny wymiar samego konceptu. Nie, moi mili. Różnica jest taka, że PiS wprowadza, a lewica baja na ten temat, bo musi obiecać coś więcej niż aborcja i wyprowadzenie religii ze szkół. Można komentować, że PiS „zgapił”, że to kiełbasa wyborcza i tak dalej, ale fakt pozostaje faktem.

A poza tym myślenie jest mocną stroną polskiej lewicy. Obecnie koncentruje się na pozyskaniu tej części elektoratu PO, która straciła wiarę w powrót do władzy tej osobliwej bandy. Logicznie rzecz ujmując, w ten sposób zmniejszają jednocześnie szanse na wymarzony mariaż rządowy, ale czego wymagać od ludzi, którzy do programu wyborczego wpisują czyste powietrze?

Fantastyczna debata o płacy minimalnej. Prawi liberałowie

Bardzo lubię, gdy w Polsce wybucha debata ekonomiczna, ponieważ natychmiast zostaje zamieniona na ideologiczną, na dodatek dotyczącą świata fantastycznego. Tym razem okazją stał się program wzrostu płacy minimalnej, czyli chociaż jakiś konkret, nie zaś tak zwane ogólne przekonanie. Zacznijmy od prawego skrzydła, od liberalnej husarii, ponieważ ludzie zgrupowani teraz wokół Konfederacji zupełnie jawnie poruszają się w świecie równoległym, nie zauważając na przykład, że Polska nie jest samotną wyspą na oceanie możliwości. Na dodatek ma swoją strukturę społeczną związaną ze strukturą własności. Niewielkiej i marnej, ale jednak. Oczywiście każde rozsądne zmniejszenie podatków jest korzystne, ale u nas cały czas należy tak lawirować, żeby nie musieć wprowadzać prostych i skutecznych rozwiązań znanych z wymarzonych przez prawicowych liberałów systemów. Na przykład podatku katastralnego. O, byłby świetny biznes na sprowadzaniu do Polski używanych przyczep tury-stycznych, ale nie wiem, czy jest ich aż tyle do wzięcia.

W przypadku zakładanego wzrostu najniższych wynagrodzeń ich argumentem jest zakładany upadek małych przedsiębiorstw, soli tej ziemi i tak dalej. Dziwnie się to ma do prezentowanego przez nich z dumą darwinizmu społecznego, z grubsza rozwiązującego problemy na zasadzie „niech słaby zdycha, bo niczyja wina, że on słaby”. Czyli owszem, niech zdycha, ale słaba firma już nie, ponieważ... Poza tym jakoś nie pokazują tych firm, także innowacyjnych (a jakże!) w których pracownicy zarabiają najniższą krajową. W ogóle myśl, że duży europejski kraj może funkcjonować jako wyspa przemocy ekonomicznej wobec części swoich obywateli jest co najmniej dziwna, bo niby dlaczego i po jaką cholerę istnieje takie państwo? Żeby być żerowiskiem obcych? To jakoś mało kuszące, a takie są właśnie konsekwencje rozwiązań czysto liberalnych. Zasadniczo nie jesteśmy dziewiętnastowiecznymi Stanami, nie mamy bezkresnych prerii i puszcz (za to, nieszczęście, mamy ekologów) oraz Indian do stłamszenia. Po wprowadzeniu światłych zasad głoszonych przez liberalną część konfederatów Polska jak najbardziej stałaby się krajem wielkich możliwości, ale my pełnilibyśmy rolę Indian. Masz już tomahawk mój dzielny liberalny towarzyszu? Jeszcze zabawniejsza jest reakcja drugiego skrzydła, czyli lewicy, ale o tym w kolejnym odcinku.

Czy ludzie siedzący, mogą głosować nogami?

Owszem, głosują masowo, czego doświadczamy od kilkunastu lat . Wyjeżdżają z Polski, osiedlają się za jej granicami, sprowadzają rodziny, rodzą dzieci, płacą podatki, zakładają firmy, a nawet zaczynają nieśmiało wygłupiać się politycznie. Wyjeżdżają szukając pracy, lepszych warunków życia i o dziwo stabilizacji, co jest dziwacznym paradoksem, biorąc pod uwagę fakt, że większość z wyjeżdżających początkowo ledwie coś tam potrafi wydukać w języku kraju, który obrali sobie na nową ojczyznę.

Nasi politycy i sprzęgnięte z nimi media, już to płaczą nad utratą witalnych sił narodu, już to obiecują stworzenie warunków, dzięki którym dzisiejsi  emigranci , z radością powrócą na łono ojczyzny. Po cichu zaś cieszą się, że do Polski spływa część forsy zarobiona za granicą, a i bezrobotnych jest mniej o te, minimum dwa miliony. A kto by się martwił o długofalowe konsekwencje tego exodusu? Tyle się tym przejmują nasi władcy, co procesami demograficznymi. Tak, już słyszymy o konieczności sprowadzenia cudzoziemskiej siły roboczej. Może od razu, żeby obyło się bez rozczarowań, kupmy od Francuzów potomków ich dawnej siły roboczej, zasiedlających urocze dzielnice na obrzeżach tamtejszych aglomeracji?

Ludzie wyjeżdżają „ głosując nogami” ale większość zostaje i dalej próbuje ciągnąć nasz polski wóz. Raz to idzie lepiej, raz gorzej. Co jakiś czas, w konstytucyjnie wyznaczonych terminach Polacy głosują w wyborach, próbując nadać kierunek, wyrazić sprzeciw, bądź co ostatnio w modzie, swoje poparcie. Emocje wywoływane przez media i agitację polityczną, nie sprzyjają ukazaniu przejrzystych kryteriów wyboru. Wszystko pochłania gorączka codziennego sporu, któremu rytm nadają wydarzenia zgoła nieistotne.

W roku wyborczym warto zastanowić się poważnie, co tak naprawdę wybieramy?

Aby czytać dalej,  potrzebna jest odrobina wyobraźni. 

Proponuję takie oto osobliwe założenie, że nie tylko wyjeżdżając, ale pozostając w Polsce, możemy „zagłosować nogami” Dosłownie. Zbieramy się wszyscy, ilu nas tu jest, na pięknej, pachnącej majem łące i głosujemy, ale głosowanie tym razem jest jawne i ma moc sprawczą. Wszyscy ( to model fantastyczny, przecież ) znają zasady na jakich propozycje poszczególnych ugrupowań oprą swoje rządy nad Polską i wiedzą, że te zasady zostaną wcielone w życie w stu procentach.

Przystępujemy do głosowania, wiedząc, że nasz wybór jest wyborem ostatecznym i w Polsce, jaką wybierzemy, znajdziemy się wśród głosujących, tak jak my. Zostaniemy wyłącznie we własnym gronie i tak już będziemy żyli, pracowali, rodzili dzieci, zakładali firmy, ku powszechnemu szczęściu a naszemu zadowoleniu.

Powstaje pytanie, jak byśmy się zachowali w tej hipotetycznej sytuacji, nagle postawieni przed tak dramatycznym wyborem, gdzie prawidłowa ocena szans, będzie miała wpływ na dalsze życie nasze i naszych najbliższych? Ktoś powie, że przed takim wyborem i tak stawiają nas politycy. Jasne, tylko sądząc po sondażach, nie zdajemy sobie z tego sprawy.

Tutaj mamy do podjęcia konkretną decyzję i podejrzewam, że niewielu głosowałoby pod wpływem chwili, czy emocji wywołanych najpiękniejszymi nawet przemowami. Fortunę zbiłby ten, który dostarczyłby tam mityczne, obecnie znane tylko wtajemniczonym programy partyjne. Popularnością cieszyłyby się tabele proponowanych skal podatkowych, regulacji prawnych, w cenie byliby eksperci od spraw wojska, policji czy zdrowia.

Sądzicie, że takie sprawy przeciętnych ludzi nie zajmują? Oczywiście, że zajmują i to na co dzień, w przeciwieństwie do polityki, której w ogóle nie kojarzą z własnym, indywidualnym losem.

Oj, czy na pewno, nawet pilnująca, niczym świętego ognia obecnych rządów, klasa próżniacza, chciałaby żyć tylko wśród podobnych sobie, choćby z prostego powodu, że brakłoby jej ludzi, na których dzisiaj tak radośnie żeruje? Sprowadzając rzecz do absurdu, zapytam, czy członkowie i sympatycy PSL chcieliby żyć w państwie złożonym z członków i sympatyków PSL, gdzie trzeba by orać realnie, a nie w radzie nadzorczej spółeczki, gdzie szwagier „po szkole” jest prezesem?

Jak, na mocy tak poważnego głosowania, wyglądałyby jego wyniki?

Po pierwsze, jak wyglądałyby ostatecznie przedstawione programy poszczególnych ugrupowań, gdyby nie chodziło jedynie o zdobycie większości głosów, ale też o stworzenie sensownie działającego państwa, bo nie jest osobliwą sztuką zebrać głosy emerytów i powiedzmy urzędników, bo co potem począć z taką strukturą społeczną? Podobnie głupio wyglądałby kraj biznesmenów, pozbawiony robotników, i tak dalej.

Uważam, że w takiej, hipotetycznej oczywiście, sytuacji, poszczególne programy upodabniałyby się w szybszym tempie, niż jest zdolna ogarnąć nasza, skażona politycznym ględzeniem, wyobraźnia. Do tego stopnia, że prawdopodobnie, żadne wybory, w ogóle nie byłyby konieczne, bo tak naprawdę, nie mamy żadnego wyboru, o ile chcemy przeżyć, jako naród zamieszkujące Polskę, oczywiście. 

Jasne, że to fantazja, ponieważ nikt nie dopuści, by ludzie zrozumieli, że ich wybór polityczny ma większy wpływ na poziom życia, niż wybór kredytu, masła na półce w sklepie, czy operatora sieci komórkowej. Gdyby to dotarło do elektoratu, byłby to koniec świata, jaki znamy. Na razie, z takiej możliwości skorzystali ci, którzy „zagłosowali nogami” zostawiając nas w świecie Durczoka, sałatki, poziomych korytarzy i politycznych pokrzykiwań. 

Nas to nie dotyczy, prawda?

Kandydaci na Prezydenta, jako "horror story"

Co jest równie przewidywalne, jak scenariusz współczesnego horroru? Jasne, nasza polityka! Nawet efekty specjalne są podobne. Manipulowanie dźwiękiem, wrzaski z zza kadru i nagle objawiające się w świetle latarek wytrzeszczone w nienawistnym grymasie twarze. Horror story? A dlaczego nie? Dzisiaj trójka najbardziej znanych kandydatów w wyborach prezydenckich w postaci jajek, z których nigdy nie wyklują się sensowne scenariusze.

Bronisław Komorowski – Wiecznie uśmiechnięty, popularny wśród wykładowców i studentów historyk, skrywa mroczną tajemnicę. Podczas niedawnego pobytu na wsi, nie bacząc na swoją tuszę, wdrapuje się na stóg siana, w pogoni za czyniącym szkody kotem, spada i doznaje urazu głowy, co skutkuje utratą umiejętności czytania i pisania. Oczywiście nie przeszkadza mu to w codziennej pracy akademickiej, ale rzecz wydaje się, gdy jeden z jego kolegów  zastaje go, dukającego nad elementarzem. Aby uniknąć szantażu, zaprasza niechcianego odkrywcę - i dla niepoznaki - dwóch innych naukowców na polowanie. Plan jest prosty i wydaje się łatwy do zrealizowania. Nasz dobroduszny bohater ma zamiar zastrzelić potencjalnego szantażystę, wypruć mu flaki, nakłaść do rozciętego brzucha kamulców i całość utopić w bagnie. Plan, jak plan, ale pamiętajmy, że mamy do czynienia z humanistą. Niestety, tak przyjazny dotychczas las, podczas nieobecności wesołego profesora opanowała tajemnicza banda degeneratów, udająca ekologów chroniących jakieś żaby, a tak naprawdę pożerająca turystów, myśliwych i grzybiarzy, co się często zdarza na terenach zaniedbanych infrastrukturalnie. Gdy kolejno giną wszyscy znajomi naszego historyka, a on sam natyka się na wanienkę z zabejcowanym udem doktora habilitowanego, nabiera podejrzeń, że i jemu może się przydarzyć jakieś nieszczęście. Na dodatek w kryjówce zdegenerowanych zbrodniarzy znajduje numer Gazety Polskiej. Ostrzeliwując się, ucieka przez bagna i w ostatniej chwili zostaje uratowany przez miejscowych chłopów, którzy widzą w nim, z dawna oczekiwanego przywódcę swojego zapuszczonego sioła. Nasz bohater wreszcie godzi się z samym sobą, zapuszcza wąsy, poklepuje po pupach dorodne wieśniaczki i tryska energią. W ostatniej scenie widzimy go, jak wspina się na stóg siana, w pogoni za czyniącą szkody kaczką, co daje możliwość nakręcenia kolejnej części tego nietuzinkowego horroru.

Andrzej Duda – Scenarzysta przenosi nas w czasy, gdy mężczyźni chodzili w cylindrach, a paradowanie po ulicy z laską, nie oznaczało urazu, choroby, ani związku z młodszą kobietą.  Zdolny chirurg starszego pokolenia, Irlandczyk, profesor O’Kaczy od lat musi udawać wiernego poddanego królowej Wiktorii, ale jego rebeliancka dusza cały czas knuje, jak obalić znienawidzone imperium zła. Pewnego dnia kupuje od ślepego sprzedawcy bażantów książkę  „Frankenstein” - Mary Shelley. Zafascynowany dziełem, przenosi swoją praktykę do Bournemouth, miejsca wiecznego spoczynku autorki, a obecnie miasta znanego z występów w miejscowym klubie Artura Boruca. Tam, w atmosferze nadmorskiego kurortu, gdzie stosunkowo łatwo o świeże zwłoki, postanawia odtworzyć fantastyczny eksperyment doktora Frankensteina. Jego celem jest stworzenie idealnego polityka, dżentelmena, który mógłby zawładnąć wyobraźnią tłumów i obalić przestarzałą monarchię. Po pierwszej, nieudanej próbie, gdy efektem jego pracy był osobnik obdarzony zbyt nachalną inteligencją, który zupełnie nie nadawał się do celu, w jakim został stworzony – Demoniczny O’Kaczy ponawia budzącą grozę próbę.  Tym razem, wśród błyskawic, wichru i gradu wielkości przepiórczych jaj, rodzi się z dawna oczekiwany bojownik sprawy. Młody, piękny i dzięki wysokiej, acz potocznej inteligencji, silnie związany z codziennością. Plan O’Kaczego zdaje się bliski powodzenia. W ostatniej scenie widzimy  kandydata na przyszłego przywódcę przed pałacem westminsterskim.  O’Kaczy najpierw ze zdumieniem, a potem rosnącym przerażeniem zauważa, że zewsząd nadchodzą identyczni, podobni do jego „dzieła” dżentelmeni z laseczkami, w podobnych płaszczach i w cylindrach. Krzyczy rozpaczliwie, ale uspokaja się, czując na ramieniu dłoń policjanta. Kamera wykonuje najazd na tłum identycznych, idealnych polityków nowej ery i pojawiają się napisy końcowe.

Korwin Mikke – W niewielkim miasteczku, przy drodze prowadzącej do tradycyjnej, ludowej Biedronki, powstaje sklep z antykami , połączony z antykwariatem. Ludzie są zdumieni tą prywatną inwestycją, nie mniej niż powstającym naprzeciwko salonem piękności dla psów. Kiedy pojawia się właściciel, zdziwienie przechodzi w przerażenie, które budzą plotki rozsiewane przez mieszkającego w okolicy kuriera DHL, który twierdzi, że dostarczając pod adres sklepu długą ciężką paczkę, słyszał, jak ktoś w środku paczki, klnie po rosyjsku. Nowy mieszkaniec miasteczka to wysoki, posunięty w latach mężczyzna o niezbyt przyjemnym wyglądzie. Najgorsze jest to, że zamiast miłośników staroci i wyzywająco zachowujących się pań w wieku balzakowskim, gromadzi wokół siebie młodzież. Przy pomocy skażonych cudzoziemszczyzną sztuczek i paradoksów, którymi żywo szermuje, odciąga rzeczoną młodzież od nauki, pracy w organizacjach młodzieżowych, a nawet przeciąga na swoją stronę najstarszych ministrantów. Wkrótce rozwydrzenie sięga zenitu, a do okrutnego starca przyłączają się także dorośli. W miasteczku zaczynają rodzić się dzieci o dziwnie ascetycznych rysach. Ludność miejscowa potajemnie, pod wodzą burmistrza, organizuje się, by dać odpór przybyszowi. Wspólnie zamawiają przez Allegro pochodnie, widły i sztachety z gwoździem. Gdy przesyłka wreszcie dochodzi, ruszają do walki. Przybysz otoczony w swoim sklepie z antykami jest na straconej pozycji, tym bardziej, że akurat trwają ferie zimowe i część jego zwolenników opuściła miasteczko. Na czele gotującego się do szturmu tłumu staje miejscowy poseł stronnictwa ludowego, obecnie chrześcijanin. Niestety, wszystko na nic. Sklep jest opuszczony. Nie ma w nim ani demonicznego przybysza, ani antyków. Na podłodze zdumieni ludzie znajdują tajemniczy znak napisany przeklętą czarną kredą, z którego ma wynikać, że dwa plus dwa równa się cztery. Takie przynajmniej krążą potem plotki. W ostatniej scenie kamera umocowana na dronie, krąży nad ulicami miast i miasteczek, a zza kadru pada pytanie, będące jednocześnie ostrzeżeniem –Czy w pobliżu twojej Biedronki nie pojawił się czasem, jakiś nowy, podejrzany sklep? Nikczemny sklep wprost z piekła?

Rok 2014. Cepy młócące Polskę

Przedziwny to był rok. Nawet, jak na standardy polskiej polityki, był przedziwny. Kurz, powstający podczas codziennej młócki nieco przytłumił jaskrawe barwy obrazu, który, niech mi wrażliwsi wybaczą, jest potworny, jako kicz i wykwit sklerotycznych umysłów politycznych przywódców.

Kończymy ten rok, rządzeni przez grupę infantylnych dziwaków, z cuchnącym kęsem jawnie zmanipulowanych wyborów w gardle, z jak się okazuje, sprytnymi złodziejaszkami zasiadającymi na parlamentarnych grzędach i z opozycją, która to wszystko odpuszcza, w kółko ganiając za ogonem medialnej akceptacji.

Kończymy rok w kraju, gdzie wizerunek i doraźny, niepewny zysk na skali poparcia jest bożkiem, a oderwanie klasy politycznej od życia i naprawdę poważnych zagadnień jest takie, że nie dziwi masowe poparcie sejmowych mędrców dla agencji kosmicznej, czy innych zabawek, godnych pięciolatków.

Kończymy rok z mediami, które na skali propagandowego wariactwa, zostawiły w tyle, wydawałoby się niepokonane w tej kategorii, media z czasów idiotycznej komuny. Z mediami „niezależnymi” które ugrzęzły w groszoróbstwie i koleżeńskich, zadufanych w sobie redakcyjnych koteriach.

W kraju, gdzie hańbę wyborczą, zwycięża się ulicznym, pokojowym przemarszem, ale poza kwiatkami pojedynczych fałszerstw, ginie cała łąka nadużycia zaufania, ponieważ sztabów myślicieli, nie stać na wyprodukowanie całościowej, poważniejszej, niż wznoszenie okrzyków, analizy.

Mało, taka analiza, zaczynająca się, od kalendarza zamówień kart wyborczych, ich opisu, pokazania, w którym momencie „książeczki” nabrały ostatecznej formy, dat kolejnych aneksów, nie jest dla nikogo ciekawa, ponieważ nie można „sprzedać” jej w kilku zdaniach, w telewizji.

Albo, jaki wpływ na wynik wyborów miało to, że w tych wyborach, do komisji wyborczych mogli aplikować przedstawiciele jednoosobowych komitetów wyborczych, kandydatów na radnych, co statystycznie umożliwiało, powstanie zblatowanych wzajemnymi interesami zespołów?

Przecież, chyba było jasne przed wyborami, że obrona sejmików „pójdzie” przez PSL, skoro na poziomie gmin i drobno powiatowych miasteczek, PO nie jest w stanie się obronić. Na dobra, ale skoro marsz przeszedł, można machnąć teraz ręką, na przyszłe, czteroletnie rządy świeżo wybranych sitw, prawda?

Podobne machnięcie ręką, skwitowało, w sumie, tragedię smoleńską, gdzie próba znalezienia jednej, efektownej dla łatwości przekazu, przyczyny, zdominowała wieloletni dyskurs, ułatwiając kłamcom i potencjalnym współsprawcom wyjście z opresji.

Reszta, ci wszyscy drobni i grubi naciągacze, lekką ręką podnoszący forsę dosłownie z ulicy, którzy sami sobie uchwalili zasady jej podnoszenia, krzykacze, durnie i szczere chamy, to tylko wirujące w powietrzu plewy, z młocki, która trwa w Polsce od lat. Cóż nam wojna, surowce, przemysł, skoro mamy premierę, której nie bolą nogi, oraz posłankę z sałatką, że o pendolino, już z litości dla wytrwałego czytelnika, nie wspomnę.

Plewy i kurz, moi mili, plewy i kurz w plamie zimowego słońca. 

Tylko dwa młócące cepy, wciąż te same.

Po wyborach. Bez złudzeń!

My, czyli tutejsi, bez względu na opcję polityczną, którą wspieramy słowem i czynem wyborczym. Sto tysięcy komentarzy politycznych, ale wszyscy omijamy sedno sprawy.

Otóż ponad 80-90% Polaków jest szczerymi politycznymi głupkami!

W życiu codziennym, nie. W życiu codziennym jesteśmy jednym z bystrzejszych narodów, ale gdy w grę wchodzą sprawy publiczne czy polityczne - Niestety zostajemy daleko w tyle za przysłowiowymi “Murzynami”

Nasz polityczny wybór jest wyborem głupków! Bierze się to stąd, że scena polityczna jest w 100% wykreowana przez media i szczebioczących w nich durniów. Kwestie gospodarcze, dotyczące giełdy, walut są dla przytłaczającej większości czarną magią.
Spory ideologiczne poznawane są albo ze strzępów telewizyjnych dzienników albo w skróconej wersji, jaką publiczność poznaje z bełkotliwego ględzenia, udającego żart, w popularnych stacjach radiowych czy telewizyjnych.

Przeciętny Polak potrafi wypełnić kupon totolotka, ale karty wyborczej nie. Ludzie tutejsi zupełnie nie przekładają sukcesów i strapień codziennego życia na wyższy polityczny poziom.

Na przykładzie zwycięskiej PO, która rządzi przez 4 lata a jedną z rządowych podpór jest / była Minister Edukacji, pani Hall, owszem wygrywa w okręgu 25 - Gdańsk, z tym, że ta miła dama nie zbiera nawet 10 000 głosów, a na przykład osławiona Pomaska ma ich 16117.
O co tu chodzi?

Oto zwycięża Partia Rządząca, podczas gdy jej Minister przegrywa z “ciamcią” której klasa opiera się na śmiganiu na desce z żaglem oraz głupkowatych wpisach na twitterze.
Znaczy się, że rząd do rzyci, ale działacze PO to już inna liga?

Ciekaw jestem wyników, gdyby tak zapytać publikę, kto rządził przez ostatnie 4 lata, dając podpowiedzi:
1) Tusk
2) Kaczyńscy
3) PO
4) PiS

Ha, oto Vincent - Rostowski w ludnym okręgu Warszawa1 zdobył 10 743 głosy i przegrywa ilościowo nie tylko z Halickim czy Kidawą Błońską(!), ale także na przykład z panem Dzięciołem, który w Toruniu zebrał ponad 13000 głosów. To ten gość ze starodawnego Big Brothera.

Jak to jest, że osiągnięcia rządowe und międzynarodowe przegrywają z byle kim w ramach głosowania na kandydatów z partii rządzącej?

Ludność po prostu jest głupia!

Z innej strony patrząc, jaka ma być, skoro przez ponad dwadzieścia lat nikt jej nie pomógł w zdobyciu jakiejkolwiek wiedzy?
Nauczono się za to doskonale epatować “publikę” strzępami wiadomości, hasłami oraz post politycznym wrzaskiem.

Nie mam złudzeń. Podałem przykłady z partii rządzącej, ale tak jest wszędzie. W PiS jest, licząc Ojro- Parlamentarzystę - Ziobrów trzech. To można mnożyć, podawać liczne przykłady, potwierdzające, że ludzie są bardzo głupi. A skąd mają być mądrzy, że spytam?

Z powodu przeczytania 1,07% książki na statystyczną głowę?
Z czytania gazet lub czasopism, z założenia przeznaczonych dla idiotów?
Z Internetu o profilu politycznym do którego trafia może 1% Polaków?
Z “tygodników opinii” których łączny nakład nieznacznie przekracza statystykę “błędu czytelniczego” ?

My tutaj sobie siedzimy jak jacyś “lordowie” Dyskutujemy o Polsce, przerzucamy się argumentami oraz przekleństwami. Wydajemy z siebie zrównoważone sądy i kibolskie okrzyki, ale zapominamy, ze naszą publiczność można policzyć procentowo, na palcach jednej ręki.

Chciałoby się napisać, że reszta jest milczeniem!
Nawet to nie! Reszta jest krzykliwym, bezwstydnym idiotyzmem, które było skutecznie hodowane latami.

Ostatni wyczyn? Proszę bardzo, napompowanie Palikotowszczaka!
Teraz będzie duże zmartwienie, ponieważ “vox idiotis” nie bardzo rozróżnia go od PO.

Głupcy! Cholerni głupcy1

Wyborcze rozmowy, czyli namawianki

Z dedykacją dla największej osobowości salonu, czyli Ufki.

Zachęcona przemową pani Prezydentowej zaczęłam kobiety namawiać do wzięcia udziału w wyborach.

Och, och, och!

Nawet zaczęłam tłumaczyć, na kogo to powinny oddać swój bezcenny głos.

Oczywiście żartuję z tą zachętą od pani Prezydentowej, jakby ktoś nie zauważył mojego uśmieszku gdy piszę te słowa… ale, no cóż. ..

Zauważyłam, ba, zdałam sobie sprawę, że potrafię rozmawiać z kobietami.

Żadnych uśmiechów. Proszę. Mam pewną swobodę, gdy rozmawiam z kobietami. A one łatwiej chwytają pewne niedomówienia, łatwiej niż mężczyźni i nie mam też innych rozterek, bo kobieta, to kobieta, nie muszę silić się na kokieterię. Daję im do zrozumienia, że jeżeli mają dość rządów, które są dotychczas, a takich kobiet jest zdecydowanie więcej, (przynajmniej tam gdzie mieszkam i z kobietami, z którymi stykam się na co dzień), powinny iść do urny i to zamanifestować.

To działa, choć i tu są opory. Bo, od razu zadają pytanie.

Na kogo?

Wszyscy już przecież byli?

Nie mówię nigdy wprost, na kogo powinny. Tak nie można…ja tylko rzucam odpowiedz, że ja na pewno zagłosuję na PiS. No i wtedy mam już pewność, że dana pani inaczej niż ja głosować nie będzie, bo kiwa potakująco głową i sama z siebie tłumaczy zwracając się do mnie:

„Ma pani rację, ten Kaczyński to porządny człowiek i taka tragedia go spotkała”… to co dalej jedna z pań powiedziała nie napiszę, bo to była tylko rozmowa, a ani ja, ani tamta pani nie ma na to dowodów.

Faktem jest, że przez dwa dni namówiłam dziesięć kobiet, żeby poszły na wybory. Namawiam same kobiety, bo sadzę, że mężczyzn powinni namawiać mężczyźni. Ja mogłabym, może i tu miałabym osiągnięcia, kiedyś miałam. Wtedy namawiałam, by głosowali na mnie. Ale to już odległa przeszłość.

Ps. Dziś śnił mi się Krzysztof Leski. Trochę mi się za nim stęskniło. Jak mnie czytasz, to się odezwij. Jak nie chcesz na forum, to na priva.

Ostrzeżenie

Ostrzeżenie zostało zawarte w tekście Eryka Mistewicza, opublikowanym w ostatnim numerze „UważamRze”.
Dwa dni czekałem, aż ktoś zrobi z tego „wielką grandę” ale się nie doczekałem. Proszę wysilić swoje zmętniałe umysły.

Oto „lid” tekstu:

„Mocny uścisk dłoni Igora Mintusowa, najpotężniejszego polimarketingowca Federacji Rosyjskiej i rozpoczynamy debatę na Forum Ekonomicznym w Krynicy”

Dalej, tradycyjnie, jak na możliwości trzecioligowego publicysty, czytamy zachwyty ogólne i takie tam, pierdu… pierdu. Uwaga, dwa akapity niżej, pan Mistewicz odpala bombę!

„Igor Mintusow poza pracą w kampaniach w Rosji służył też swoja wiedzą i talentem nie tylko w Polsce, ale w Nikaragui, Mongolii, na Łotwie, Słowacji, Litwie i w czasie przygotowań kandydatów w wyborach do kongresu Stanów Zjednoczonych…”

I dalej... wiadomo, o politycznym marketingu, narracji oraz temu podobnych pierdołach. Siedem akapitów niżej, czytamy:

„ Igor Mintusow z nieco znudzoną miną powiadał: marketing ważny, wybory ważne, ale najważniejsza jest i tak władza nad administracją wyborczą i prokuraturą; jeśli ją macie, wygrana jest wasza. Według Mintusowa 50% szans wygrania wyborów lezy własnie tutaj; we wpływie na komisje wyborcze i prokuraturę. Resztę stanowią pozostałe czynniki….”

I jak wam w pyskach po tym skromnym ostrzeżeniu?

Jajco frajer - czyli wybory Polaków

Byłam dziś w Koninie, aż dwa razy. Dwa, no niestety, tak mi się zdarzyło. Choć nie posiadam własnego środka lokomocji, musiałam przemieścić się do miasta powiatowego dwa razy komunikacją publiczną.

Pewnie, każdego nurtuje ten „Jajco”. Jest to i dla mnie zagadką Zagadka polega na tym, że od dwóch lat, kiedy to przemierzam autobusem drogę z Goliny do Konina, zawsze mi ten Jajco towarzyszy. Towarzyszy w dość specyficzny sposób, są to napisy sprayem na murach bloków nowego osiedla, które powstało około 93 – 94 roku. Napisy pojawiały się cyklicznie. Na początku był to po prostu „Jajco”, potem „Jajco –Frajer”, by na końcu zostać ”Jajco frajerem z powołaniem”

Kim może być ten „Jajco”?

Może wyborcą PO, SLD, albo PSL, czy Palikota. Może jest też wyborcą PiSu, albo ma w dużym poważaniu politykę Polską. Nie ważne. Ważne jest to, że Jajco zdobył pewną lokalną popularność!

Jajco odzwierciedla wybory Polaków!

Jajco jest frajerem.

Jajco ma powołanie?

Jak może frajer mieć powołanie?

Do frajerstwa?

Jak facet z powołaniem może być frajerem?

A ilu z nas poczuje się frajerami po tych wyborach?

Na przystanku autobusowym, w czasie gdy przyjechał już mój autobus, zasłabła pewna pani…nikt nie zareagował. Mną aż wstrząsnęło, było dużo ludzi czekających na swoje połączenia. Była w rozdarciu, czy zrezygnować z autobusu i pomóc tamtej pani? Wreszcie krzyknęła i zasugerowała, że trzeba wezwać karetkę…ale…no tak ,nie poczekałam, cała godzina na przystanku mi się nie uśmiechała. Bo następny autobus miałabym za godzinę.

Zwłaszcza, że musiałam odebrać Krzysia ze szkoły i zobaczyć, czy z moją własną mamą, która jest bardzo chora i którą zostawiłam samą w dom ..., że tu wszystko jest w porządku.

Czuję wstyd, że nie poczekałam na pogotowie. Głupio mi. Ale jestem frajerem. Kimś, kto chce zbawiać wciąż świat i może nawet budzi sympatię, ale raczej jest zabawny.

Mam nadzieję, że tamta Pani ma się już dobrze, że… O Boże! Ta utrata przytomności , była tylko chwilową niedyspozycją spowodowaną niskim ciśnieniem atmosferycznym.



A może w każdym z nas drzemie ten „JAJCO FRAJER Z POWOŁANIEM"?



Serdeczności.

PO vs PiS. Pierwsza runda

Sztabowcy Platformy Obywatelskiej wytoczyli na swój rządowy okop ogromne działo, kolubrynę, na lufie której, farbą olejną, chybotliwymi kulfonami wypisano hasła o strasznym PiS-ie.
I codziennie strzelają, przeważnie w pustkę.
Proch nie pierwszej świeżości, a i kanonierzy, co widać po ostatnich popisach Tuska, Gronkiewicz i innych, na własnej, partyjnej imprezie, też jakby zaślepli.

PiS zamiast budować fortecę, do której można skutecznie strzelać, wypuścił tym razem rój harcowników. Co z tego, że jedna kula dosięgnęła Hofmana a inna sądowym podmuchem zwiała kapelinder z głowy JarKacza? Hofman zleciał z kulbaki i zarył nosem w kretowinę, ale kret go zaraz trawką po nosie połaskotał i mały Adam ożył.

JarKacz tylko się uśmiechnął i odżałowawszy kapelusza sięgnął po beret.
Gilowską obalili wraz z koniem, ale nawet koń nic sobie z tego nie robi, tylko trawkę skubie, a w lud poszedł przekaz, że do kobiet walą z armaty. A już szczególnie do mądrych.

Ha, cieszą się Peowcy - Jakie celne strzały!
A tu przed samą kolubryną na czarnym koniku przebiega jakiś Wipler czy inny Szałamacha i dalejże trąbić na wyborczej trąbce.

Z braku lżejszej strzelby PO wystawiła Grasia, a ten miast strzelać, zaczął własne ciury obozowe kijkiem od miotły okładać, ponieważ kulki jakoś mu się rozsypały, a i lufa krzywa! Kupa śmiechu.

Debaty o debatach, Nergal ziomalem Nowaka, podnieść minimalną płacę, za oscypka ukarać bacę!

Milion kilometrów autostrad w budowie - Trza to krzyknąć do ucha krowie pasącej się na rowie!

PiS chce zatknąć Biało- Czerwoną na gruzów kupie! - Oj, wydaję mi się, że spece od narracji PO, są jak to ja mówię w d….

Wspaniałe hasło!
Cudowne i trafne!
Jakże się cieszę z tego hasła!
Kojarzy mi się ze starodawnym rysunkiem pana Mleczki! Brawo! Brawo! Brawissimo!



Cieszy mnie nawet to, że w sztabie mojej ulubionej Partii najwyraźniej rozgościł się jakiś wariat

Czekając na Nowy Program Partii

Noc miałem niespokojną i szybką. Nad ranem śnił mi się sam Premier pędzący na świniaku po dachu wędzarni. Pędząc wiwatował i wymachiwał kapeluszem. Istne rodeo.

Z drugiej strony, takiego pędzącego na prawie białym rumaku Tuska, można skojarzyć na przykład z tradycyjnym wizerunkiem zbawcy ojczyzny, powracającego z wygnania, na białym koniu.

Sami zobaczcie jakie mamy szczęście! Nasz bohater, nasz Premier ukochany nigdzie nie wyjeżdżał i z nikąd nie musi wracać. On cały czas jest z nami. Nie odpuszcza.

Przepraszam za oniryczną dygresję, ale pragnę oddać stan mej ekscytacji na myśl, że dzisiaj nasza pospolita, jedyna i obywatelska Platforma przedstawi swój nowy program wyborczy!

Malkontenci twierdzą, że w dzisiejszych czasach programy wyborcze to przeżytek, ponieważ rządzi się na zasadzie “jak się uda, byle do jutra i jakoś to będzie”

Taki Kisiel narzekał w dawnych czasach na rządy komuchów, obok innych epitetów, oskarżając ich o “dojutrkowanie”

Łatwo było Kisielowi oskarżać w czasach gdy nie było PiS-u ustawicznie psującego wszystko co zamierza rząd, wkładającego kij w szprychy i nie tylko. W czasach, co trudno sobie wyobrazić, gdy ZSL też był pokorniejszy, a i dzisiejsza Rosja to przy potędze ZSRR po prostu gryzący i szczekający, ale przecież szczeniak.

Ciężko jest naszej Partii w tak trudnych warunkach realizować program, o czym przekonaliśmy się przez ostatnie cztery lata. Teraz też nie będzie łatwo, tym bardziej, że wedle różnych plotkarzy, podglądaczy i cwaniaków PO ma skręcić w lewo. Nie chce mi się w to wierzyć!

Czekam niecierpliwie i ogłaszam, że ze wszystkiego co usłyszę i przeczytam będę się cieszył!

Nie tak, jak niektórzy członkowie PO, którzy narzekają, że każe im się głosować nad programem, którego nie znają. Nagle im się zachciało wcześniejszej debaty.
Czy jeden z drugim nie rozumie, że Partii należy bezgranicznie ufać?
W jedności siła, bo inaczej PiS... chyba nie muszę tego zdania kończyć.

Na stronie gazety, LINK, ale nikogo nie zmuszam by tam zaglądał, jeden, widocznie gruby cwaniak narzeka, że wielokrotnie dopytywał się o program, ale zawsze odprawiano go z kwitkiem.

Facet łże jak z nut, bo jeśli to prawda, niech pokaże ten kwitek!
Figę z makiem ma, nie kwitek!
A i to wątpliwe.

Niech szkoda "idzie na pożytek"

Najprawdopodobniej, zarówno Nowa Prawica, Korwina - Mikke jak i zwykła Prawica Marka Jurka nie zdołały zarejestrować się w wymaganych 21 okręgach. Podobnie LPR i UPR. Ciężka, niewdzięczna praca setek (tysięcy ) wolontariuszy poszła na marne.

Nie podoba mi się, że pochopni już dzielą i doliczają głosy partiom, którym udało się spełnić kryteria “pierwszego kroku” rywalizacji wyborczej. Głosy, które nie zostaną oddane na zwolenników JKM i Jurka, tak naprawdę wiszą w powietrzu.

Piłka jest po stronie, przegranych dzisiaj liderów. Jakby wszystkie te głosy zebrać dałoby to może 4,5 - 5 % czyli na wezwanie liderów odpowie “po ich myśli około 3% wyborców. To bardzo dużo, przy tak mocno spolaryzowanej scenie politycznej.

Cóż, chciałbym by te głosy trafiły do wyborczego worka Prawa i Sprawiedliwości. Tyle tylko, że tutaj niczego nie można narzucać. Nie wystarczy też nawet najprzyjemniejsza medialnie, wspólna deklaracja liderów partii.

Jeśli PiS chce sięgnąć po te głosy powinien jako silniejszy, przedstawić plan na czas po wyborach. Ofertę, która pozwoli działać na skrzydłach tej partii, mniejszym, choć na poziomie sympatyków, bardzo aktywnym ugrupowaniom.

Naprawdę, nie stać nas na rozdrobnienie i niekończące się targi o częstokroć wydumane przez liderów prawicy, pryncypia. Na personalne wojenki i oddawanie pola przeciwnikowi, w zamian za popisywanie się celnością swych powiedzonek.

Przez wiele lat wspierałem swym wyborczym głosem UPR, a przez dwa lata nawet w nim działałem. Spotkałem tam kapitalnych ludzi, ludzi podejmujących działania, pomimo tego, że zdawali sobie sprawę, że nie odniosą ni wyborczego, ni finansowego sukcesu.

Ale właśnie tacy pasjonaci to szczera krew polityki. Podobni grupują się pewnie wokół Marka Jurka czy innych tego typu inicjatyw politycznych.
To nie lokalni urzędnicy, czy kandydaci na ich ogrzane stołki, związani z partią obietnicą kariery.
Uważam, że warto zainwestować w szansę na współpracę powyborczą. Uważam, że Prawu i Sprawiedliwości opłaca się otworzyć drzwi i dać tym ludziom miejsce w którym mogliby realizować się politycznie. Wystarczy odrobina dobrej woli!

Podobnie liderzy, którzy znaleźli się jeszcze przed wyborami na aucie październikowego rozdania. Dajcie szansę ludziom, którzy pracowali, próbując przekuć swe zaangażowanie w sukces polityczny. Wspólnie dajcie sobie szansę!

Zwyciężajmy razem, bo naprawdę mamy z kim walczyć.
Na ostre.

PO snu

Śniła mi się czarna kula, która niby to nic nie robiła, ale istniała bardzo aktywnie. Do tego stopnia, że zmuszała do reakcji. Chciałem ją kopnąć ale była zbyt duża. Próbowałem popchnąć, ale była zbyt ciężka.
Rozpocząłem systematyczne badanie kuli. Polegało to na tym, że dwukrotnie obszedłem kulę stukając pięścią tu i ówdzie.
W odpowiedzi kula dzwoniła jak budzik a na jej powierzchni powstawały wklęśnięcia.

Bardzo cienka ta kula - pomyślałem - Powinna być lekka a nie jest!

Wydedukowałem, że musi być przytwierdzona do podłogi.
Zacząłem trzecie okrążenie i nagle stanąłem jak wryty. Dostrzegłem drzwiczki prowadzące do wnętrza kuli, ale drzwiczki tak małe, że chyba jedynie mysz mogłaby nimi wejść.
Była tam mała klameczka, a nad klameczką napis złożony z maleńkich literek. Na szczęście odkąd zacząłem poszukiwać sensu naszego istnienia, zawsze mam przy sobie lupę. Sięgnąłem za pazuchę i odczytałem napis.

“Przedmiot PO kuli”

Zadrżałem na myśl, że polityka do tego stopnia mnie zżera, że wdarła się do snów, ale uspokoiłem się, że chodzi o “przedmiot pełniący obowiązki kuli” Jakoś tak sobie pomyślałem i cap dwoma paluchami za klameczkę.

Drzwiczki się otwarły i zajaśniało. Włożyłem palec - nic. Przytknąłem oko - jakieś błękity.
Odwróciłem lupę i spojrzałem na siebie. Zaraz się zmniejszyłem i przelazłem przez drzwi. Dla bezpieczeństwa, z obawy przed nieznanym, podparłem drzwiczki lupą, wyprostowałem się i rozejrzałem dokoła.

Stałem na chodniku rojnej i gwarnej ulicy, a przechodnie mijali mnie z lewa i prawa. Samochody trąbiły na siebie a mnie zaswędział duży palec u prawej nogi.

Stałem na wprost witryny sklepu, gdzie handluje się mięsem. “PO Rzeźnika” głosił szyld i zachęcał do wejścia tarczą z wizerunkiem uciętej ludzkiej głowy, głowy jak doprecyzowano, Samuela Zborowskiego.
Wszedłem, stanąłem w trzyosobowej kolejce i popatruję po hakach.

- Poproszę trzy kilogramy PO parówek - zażyczyła sobie staruszka w różowym garniturze. Tylko żeby trociny nie były z olszyny bo mi szkodzą.

- Absolutnie, proszę szanownej klientki, dzisiaj są topolowe, niech tu na miejscu skonam! - Zaklął się sprzedawca i zgodnie z logiką snu, natychmiast skonał w męczarniach.

Cóż było robić, przecież nie będę wdawał się w awantury we śnie. Wyszedłem.

Pędzi jakaś kobiecina w chustce na głowie, od razu widać, że awangardowa artystka albo dziennikarka i wymachuje dwoma rondlami bez dna.

- PO rondli przywieźli! Ludzie lećta, bo dają na Borsuczej!

I wszyscy biegną na Borsuczą, bo tam rondle bez dna dają.

Złapałem kobiecinę za rondel i pytam grzecznie, po co komu rondel bez dna, a ona zaraz za gwizdek i gwiżdże przeraźliwie.

Nadbiegli PO policjantów i dalejże okładać mnie czymś co było PO pał policyjnych, a tak naprawdę rodzajem chudych, pluszowych niedźwiadków.

- Od dawna mieliśmy cię na oku, ty burzycielu spokoju! - Krzyczą w uniesieniu. Ciągną mnie do samochodu, który był pierwotnie PO karetki pogotowia, a obecnie został PO suki. Skuty galaretką wieloowocową PO kajdanek, widzę i słyszę jeszcze staruszkę w różowym, udzielającą wywiadu do cegły PO mikrofonu i mizdrzącą się do wiertarki udarowej PO kamery.

- Zwróciłam uwagę na tego typa w masarni, ponieważ nachalnie rozglądał się po hakach.

- No to się doigrałeś! - Zwrócił się do mnie krokodyl PO policjanta.

- No to się doigrałeś! - Zwróciła się do mnie żona, wskazując na budzik PO budzika. Wskazywał ósmą.

- Przecież dzisiaj niedziela! - Nieśmiało zaoponowałem.

- Niedziela? Fakt! To czego się drzesz od rana? PO i PO! Do wyborów jeszcze miesiąc a ty poczciwym kobietom spać nie dajesz!

- Sen taki miałem, kochanie, śniła mi się pusta kula, która nic nie robiła a tylko…

- Tusk ci się jednym słowem przyśnił, moje ty biedactwo! Sen mara, Bóg wiara!

Kandydaci z Konina. Nie tylko o Hofmanie

To dziwne, ale najwięcej się dzisiaj ględzi o aktualnym pośle i kandydacie z mojego okręgu wyborczego, panu Hofmanie, czyli patrząc okiem współczesnej narracji: Konin górą! Informuję, że podobnie jak w 2007 roku pan Hofman ma w okręgu 37 numer drugi na liście.

No, ale o „jedynce”, panu Witoldzie Czarneckim nigdzie nie usłyszymy ani nie przeczytamy. To znaczy tak było do tej chwili, ponieważ właśnie o nim piszę. W 2007 wygrał z Hofmanem 18137 : 15824.

O Hofmanie mam od dawna złe zdanie.

Dwa lata temu ugruntowałem swoją opinię, po tym jak obecny rzecznik PiS popisał się swą osobliwą wiedzą o Powstaniu Warszawskim.

Nie głosując na Hofmana mam jakąś tam możliwość zagłosowania na PiS, choć na liście siedzi niczym byk na niższym miejscu były Samoobroniec i krawatowy poseł Alfred Budner co nie jest osobliwym, decyzyjnym sukcesem partii.

No, ale to co PiS „odwalił” wystawiając jako kandydatkę do Senatu RP córkę pana Alfreda – Margaretę Budner odrzuca mnie na odległość 100 000 kilometrów. Trzeba będzie poszukać lepszego kandydata.

Na szczęście w wyborach do Senatu mamy JOW!!!

Swoją drogą nasuwa się pytanie do samego szefa partii. Czy Konin nie zasługuje na nic lepszego, tylko spady z Samoobrony i czy niedouczone acz krzykliwe chłopaczki w rodzaju posła Hofmana?

Jaja w koszyku czyli Krzyżacy pozywają Polaczków

- Mietaroszu mać! - Zakrzyknął Krzyżak Pimo nie hamując wściekłości.

Odkąd został przez Wielkiego Mistrza rzucony na odcinek polityczny und wyborczy, okazji do złości mu nie brakowało.

- Bracie Pimo! Co to jest ta “tara“, o której wspomina Mistrz w swoim esemesie?

- To jest - Zamyślił się Pimo i odruchowo poskrobał niezbyt czystym paluchem po hełmie zdobnym w pomalowane plakatówkami indycze pióra - To jest koszyk!

- Koszyk? - Spytali chórem, wszyscy zdolni do gębowych odezwań Krzyżacy i ukradkiem spojrzeli w lewo na jasnowłosego komtura z Koszyka, który faktycznie przybył na zebranie z wiklinowym koszykiem.

Zaczęły się szmery i szturchanie pokątne. Wszyscy zaciekawili się nagle zawartością Koszykowego koszyka.

- Mam tu cztery tuziny jajec jako przekaz medialny i namacalny dowód naszej sondażowej przewagi - Odezwał się wstając, rycerz Koszyk, urodziwy komtur z Koszyka.

Krzyżacy dzwoniąc pancerzami rzucili się zaglądać do koszyka, gdzie na lnianej szmatce faktycznie spoczywało 48 dorodnych jaj. Pimo podskoczył i zasłaniając koszyk własnym, odzianym w hiszpańską stal ciałem, zakrzyknął:

- Powstrzymajcie swe krzyżackie rządze wobec jaj, o zacni wojownicy! Na ich przykładzie wytłumaczę wam co to jest “tara” i dlaczego wlasnie “tara” spotka takich owakich Polaczków. Otóż koszyk z jajami waży pięć krzyżackich kilogramów, a jeśli wyjmiemy jaja… Tu zaczął wyjmować jaja, grzebiąc stalową łapą w koszyku.
Wiadomo, że rękawice bojowe nie służą zasadniczo do wyjmowania jaj z koszyka, o czym informuje przecież bojowy przewodnik Von Plautasza! Tu śrubka, tam kolec i w ogóle dłonie jak łopaty.

- Jaja ciekną! - Krzyczą przytomni Krzyżacy.

I faktycznie. Już ława w nabiale wartkim i śliskim, że nie wspomnę o pobojowisku tych okropnych skorupek.

Zasmucił się Pimo, nie mogąc przeprowadzić dowodu w obecności tak licznej publiczności. Wyciągnął, w pełnym bezradnej rozpaczy geście ujajone und urękawicznione, cieknące nabiałem łapska, przed siebie. - Tara to jest - Zaczął i nie dokończył.

W drzwiach stanął Wielki Mistrz, omiatając swym przenikliwym, po mistrzowsku gniewnym spojrzeniem zgromadzone audytorium.

-Pimo!

- Jestem

- Przecież widzę. Czy wy - Pimo, jako doświadczony pijarowy Krzyżak, nie potraficie odróżnić literówki w esemesie?

- Bo...

- Z samego kontekstu powinniście dociec, że jak napiszę “ . ara dosięgnie Polaczków” to nie chodzi ani o kolorową papugę ani tym bardziej o jakąś głupią “tarę” choćby z powodu omsknięcia się palca, tak było napisane, tylko o “karę!” Czy wy rozróżniacie Pimo konteksty?

- Karę? Teraz esemes ma sens! Nie, nie o to… Błagam o wybaczenie!

- Nie myli się ten, kto nic nie robi, a my jesteśmy nieomylni, prawda Pimo? Dobra, nie chodzi o żadną “tarę“ , tylko o to, że skutecznie pozwaliśmy Polaczków do sądu!

- Skutecznie pozwaliśmy Polaczków do sądu?

- Tak! Pozwaliśmy ich za kłamliwe ględzenie, że nic, poza budową medialnych twierdz nie robimy dla kraju, którym władamy. A skoro Malbork24 to wedle tych, takich owakich synów, nic…że o Gwybowie nie wspomnę to musieliśmy ich pozwać w trybie krzyżackim przed niezależny trybunał

- U Papieża, w Rzymie, Wielki Mistrzu?

- W jakim znowu Rzymie? Przecież tam ten Świnka, świnia nie człowiek, nam bruździ. Sprawa została rozstrzygnięta w Sztumie, gdzie Von Pałętasz przewodzi trybunałom i targ bydlęcy prowadzi. I wygraliśmy!

- Hura! Hura! - Zakrzyczeli jak jeden mąż i jedna kobieta wszyscy zebrani, a najgłośniej darł się Krzzyżak Pimo, ponieważ był owładnięty lękiem.

Wielki Mistrz wlazł na ławę i prostym, znanym od pokoleń gestem dłoni uciszył zebranych.

- Teraz, skoro prawo i wszelka krzyżacka przyzwoitość jest po naszej stronie, decydująca bitwa z Polaczkami w zasadzie jest już wygrana. Nasz Zakon i rycerstwo z całej Europy przy moim boku zgromadzone, zmiażdży uroszczenia Polaczków a dzicz wspierającą ich szkodliwe aspiracje, rozproszy i rozgromi!

Entuzjazm opanował zebranych i trudno było pojąć, o co i komu chodzi?

- Kiedy się stanie? - Pytali wszyscy, jeden przez drugiego

- Zwykliśmy popisywać się 15 lipca, ale tym razem przenieśliśmy na październik

- Mistrz! Mistrz! Mistrz! - Gromkie skandowanie połączone ze stalowymi oklaskami i stalowym klepaniem się po stalowych udach zatrzęsło zamkiem.

I tylko Von Koszyk z Koszyka licząc jaja w koszyku martwił się cichutko, kto mu zwróci za stłuczone jaja? W koszyku.

Debata głupich, albo zgoda

Pusty śmiech mnie ogarnia, gdy wyobrażę sobie zaproponowany przez premiera Tuska, w trakcie przemowy godnej przekupki, cykl przedwyborczych debat pomiędzy liderami oraz “specjalistami” resortowymi, obydwu partii.

Na dodatek część polityków, najwyraźniej oszołomiona mocą słów uważanych za ważne, optuje za debatą “merytoryczną” ! Dosłownie kolki można dostać ze śmiechu.

W Polsce nie było, nie ma i w przewidywalnym czasie nie będzie takiej debaty, co nie znaczy, że po zwaśnionych stronach brakuje ludzi przygotowanych merytorycznie do jej stoczenia. A skoro tacy są, cały czas trwają debaty o ważnych dla Polski sprawach, ale na Boga, my tu “gadamy” o debacie publicznej, debacie telewizyjnej, dla plebsu, hołoty i gamoni. O debacie dla wyborców, czyli dla nas, mili moi.

Merytoryka takiej debaty polega na okładaniu się kijami, wrzaskach i kwikach wyrażających już to samozadowolenie rządzących, już to troskę opozycji o straszliwy los przywołanych powyżej wyborców.

Już na starcie “debata” stała się wytrychem, bo przecież nie kluczem, wyborczym. Wedle mistrzyni politycznego krętactwa na poziomie magla, posłanki - Kidawy Błońskiej, PiS rozpoczął ucieczkę od “merytorycznej - o rany!” debaty z partią rządzącą.
Pisowczycy wskazują w kontrze na konieczność uprzedniego rozliczenia się rządzących z obietnic składanych cztery lata temu.

Powstaje zasadnicze pytanie, czy debata ma dotyczyć tego co było, czy tego co będzie?
Reform przeprowadzonych czy zaniechanych?
Planów/obietnic na przyszłość czy rozliczenia przeszłości.
Jeśli rozliczenia, w trakcie licytacji win zaraz dojedziemy do kreski 1989 roku a jeśli przyszłości wpadniemy w wir fantastyki, ponieważ, żaden z dyskutantów nie odkryje przed zdumioną publicznością, zakresu suwerenności/swobody jaką dysponuje Polska w Europejskim tyglu politycznym i gospodarczym.

Poza tym, gdyby debata naprawdę miała być merytoryczna a na dodatek ( O fantazjo! ) prowadzić do jakichś sensownych wniosków, okazałoby się, że PO i PiS tak naprawdę niewiele się różnią w kwestiach gospodarczych, społecznych czy dotyczących bezpieczeństwa narodowego.

Skutkowałoby to powołaniem wspólnego, bardzo silnego centroprawicowego rządu na wyjątkowo trudną kadencję 2011 - 2015. Na lata, obym się mylił, które mogą zadecydować o przyszłości Polski. Na lata, co bardzo prawdopodobne, pełne zagrożeń i niepokojów społecznych w Świecie, Europie i w końcu u nas, bo my już przecież ani “wieś wesoła” ani my “za górami i lasami”

A tu nam się funduje “debaty” czyli wybór pomiędzy “jak ten PiS mnie brzydzi oraz przestrasza”a “ jak mnie to PO brzydzi oraz nudzi”
Jakoś mnie to już niespecjalnie bawi, gdy pomyślę jakie mogą być tego starcia konsekwencje.

Ktoś mi tu napisze, że demokracja, że wolność wyboru, że rany zbyt głębokie. Polska przetrwała Mątwy, co nie znaczy, że musimy stare błędy w nieskończoność powielać. Wszyscy przytomni widzą chyba, kto się pasie na naszym wewnętrznym pobojowisku.

Kto nie widzi, że to już przestała być zabawka, ten głupi!

Oto czterdziestomilionowy naród rozrywany jest i podjudzany do walki przez kilkudziesięcioosobową “szczujnię” Tym nikt nie wystawi skutecznego rachunku, ale każdy z Was ma szansę taki rachunek otrzymać do zapłaty.

Nie chodzi mi tutaj o jakąś miłość wzajemną, o milczenie w sprawach ważnych, ale, wybaczcie, krąży mi po głowie starodawne:

- Zgoda, niech się głupi godzą!

Z dedykacją dla naszych polityków wszechopcji, z Wieszcza, ponoć.

"Aż Maciek, dotychczas ponury,
Nieruchomy, wstał z ławy i wolnemi kroki
Wyszedł na środek izby, i podparł się w boki;
I spojrzawszy przed siebie, i kiwając głową,

Zabrał głos, wymawiając z wolna każde słowo,
Z przestankiem i przyciskiem: "A głupi! a głupi!
A głupi wy! Na kim się mleło, na was skrupi.
To póki o wskrzeszeniu Polski była rada,

O dobru pospolitem, głupi, u was zwada?
Nie można było, głupi, ani się rozmówić,
Głupi, ani porządku, ani postanowić
Wodza nad wami, głupi! A niech no kto podda

Osobiste urazy, głupi, u was zgoda!
Precz stąd! bo jakem Maciek, was, do milijonów
Kroćset kroci tysięcy fur beczek furgonów
Diabłów!!!..."

Ucichli wszyscy jak rażeni gromem!
Ale razem straszliwy powstał krzyk za domem:
"Wiwat Hrabia!" On wjeżdżał na folwark Maciejów,
Sam zbrojny, za nim zbrojnych dziesięciu dżokejów.

No właśnie, dziesięciu dżokejów, Panie Premierze! Panie Premierze (Prezesie)
Jak tak dalej będzie, dziesięciu dżokejów będzie Polski bronić?
Baczcie by Polski w tym zamęcie nie uronić

PiS - Oczy szeroko otwarte

Napisałem tekst o słabości polityki kadrowej w Prawie i Sprawiedliwości. Nic odkrywczego, efekty tej polityki każdy może sobie dowolnie oglądać, słuchać i czytać.
Freeman w komentarzu pod tekstem Libickiego zapytał, jak w takiej sytuacji można zagłosować na PiS, które w domyśle wypromowało kogoś takiego jak pan Libicki? Gdzieś indziej Ufka narzeka, że brak komunikacji “dół - góra” jest przyczyną takich ekscesów. Pisałem o tym sto razy i nawet nie chce mi się linkować do tych tekstów.

Skasowałem tekst o słabości polityki kadrowej Prawa i Sprawiedliwości. Nie z lęku przed epitetami czy pochwałami przeciwników politycznych, które są w blogosferze czymś na kształt pocałunku Almanzora, a z takiego powodu, że przyszedł mi do głowy pewien pomysł.

Nigdy nie ukrywałem, że jestem zwolennikiem ordynacji większościowej, ponieważ nie mogę ścierpieć hołoty wędrującej w polityce za umocowanymi na naszej scenie politycznej, partiami.

Ordynacja większościowa nie ma szans, dopóki partie polityczne obecne w sejmie są sędziami we własnej sprawie.

Cóż, wydaje się, że trzeba bezradnie rozłożyć ręce i z respektem, połączonym z politowaniem, przyglądać się coraz bardziej osamotnionemu profesorowi Jerzemu Przystawie.

Nie, kochani moi!

Moja propozycja dotyczy PiS, ponieważ mam zamiar głosować w najbliższych wyborach na Prawo i Sprawiedliwość i dlatego zwracam się do zwolenników akurat tej partii.

Na listach PiS pojawią się zapewne następcy Kamińszczaka, Libicczaka, Migalszczaka czy innej Kluziokopedii.

Czy wy klawiatur nie macie, Panie i Panowie blogerzy und komentatorzy? Politycy wszechopcji zanurzają się w blogosferze niczym żeliwne kule pierwszych batyskafów, a my tu delfinami, rekinami czy nawet ławicami sprytnych sardeli jesteśmy.
Oni, w najlepszym wypadku bywają starodawnymi nurkami, obciążonymi ołowiem zależności, rurami dostarczającymi tlen finansów wprost z partyjnej łodzi a my ryby latające i dzielne wieloryby.
To my jesteśmy u siebie, internet jest naszym oceanem, nie ich!

Nie mamy szans na komunikację “dół - góra” ani na JOW-y?
Nic nie szkodzi!

Zróbmy wreszcie coś sami, nie oglądając się na politycznych celebrytów, polityczne niańki czy nawet na szefa kadr. Niedługo pojawią się listy wyborcze w okręgach.

Recenzujmy
Polecajmy wartościowych kandydatów
Gońmy spadochroniarzy i karierowiczów
Łobuzom i obrotowym cwaniakom kopa!

Mamy do dyspozycji platformy blogowe, twittera i inne tam “fejsbuki”

Jeżeli przepchniemy we właściwą stronę pięć procent - zwyciężymy! To będzie nasza internetowa broń.

Na razie, czekając na odzew tych, którym nudzi się narzekanie na kadrową nieudolność partii, którą popierają, proponuję głębokie przemyślenie mojej propozycji.

Jeden głos mniej

- Mam teraz wielką nadzieję, że Jarosław Kaczyński wygra wybory – powiedziała wczoraj po debacie moja mama.

Dlaczego to piszę?

Bo, moja mama na 73 lata, od kilkunastu nie rusza się z domu, niestety choroba jej nie pozwala na dłuższe wędrówki. Na wybory też nie chodzi, choć rzeczywiście tym razem ma wielką na to ochotę, by zagłosować na Jarosława Kaczyńskiego.

Trudno, będzie niestety miał p. Kaczyński jeden głos mniej, bo nie mam jak mamy do lokalu wyborczego doprowadzić.

Mama zawsze była i jest mi wzorem, zawsze szanuję jej zdanie, bo nigdy nie ulegała żadnej propagandzie.

Dalej mama analizując szansy, powiedziała, że teraz i tak, p. Kaczyński, będzie miał (gdyby wygrał wybory prezydenckie) kłopotliwą sytuację, niestety, ma rację.

Pamiętajmy, że Prezydent u nas w Polsce to nie to samo co np. w USA. Zwłaszcza po tragedii Smoleńskiej, gdzie Prezydent zginął (bo…), a miał ochronę, powinniśmy pomyśleć i o tym.

Jedno co jeszcze utkwiło mi w pamięci, to, to, że mama stwierdziła, że JK, to nie tylko polityk wielkiego formatu, to prawdziwy mąż stanu, czego u nas w polityce po prostu się nie spotyka.

No tak, ale niestety, nie mogę za mamę głosować biorąc od niej upoważnienie, bo nie ma mama 75 lat.


pozdrawiam